முடிக்கப்படாத கதை - சிறுகதை

"ஆர் யூ எ கோஸ்ட் ரைட்டர்" வீட்டின் கதவைத் தட்டியவர், நான் கதவைத் திறந்தவுடன் ஒரு வணக்கம் கூட வைக்காமல் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

"மை நேம் ஈஸ் கார்த்தி, உங்களின் பழையவீட்டில் தேடினேன், இந்த வீட்டிற்கு ஷிப்ட் ஆயிட்டதா சொன்னாங்க"

"ஆமாம், வீடுமாறிட்டேன், சொல்லுங்க என்ன விசயம்"

"எனக்கொரு அட்டகாசமான அமானுஷ்யக் கதை வேண்டும், எழுதித் தரமுடியுமா "

எனது பெயரும் கார்த்தி என்றாலும் மண்டப எழுத்தாளனாக, அடுத்தவர்களுக்கு காசுக்கு , அவர்களின் பெயரில் எழுதிக்கொடுப்பதனால் Ghost Writer என்றே என் பேஸ்புக் பக்கத்தில் குறிப்பிட்டிருப்பேன்.  ஒருவேளை அதை பேய்க்கதை எழுத்தாளன் என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டு பேய்க்கதை எழுதச் சொல்கின்றாரா என்ற ஐயம்

"ரெடி கேஷ்,  இரண்டு பக்கங்கள் வேண்டும் 10,000 தருகின்றேன்" என்றதும் உடனடியாக நீங்கியது.

"எந்த மாதிரியான அமானுஷ்யக்கதை  வேண்டும், சினிமாவுக்கா, ஷார்ட் பிலிமிற்கா"

"முடிவில்லாமல் பாதி மட்டுமே எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கதையின் மறுபாதியை நீங்கள் எழுதிக்கொடுங்கள். உங்களைத் தவிர வேறுயாராலும் இதன் மறுபாதியை எழுத முடியாது. இதை சினிமாவா, ஷார்ட் பிலிமா , பத்திரிக்கையில் பப்ளிஷ் பண்ணுவதா , நாங்க பாத்துக்குவோம், யூ டோண்ட் வொர்ரி "

அவர் கொடுத்த தாளை இரண்டாக மடித்து எனது சட்டைப்பையில் வைத்துக்கொண்டேன். யாரோ ஒருவர் எழுதியக் கதைக்கு இரண்டாம் பகுதி எல்லாம் எழுத எனக்கு விருப்பமில்லை. நானே ஒருகதையை எழுதப்போகின்றேன். கதைக்குள் கதையாக கார்த்தி கொடுத்த கதையை சொருகிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

அரசியல் கட்டுரைகள்,  திரைக்கதை வசனங்களில் உதவி, மேடைப்பேச்சுகள் , சாமியார்களுக்கு வார இதழ் கட்டுரைகள் தயாரித்துக்கொடுப்பது என்று எழுத்தின் பயணத்தை மாற்றிவிட்டதால் சிறுகதைகள் எழுதி தசாப்தங்கள் ஆகிவிட்டன.  சிறுகதைகளிலேயே பேய்க்கதை எழுதுவதுதான் சிரமம்.  குறுகிய வட்டத்திற்குள் எழுதியாக வேண்டும். ஒரு நல்ல பேய்க்கதை ரசிகனால் , இரண்டாவது வரியிலேயே யார் பேய் , என்ன முடிவு என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிடமுடியும். ஆனால் அவனை கடைசி வரி வரைப் படிக்க வைத்து முடிவை சொல்வதில்தான் பேய்க்கதை எழுத்தாளனின் கைவண்ணம் இருக்கின்றது.  இழந்த அந்த கைவண்ணத்தைப் பெற , நான் எழுதியிருந்த முப்பத்து சொச்ச பழையப் பேய்க்கதைகளை கணினியில் மீண்டும் வாசித்தேன்.  தாளில் எழுதியிருந்த சிறுகதைகள் எல்லாம் பழைய வீட்டின் பரணில் கிடக்கின்றது.  அடுத்த வாரம் போய் எடுக்க வேண்டும்.

எனது அமானுஷ்யக்கதைகளில், வருபவை யாரையும் கொல்லாது. வரும் பேய்களோ பிசாசுகளோ அமானுஷ்யங்களோ எல்லாம் வாழும் காலத்தில் நல்லவர்களாக இருந்தவை. கதைகளில் ரத்தமோ குரூரமோ செக்ஸோ இருக்காது.  மனிதன் - அமானுஷ்யம் சந்திப்பு , அல்லது அதற்கு முந்தைய வினாடிக்குண்டான திகில் இதுதான் என் அமானுஷ்யக்கதைகளின் மையப்பொருள்.

1. கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவன் ஒரு பேய். அவன் மனிதர்களை சந்திக்கின்றான்.
2. கதையைசொல்லிக்கொண்டிருப்பவன் ஒரு மனிதன், ஆனால் அவன் ஒரு பேயை சந்திக்கின்றான்.
3. கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவன் ஒரு பேய், அவன் பேயை சந்திக்கின்றான்.
4. கதையை சொல்லிக்கொண்டிருப்பவன் ஒரு மனிதன், அவன் சந்திக்கும் மனிதனை பேய் என்று தவறாக நினைத்துக் கொள்கின்றான்.

இந்த நான்கு வடிவங்களையே சுற்றி சுற்றி வெவ்வேறு கதைகளாக எழுதியிருக்கின்றேன்.  இந்த நான்கு வடிவத்திற்கும் அப்பாற்பட்டு ஒரு பேய்க்கதை எழுதவேண்டும்.  பேய்கள் இறந்து மனிதர்களாகப் பிறக்கினறன அல்லது பிறக்காத மனிதர்களே பேய்கள் ஹைக்கூ வரியை நீட்டி முழக்கி சிறுகதையாக  எழுதலாமா ? வேண்டாம் யாராவது ஒரு  மேற்கத்திய எழுத்தாளர் இதைப்போல எழுதியிருக்கக் கூடிய சாத்தியங்கள் உண்டு .  நான் நகல் எடுத்துவிட்டேன் என்று புரளி கிளம்பலாம். இணையம் இல்லாத 1980 கள் என்றால் பிரச்சினையில்லை.  மொழிப்பெயர்த்தோ நகல் எடுத்தோ பெரிய எழுத்தாளராகிவிடலாம்.  2015 யில் சொடுக்குப்போடும் நேரத்தில் ஆதி அந்தம் தோண்டி எடுத்துவிடுவார்கள்.  எனக்கு நேரடிப்பிரச்சினை எதுவுமில்லை என்றாலும் கூட,  யார் பெயரில் வெளிவருதோ அவர்களுக்கு தர்மசங்கடங்களை உருவாக்கிவிடக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணம் உண்டு. சமயங்களில் நான் எழுதியதே எனக்கு மறந்துப் போய்விடுகின்றது. இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு சாமியாருக்கு எழுதிக் கொடுத்தது, மீண்டும் வரிக்குவரி மாறாமல் மனதில் தோன்ற , இன்னொரு சாமியாருக்கு எழுதிவிட்டேன். நல்லவேளை மின்னஞ்சல் செய்யும் முன்னர் மூளையில் பொறித்தட்டியதால் தப்பித்தேன்.

நல்லெண்ணத்தை விட்டுவிட்டு பய எண்ணத்தைக் கொண்டால்தான் பேய்க்கதை எழுதமுடியும்.
பயங்கொண்டு யோசித்தும் பேய்க்கதைக்கு கரு கிட்டாதபொழுது இயல்பாக நடந்த சம்பவத்தில் பேயேற்றி பேய்க்கதையாக மாற்றுவது எளிது.   இதுவரை நீங்கள் வாசித்ததை அப்படியே தட்டச்சினேன். அச்செடுத்து தாளில் ஒரு முறை வாசித்தேன். பாதிக்கதை தயாராகிவிட்டது. 5000 ரூபாய் அளவிற்கு நன்றாகவே வந்திருக்கின்றது. அச்செடுத்தத் தாள்களை மேசையின் மேல் வைத்துவிட்டு  பாதி உண்மையும் பாதி கற்பனையும் கலந்த கதைகளே சிறந்த கதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டு என்ற என் சிறுகதை இலக்கணப்படி மறுபாதிக்கு கற்பனை செய்ய ஆரம்பித்தேன்.  இனி வருவது என் கற்பனை.

கதவைத் தட்டி மீதிக் கதையை பேய்க்கதையாக  எழுத கேட்டவனுக்கு ஓர் அமானுஷ்ய அடையாளம் கொடுத்துதான் கதையை முடிக்கவேண்டும். அவன் பேய் என்று முடித்தால் படித்துபடித்து சலித்துப்போன முடிவாக இருக்கும். வேற்றுக்கிரகவாசி, ஏலியன் என்று முடிக்கலாம். ஆனால் அதற்கு ஏன், எதற்கு , எப்படி என்றெல்லாம் விளக்கவேண்டும்.

ஆரம்பம் சுமாராக இருந்தாலும் முடிவு சிறப்பாக இருக்கவேண்டும் என்று யோசித்ததில் நான் எழுதி முடிக்காமல் வைத்திருந்த கதையின் கதாப்பாத்திரம், அந்தப் பாதிக்கதையை எடுத்துக்கொண்டு என்னை சந்திக்க வருகின்றது என்ற இழைத் தட்டியது. நீ தான் என்னை உருவாக்கினாய்,  எத்தனை முறைக் கேட்பது.  இன்றாவது எனக்கொரு முடிவைச் சொல் என்று வீட்டின் கதவை வந்து தட்டியது. கதைகளை பாதியில் விடாதீர்கள். கதாப்பத்திரங்கள் துரத்தி வந்து முடிவைக் கேட்கும்.

கற்பனை முடிவு கிடைத்ததும் கதையின் கடைசிப்பகுதியை எழுதி முடித்தேன்.  மறுநாள்  , கதை முடிக்கச் சொல்லிக் கேட்ட கார்த்தி வந்தார். அச்செடுத்தத் தாள்களை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு,

"கார்த்தி, உங்க பர்ஸ்ட் ஆப் கதையை நான் படிக்கல, ஆனால் படிக்க வேண்டிய அவசியமுமில்லை  எங்க வேண்டுமானாலும் ஜாயின் பண்ணிக்கோங்க, கரெக்ட்டா பிட் ஆகும், அருமையான அமானுஷ்யக் கதையா பினிஷ் ஆகும் " என்றேன்.

"தாங்க்யூ, நாளைக்கு காசு கொண்டுவரேன்" என்றபடி பிரித்துப் பார்க்காமலேயே அச்சுத்தாள்களுடன் கார்த்தி  சென்றார்.

எனது மேசைக்கு வந்தேன். கதையின் முடிவுப்பகுதியின் தாள் மேசையின் மேலேயே இருந்தது. கார்த்தியிடம் முடிவில்லாமல் முதற்பாதியை மட்டும் தான் கொடுத்திருக்கின்றேன். சரி நாளை பணம் கொண்டு வரும்பொழுது  முடிவுப்பகுதியைக் கொடுத்துவிடலாம் .

கார்த்தி கொடுத்த அந்த முதற்பாதி கதை என்னவாக இருக்கும் என்று ஒரு சின்ன ஆர்வம் ஏற்பட்டது. நேற்றுப்போட்டிருந்த சட்டைப்பையில் இருந்தத் தாளை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.  அப்படியே வரிக்கு வரி நான் இப்பொழுது எழுதிக் கொடுத்தக் கதை.  முடிவுப் பகுதி மட்டுமில்லை. கதவு தட்டப்பட்டது.  கதவு உடைபடுவதைப்போல தட்டும் வேகம் அதிகப்பட்டது... முடிவுப்பகுதியை எடுத்துக் கொண்டு கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

ஒரு வாளி ஆக்சிஜன் - மொழிப்பெயர்ப்பு நெடுங்கதை (பகுதி 7)

Fritz Leiber எழுதிய A Pail of Air என்ற அறிவியல் புனைவு சிறுகதையின் தமிழாக்க முயற்சி

முந்தையப் பகுதிகள்  - http://vinaiooki.blogspot.it/2013/04/1.html

---



எங்களை பயத்தில் இருந்து வெளியே எடுக்க ஆயிரத்தி எட்டாவது தடவையாக நடந்தவகைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில், அந்த உறைந்த மனிதர்களைப் பற்றி நினைக்க ஆரம்பித்தேன். திடிரென நான் யோசித்த ஒன்று எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் என்னைப் பயமுறுத்தியது.. ஆரம்பத்தில் நான் சன்னலில் பார்த்த முகம் நினைவுக்கு வந்தது. நான் முகத்தைப் பார்த்ததைத்  தான் குடும்பத்தினரிடம் சொல்லவே இல்லை என்பதை மறந்துப் போய் இருந்தேன்.

உறைந்த மனிதர்கள் மீண்டும் உயிருடன் வந்தால், என்னையே நான் கேள்விக் கேட்டுக்கொண்டேன். உறைந்துப் போய் விட்டது என நினைக்கையில், வெப்பத்தை நோக்கி வரும் மிதக்கும் திரவ ஹீலியத்தைப் போல அவர்கள் வந்தால்.. உறையும் குளிரில் முடிவிலாது கடத்தப்படும் மின்சாரத்தைப்போல வந்தால்? ... தொடர்ந்து அதிகரிக்கும் குளிரில், தனிச்சுழி வெப்பநிலைக்கு நெருங்கும் குளிரில் , அமானுஷ்யமாக உறைந்த மனிதர்கள் எழுந்து வந்தால்.. வெப்பரத்த பிராணிகளாக இல்லாது, பனிக்கட்டி ரத்தத்துடன்,,,, கோரமாக உயிரோடு வந்தால் ...

நான் யோசித்தது, கருப்பு நட்சத்திரத்தில் ஏதேனும் ஒன்று கீழிறங்கி பூமிக்கு வந்தால் என யோசிப்பதைவிட படுபயங்கரமானதுதான். இரண்டுமே நடக்க சாத்தியமானதுதான். மேலிருந்து வந்த ஒன்று, உறைந்த மனிதர்களை நடக்க வைத்து, அவர்களுக்கு தேவையான ஒன்றை செய்ய வைக்கலாம். அந்த அழகிய இளம்பெண் கையில் வெளிச்சத்துடன் நகர்ந்ததைப்போல.

அறிவாற்றலுடன் கூடிய உறைமனிதர்கள், கண்சிமிட்டாது, முகர்ந்து கொண்டு , தவழ்ந்து கூட்டில் இருக்கும் நெருப்பிற்கு வரலாம்.  இப்படியான திகில் கற்பனைகள், அதிகப்பயத்தைத் தந்து, குடும்பத்தினரிடம் என் பயத்தை சொல்ல தள்ளியது. ஆனால் அப்பா சொல்லிய அறிவுரை நினைவுக்கு வந்து, பற்களைக் கிட்டி வாயை மூடி பேசாது இருந்தேன்.

நெருப்பு நிதானமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் எல்லோரும் அமைதியாக இருந்தோம். அப்பாவின் குரலும் , கடிகார முட்கள் நகரும் சத்தமும் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. அது மட்டும் இல்லாது, போர்வைக்கு அப்பால், ஏதோ சன்னமான சத்தம் கேட்பதாக உணர்ந்தேன். மயிர்கூச்செறிந்தது.

ஆரம்பக்கால கதைகளைச் சொல்லி முடித்தபின்னர், வழக்கமான தத்துவார்த்த நிலைக்கு வந்தார்.


“என்னையே நான் கேட்டுக்கொண்டேன், எதற்காக இப்படி தொடர வேண்டும்... எதற்கு நம் வாழ்வை மேலும் சில ஆண்டுகளுக்கு நீட்டிக்க வேண்டும். எதற்காக இந்த இருப்பை, கடின உழைப்பை, கடுங்குளிரை, தனிமையை நீட்டிக்க வேண்டும்... மனித இனம் அழிந்து விட்டது... பூமியின் உயிரோட்டம் முடிந்துவிட்டது, ஏன் நம்பிக்கை இழக்காமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றேன்” அப்பா தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது,

மீண்டும் அந்த இரைச்சலான சத்தத்தைக் கேட்டேன். மேலும் சத்தமாக இருந்தது. சலசலப்பு மேலும் அதிகமானது. சத்தம் அருகாமையில் கேட்டது. பயத்தில் எனக்கு மூச்சு முட்டியது.

“வாழ்க்கை என்பது கடுங்குளிருடன் போராடும் ஒரு போராட்டம் தான், பூமி எப்பொழுதும் தனியாகத்தான் இருந்திருக்கின்றது. மிக நெருங்கிய கோளே பல லட்சம் கிலோமீட்டர்கள் தூரத்தில் உள்ளது. தனிமை என்பது பெரிய விசயம் அல்ல. மனித இனம் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து இருந்தாலும், என்றாவது ஓர் இரவு முடிவு வந்துதான் ஆகவேண்டும். ஆனால் அவை எல்லாம் ஒரு பொருட்டே அல்ல,  முக்கியம் எதுவெனில் வாழ்க்கை அற்புதமான ஒன்று... அழகான வாக்கியம் போன்றது... விலையுயர்ந்த ஆடைகள் ஆகட்டும், சாதரண கம்பளி ஆகட்டும், மலரின் இதழ்கள் ஆகட்டும்... நீ அவற்றின் படங்கள் எல்லாம் பார்த்து இருக்கின்றாய்..... அவை கொடுத்த உணர்வை , சுவாலையை என்னால் விவரிக்க இய்லாது... வாழவேண்டும் என்பதே பிரச்சினைகளை எதிர்த்து போராட வைக்கின்றது.. அது முதல் மனிதனாக இருக்கட்டும் கடைசி மனிதனாக இருக்கட்டும்”

சத்தம் மேலும் நெருங்கியது. போர்வைகள் முட்டப்படுவதும் அசைவதும், நான் கற்பனை செய்ததைப்போலவே நடந்தன. அந்த உறைந்த கண்களே நினைவுக்கு வந்து கொண்டிருந்தது.

”அந்த சமயங்களில்... ” அப்பா பேச்சைத் தொடர்ந்தார். அப்பாவும் நான் கேட்ட சத்ததை கேட்கின்றார் என்பதை என்னால் சொல்ல முடியும். நாங்கள் கேட்க கூடாது என்பதற்காகவே இன்னும் சத்தமாகப் பேசினார்.

“அந்த சமயங்களில், நான் செய்ய நினைத்தது, நம் வாழ்க்கைக்கு பின் எல்லாம் அறிந்த துறக்கம் இருக்கின்றது. பிள்ளைகள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.. நான் அறிந்தவைகளை அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும்... புத்தகங்கள் வாசிக்க வைக்க வேண்டும். இந்தக் கூட்டை பெரிதாக்க வேண்டும். என்னால் முடிந்தவரை அழகாக விரிவாக்கம் செய்ய வேண்டும்.  என் ஆச்சரியங்களின் தொகுப்பின் நீட்சி குளிர் இருட்டு இவற்றிற்கு மத்தியிலும் எப்பொழுதும் இருக்க வேண்டும்”

எங்கள் கூட்டின் உள் போர்வை விலக்கப்பட்டு தூக்கப்பட்டது. அதன் பின்னால் இருந்து மிகப்பெரும் வெளிச்சம் வர. அப்பா பேச்சை நிறுத்தினார். அவரின் கண்கள் மெல்லத் திரும்பியது, கைகள், மெல்ல எடுத்து வைத்திருந்த நீண்ட சுத்தியலை நோக்கி நகர்ந்தது.

தொடரும் ---> http://vinaiooki.blogspot.it/2013/04/8.html 

ஹலால் - சிறுகதை

பங்கேற்பாளனாய் இருப்பதைவிட பார்வையளானாய் இருப்பதே மேல், என்பதை நுட்பமான உணர்வுகள் சம்பந்தப்பட்ட விவாதங்களில் நான் கடைப்பிடிக்கும் அணுகுமுறை.

°மீனையும் தானே கொன்று சாப்பிடுகிறீர்கள், அது மட்டும் எப்படி எந்த சடங்கும் இன்றி ஹலால் ஆகின்றது” தன்னுடையை சீண்டலை, அறிவார்ந்த கேள்விமாதிரி வாசுதேவ் ஷாகித்திடம் கேட்டான்.

ஷாகித் பதில் சொல்லவில்லை. வாசுதேவ் என்னைப் பார்த்து ”பார்த்தியா, மடக்கிட்டேன்” என்ற வகையில் கண் சிமிட்டினான். வர வர வாசுதேவின் மேல் எரிச்சல் கூடிக்கொண்டே வந்தது. ஒரே நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, குறைந்த பட்சம் கிரிக்கெட் பற்றி பேசுவதற்காகவது, அவனுடன் இருக்க வேண்டி இருக்கின்றது.

பாகிஸ்தானிலிருந்து ஷாகித் வந்தபின்னர், தமிழ்நாட்டு வழக்கமான, இயல்பான இஸ்லாமிய இணக்க வளர்ப்பு சூழலினால் அவனுடன் நட்பாக முடிந்தது. ஆனால் வடநாட்டு வாசுதேவிற்கு சீண்டலையும் கேலியையும் மட்டுமே கொடுக்கத் தெரிந்தது.

வழமையான புன்னகையைக் கொடுத்துவிட்டு, எங்களது ஆராய்ச்சிக்கூடத்தின் முதல் தளத்திற்கு ஷாகித்தின் மதிய தொழுகைக்கு சென்றுவிட்டான்.

ஷாகித் இந்த மீன் ஹாலால் பற்றிய விளக்கத்தை ஏற்கனவே எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் சொல்லி இருக்கின்றான். ”செதில் வைத்த எல்லா மீன்களும் ஹலால், சாப்பிடலாம். வெப்பரத்தப் பிராணிகளுக்கும் குளிரரத்தப் பிராணிகளுக்கும் ஏக வித்தியாசமுண்டு. மீன்களின் ரத்த ஓட்டம், அதன் ரத்தவகையும் நிலவாழ் , பறவைகளைக் காட்டிலும் வேறானது. ஆகையினால், தேர்ந்த முறையில் மீன்களை வெட்ட வேண்டிய அவசியம் இல்லை” என அவன் சொன்ன அந்த விளக்கம் எனக்கு ஏற்புடையதாக இருந்தது.


“புலாலில் ஹலால் என்பது சுத்த வியாபரத்தந்திரம், அவங்க ஆட்கள் கடைகளில் மட்டுமே வியாபரம் நடக்க வேண்டும் என்று போடப்பட்ட சூட்சுமம்” வாசுதேவனின், சீண்டல் பொருளாதாரக் கோணம் எடுத்தது.

ஒருவேளை பொருளாதாரக் காரணங்கள் இருந்தாலும் கூட, அதுவும் சரிதானே... நான் கூட 25 கிலோமீட்டர்கள் பயணம் செய்து, ரோம் நகரத்திற்கு வெளியே இருக்கும் ஈழத்தமிழர் கடையில் தான் போய் அரிசி, பருப்பு இன்ன பிற வகையறாக்கள் வாங்குவேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, என் சாப்பாட்டுத் தட்டில் கை வைக்காதவரை எந்தக் கோட்பாடுகளைப் பற்றியும் எனக்குக் கவலை இல்லை. ஆடோ, மாடோ, பன்றியோ... ஏன் ஒணானாக இருந்தாலும் என் வாய்க்கு ருசியாகவும் வயிற்றுக்கு ஜீரணம் ஆகும் அனைத்து உணவு வகைகளும் ஹலாலே.... அவரவருக்கு சரி என்பதை அவரவர் பின்பற்றுகிறார்கள். நல்லதே ஆனாலும் திணிக்கப்படும்பொழுதுதான் பிரச்சினை.

ஷாகித்திடம் ஒரு நல்ல குணம் உண்டு, அன்புடன் வற்புறுத்தினால்,

“அன்பிற்காக சில விதிவிலக்குகளை பின்பற்றலாம்” நான் கொண்டு வந்திருக்கும் ஹலால் அல்லாத கோழிக்கறியை சிறிதளவேனும் ருசி பார்ப்பான்.

“எப்படித்தான் பிணத்தை எல்லாம் சாப்பிடுகிறீர்களோ” ஒரு நாள் நான் கோழிக்கறி வறுவல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த பொழுது வாசுதேவ் கேட்டபிறகு அவனுக்கு மட்டும் தெரியும் படி, சைவச் சாப்பாட்டுப் பிரியர்களைக் கேலி செய்யும் சித்திரங்களையும் தகவல்களையும் பேஸ்புக்கில் பகிர ஆரம்பித்தேன். தாவரங்களுக்கும் உயிருண்டு என்பதைக் கண்டுபிடித்து அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேல் ஆகப்போகின்றது என்பதை பல சைவப்பிரியர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்.

நடுநிலை என்பதைவிட, சமனிலைப் படுத்தும் காரணியாக நான் இருந்ததால், ஷாகித்தை , பலசமயங்களில் வாசுதேவ்வின் உள்குத்துகளில் இருந்து காப்பாற்ற முடிந்தது.

சில மாதங்களுக்குப் பின்னர், ஷாகித்திற்கு திருமணம் நிச்சயம் ஆகிவிட்டதால், அவன் வீட்டில் விருந்துக் கொடுக்க முடிவு செய்தான். வாசுதேவ் வரவில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். இருந்த போதிலும் நான் ஷாகித்திற்கு அறிமுகப்படுத்தி இருந்த வேறு துறை மாணவர்கள் ரங்கநாதனும் ஸ்ரீராமும் வருவதாக சொன்னார்கள்.

விருந்து தினத்தன்று, அவனுக்கு உதவுவதற்காக காலையிலேயே சென்ற பொழுது, சமையலறையில் புதுப்பாத்திரங்களாக அடுக்கி வைத்திருந்தான். இரண்டு குழம்பு வைக்கும் சட்டிகள், அரிசி வைக்கப் புதுப்பாத்திரம், வாணலி, கரண்டிகள் என எல்லாம் முந்தைய நாள் வாங்கியவை.

“எதற்கு இந்தப் புதுப்பாத்திரங்கள், கல்யாணப்பையன் காசு சேர்க்க வேண்டாமா”

“இல்லை கார்த்தி, ஸ்ரீராமும் ரங்காவும் சைவர்கள், மாமிசம் சமைத்த எனது பாத்திரங்களில் சாப்பாடு செய்து கொடுத்தால், ஒரு வேளை அவர்களுக்கு அசூயையாக இருக்கக் கூடும், நான் கொடுக்கும் விருந்து அவர்களுக்கும் ஏற்புடையதாக இருக்க வேண்டும்”

ஷாகித்தின் மேல் இருக்கும் மதிப்பு உயர்ந்தது. அடுத்த முறை, ஹாலால் கோழி வாங்கி, ஷாகித்திற்கு சமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என மனதினுள் முடிவு செய்தேன்.

நாய்கள் - சிறுகதை

எனக்கு நாய்களைப் பிடிப்பதில்லை, நாய்களின் உரிமையாளர்களை அதைவிட அறவே பிடிப்பதில்லை. நாய்களின் எண்ணிக்கையையும் வகையையும் வைத்து ஒரு சுவிடீஷ் குடும்பத்தின் பொருளாதார வளமையை எடைப்போட்டுவிடலாம்.

இங்கு நாய் வைத்திருப்பவர்கள் காட்டும் அலட்டல் இருக்கே !! ஊரில் குழந்தையை உற்று நோக்கினால் கண் வைக்கிறான் என திருப்பிக் கொள்வார்கள். அதேபோல சற்று நேரம் நாயைக் கவனித்தால் போதும், முகத்தையும் நாயையும் வேறுப்பக்கம் திருப்பிக் கொள்வார்கள். ஒரு முறை ஒரு பஞ்சு மிட்டாய் தலை சுவிடீஷ் ஆள்

“டோண்ட் லுக் அட் மை டாக்” என நேரிடையாகவே சொல்லிவிட்டான். கருப்பாக இருப்பவர்களை இவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் நாய்கள் மட்டும் கருப்பாக இருந்தால் பிடிக்கிறது.

பக்கத்துவீட்டு தங்கநிறக் கூந்தல் அழகி கிறிஸ்டினா இப்படிச் சொன்னாள்,

”சுவீடனில் இருவகையான மனிதர்கள், முதலாமவர் பூனையை விரும்புபவர்கள், ஏனையவர் நாய்களை விரும்புபவர்கள், பூனைகளை நேசிக்கும் மனிதர்கள் விசுவாசமானவர்களாகவும் நாய்களை நேசிக்கும் மனிதர்கள் சாதுரியமானவர்களாகவும் இருப்பார்கள்”

எனக்குப் பூனைகளைப் பிடிக்கும். புலிகளின் மினியேச்சர் வடிவங்களாக இருப்பதனாலோ என்னவோ !! பூனைகளின் சுத்தம், கம்பீரப்பார்வை, சாதுரியம், வீணாக யாரையும் சீண்டாமல் இருப்பது சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். மார்கழிக்குளிரில் நாய்கள் சிக்கிக் கொண்டு சிரமப்படுவது போல இல்லாமல் பூனைகளின் காதலும் காமமும் படுரகசியமாக இருப்பதனால் நிறையவே பூனைகளைப்பிடிக்கும்.

நாய்களை எப்பொழுதில் இருந்து பிடிக்காமல் போனது என நினைவில்லை. ஸைனோபோபியா(Cynophobia) கிடையாது, நாய்களிடம் சின்ன அருவெறுப்பு அவ்வளவே !!திருச்சியில் தபால் தந்தி குடியிருப்பில் இருந்த போது, பக்கத்து வீட்டு சீசர் நாய் என்னைப் பார்க்கும்பொழுது எல்லாம் குலைப்பதினால் இருந்திருக்கலாம். நாய் கடித்தால் தொப்புளைச் சுற்றி ஊசிப்போடுவார்கள் என்ற பயம் கூட நாய்களைவிட்டு எட்டடி தூரமாக இருக்க ஒரு காரணம் .

கல்லூரி இரண்டாம் வருடமோ மூன்றாம் வருடமோ, சரியாக நினைவில்லை, திருப்பரங்குன்றம் மஹாராஜா தியேட்டரில் பாதி மலையாளம் பாதி தமிழ் டப்பிங் என இரண்டாம் ஆட்டம் பார்த்துவிட்டு கல்லூரி விடுதிக்குத் திரும்பும் பொழுது

துரத்திய நாய்களின் கோரப்பற்கள் அதன் பின்னர் எப்பொழுது ஷகிலா படம் பார்த்தாலும் கண் முன் வந்து மூட் அவுட் ஆக்கிவிட்டுவிடும்.

ஒரு காலத்தில் சுவிடீஷ் மக்களின் வாழ்வாதாரம் வேட்டைத் தொழில் என்பதன் எச்சம் தான் நாய்களின் மேல் காட்டும் அன்னியோன்யம் என நானேப் புரிந்து கொண்டேன். கிறிஸ்டினா ஓநாய்களைப்போலத் தோற்றமளிக்கும் நாய்கள் நான்கினை வளர்க்கிறாள்.

“ஆண் நண்பர்களை விட எனது நாய்களுடன் இருப்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது” என ஒருநாள் கிறிஸ்டினா தனியாக நடந்து வரும்பொழுது சொன்ன வாக்கியம் என்னுடன் வந்த அறைத்தோழன் வாசுதேவனுக்கு இரட்டை அர்த்த வசனமாகப்பட்டதாம்.

வாசுதேவன் நாய்களுடன் நட்புப் பாராட்டுவதன் மூலம் கிறிஸ்டினாவை மடக்க எத்தனையோ முயற்சி செய்கின்றான். நாய்களுக்குப் பிடிக்காததினால் கிறிஸ்டினாவுக்கும் வாசுவைப்பிடிப்பதில்லை. நான் மட்டும் ஒரு விதிவிலக்கு. நாய்கள் இருப்பதினால் கிறிஸ்டினா பலமுறை வலியுறுத்தி அவளின் இல்லத்திற்கு அழைத்தபோதும் நான் போவதில்லை. நாய் பயத்தை மீறிப்போனால் அம்மு என்னைக் கண்ட துண்டமாக சீவி பால்டிக் கடலில் இருக்கும் சீல்களுக்குத் தீனியாகப்போட்டுவிடுவாள்.

அம்முவைக் காதலிக்கத் தொடங்கிய இந்த சில மாதங்களில் என்னைப்பற்றித்தான் மணிக்கணக்கில் சொல்லி இருக்கேன். சிலவகையான சாக்லேட்டுகள், ஐஸ்க்ரீம், நீலநிறப் புடவை , கொஞ்சம் வைன் இவைகளைத் தவிர அவளுக்குப் பிடித்த விசயங்கள் ஏதும் எனக்குத் தெரியாது. நேற்று எதிர்காலத்தைப் பற்றி அவள் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடும் அழகை ரசித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது அவள் சொன்னது

“கார்த்தி, நாம வீடு கட்டினபின்ன அஞ்சு நாயாவது வளர்க்கனும், வோடொபோன் நாய், வெள்ளைபொமரேனியன் ஒன்னு, அல்சேஷன் ஒன்னு, அப்புறம் உல்ஃப் மாதிரி இருக்கிற ஒன்னு,,, எல்லாம் வாங்கித்தருவீயா”

“உனக்கு இல்லாததா அம்மு, யு க்னோ ஒன் திங் , நாய்களைப்பிடிக்கிறவங்க ரொம்ப லாயல் ஆ இருப்பாங்களாம், ஐ லவ் டாக்ஸ்”

என்னைப்போல் ஒருவன் - சிறுகதை

”இது தற்செயலானதா!! ”என ஒரே வரியில் மோகனிடம் இருந்து என்னுடைய சிறுகதையின் பிரதியுடன் அவருடைய ஆங்கிலக் கதையின் பிரதியையும் இணைத்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. வாசுகிரெட்டி சொன்ன ஒருவரிக்கதைக்கு கைகால் வைத்து சின்ன எதிர்பாராத முடிவுடன் ஒரு கதையை போன மாதம் எழுதி இருந்தேன். மோகனின் ஆங்கிலக் கதையை வாசித்துப் பார்த்தேன். நடக்கும் சூழலைத் தவிர முடிவு முதற்கொண்டு அப்படியே கதையின் கரு அப்படியே என்னுடையது. என்ன விசயம் என்றால் மோகனின் கதை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே எழுதப்பட்டிருந்தது.

வெளியில் இருந்து பார்க்கும்பொழுது நான் திருடி எழுதிவிட்டதாக இருக்கும். ஆனால் மோகனின் எண்ண ஓட்டங்களிலேயே நானும் எழுதுவது இது முதன்முறை அல்ல, மோகன் என்னுடைய பள்ளித்தோழன், எட்டாம் வகுப்பு வரை ஒன்றாகவே படித்தோம். பிடித்த தலைவர்களைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதுங்கள் என கட்டுரைப்போட்டி நடத்தப்பட்ட பொழுது எல்லோரும் காந்தி நேரு என எழுத நாங்கள் இருவரும் பிரபாகரன் பற்றி ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரி எழுதி இருந்தோம். தமிழாசிரியர்

”முளைச்சி மூணு இலை விடல, இப்பொவே கலகக்காரன் ஆகனுமா !! இதுல காப்பி வேற அடிக்கிறீங்களடா ” என எங்கள் இருவரையும் பின்னி எடுத்தார்.

ஒன்பதாம் வகுப்புத் தேர்வுகளில் எங்களது விடைத்தாளில் விடைகள் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். கார்த்தி, மோகன் ஆங்கில அகர வரிசைப்படி அடுத்தடுத்து அமர்வதால் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து எழுதி இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் எப்பொழுதும் ஆசிரியர்களுக்கு உண்டு. இதற்காகவே 10 ஆம் வகுப்பில் பூவாளுரில் இருந்து லால்குடிக்கு நான் பள்ளியை மாற்றிக்கொண்டேன்.

அப்புறம் வாழ்க்கை ஃபாஸ்ட்பார்வர்டில் ஓட, வியாபர மேலாண்மைப் படிக்க வந்த சுவீடனில் நானும் மோகனும் ஒரே வகுப்பு. ஒரு முறை பேராசிரியர் கூப்பிட்டுக் கேட்டார்.

”போத் அஃப் யுவர் அசைண்ட்மெண்ட்ஸ் லுக் எக்ஸாக்ட்லி சிமிலர்” நம்மைப்போல யோசிப்பவர்களைப் பொதுவாக நமக்குப் பிடிக்கவேண்டும். ஆனால் எனக்கு மோகனைக் கண்டாலே வெறுப்பாய் இருந்தது. மோகனின் நிழலே என் பிம்பமாய் மாறிவிடுமோ என பயமாயிருந்தது. சோம்பேறியாய் கடைசிநேரத்தில் வேலை செய்து முடிப்பதால் நான் தான் மோகனிடம் இருந்து அறிவுத்திருட்டுகளைச் செய்வதாக சக மாணவர்களும் நினைத்தார்கள்.

படிப்பு சம்பந்தமானவைகளை விடுங்க, ஃபேஸ்புக்கில் வைக்கும் வாக்கியங்கள் கூட ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். இன்றைக்கு நீலக்கலர் சட்டை, போட்டுப் போய் வாசுகிரெட்டியை அசத்தலாம் என்றால் அதே மாதிரி சட்டையுடன் மோகனும் கல்லுரிக்கு வந்து சேருவான்.

நிம்மதியானது என்னவெனில் எனக்குப்பிடித்த வாசுகிரெட்டியை மோகனுக்கும் எங்கே பிடித்துவிடுமோ என்பது மட்டும் நடக்காததுதான். நான் சுந்தரத் தெலுங்கில் காதல் படித்துக் கொண்டிருக்க , மோகன் , கிறிடினா ஆண்டர்சனுடன் ஸ்விடீஷ் கீதங்கள். இருவருமே வைரமுத்துவின் கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து அவரவரின் பெண்களை அசத்துகின்றோம் என்பதை எதேச்சையாக மோகனின் கையடக்க நாட்குறிப்பைப் பார்த்தபொழுதுதான் அறிந்து கொண்டேன்.

மோகனின் காதலி கிறிஸ்டினாவும் வாசுகிரெட்டியும் ஒரே வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள்.

“கார்த்தி, ஐயம் கோயிங் டு டு மை தீஸிஸ் வித் கிறிஸ்டினா “

“ஷீ இஸ் யுவர் ரைவல் நு சொல்லுவா , ஹவ் கம்”

“கிறிஸ்டினா நேத்து செம சரக்கு அடிச்சிட்டு ரொம்ப ப்ரைண்ட்லியா பேசிட்டு இருந்தாள், அப்போ சின்ன லவ் பொயம் ஒன்னுசொன்னா, அவள் யுஜி படிக்கிறப்ப எழுதுனதாம்”

“அது சரிம்மா, அதுக்கும் தீஸிஸுக்கும் என்ன சம்பந்தம்”

”கார்த்தி, எக்ஸாக்டா அதே வார்த்தைகளோட, நானும் எஞ்சினியரிங் படிக்கிறப்ப காலேஜ் மேகசினுக்கு 2005ல ஒரு போயம் எழுதி இருந்தேன்,அவளும் என்னைமாதிரியே யோசிச்சிருக்கா பாரேன்”

11 : 11 - சிறுகதை

கொஞ்சிக் குலாவுதல் எல்லாம் கல்யாணத்திற்குப்பின்னர் தான் என்று வாசுகிரெட்டி திடமாக சொல்லிவிட்டதால்,ரோன்னிபி ஆற்றில் கால்களை நனைத்துக்கொண்டு , அடுத்து என்னவகையில் வார்த்தைகளில் மட்டும் காதல் செய்யலாம் என்றிருந்தபொழுது,

”கார்த்தி, எப்பொவெல்லாம் தூக்கம் கலையுதோ அப்பொவெல்லாம் மணி கரெக்ட்டா 11.11 காட்டுது"

”பகல் தூக்கதிலுமா"


”இப்புடு நேனு கொட்டேஸ்தானு நின்னு” முகத்தில் காட்டிய கோபத்திற்கு என்னை ஆற்றிலேயே தள்ளிவிட்டுவிடுவாள் போல

”அம்மாயி, தெலுகு போதும், தமிழ்ல மாத்லாடண்டி”

“சீரியஸா, நான் சொல்றதைக் கேளு, தினமும் இரண்டு தடவையும் டைம் 11.11 ஆகுறப்ப கரெக்ட்டா வாட்ச் இல்லாட்டி மொபைல்ல பார்த்துடுறேன், ரொம்ப பயமாயிருக்குடா”

“அடடா!! ஒரு கோடு எக்ஸ்ட்ராவாபோச்சே,இல்லாட்டி ஏழு கொண்டலவாடா நாமம்தான்”

“கார்த்தி, ப்ளீஸ், பி சீரியஸ்” எரிச்சலுடன் சொல்லிவிட்டு எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

“சரி,சரி எதேச்சையா நடந்து இருக்கும், எனக்குக் கூட சின்ன வயசில 10.10 டைம் மட்டும் தான் கனவா வரும், எங்க வீட்டு பக்கத்துல இருந்த கடிகாரக் கடைதான் அந்தக் கனவுக்கு காரணம்னு ரொம்ப நாள் கழிச்சுதான் புரிஞ்சது, டோண்ட் வொரிடா புஜ்ஜிமா”

“ஐ யம் நாட் ஜோக்கிங், எனக்கு இப்படி ஏதாவது தோனுச்சுன்னா, அப்படியே நடக்கும், நம்ம காலேஜ் பில்டிங் என் கனவில வந்து இருக்கு, தெலுசா”

“....”

“நீ காட்டினியே உன் சின்ன வயசு போட்டோ அதுக்கூட என் கனவில வந்து இருக்கு”

“நான் சின்ன பாப்பாவ இருக்கிறப்ப, மர்ஃபி ரேடியோ அட்வர்டைஸ்மெண்ட்ல வர குட்டிக்குழந்தை மாதிரித்தான் இருப்பேன், நெல்லூர்ல உங்க தாத்தா வீட்டுல மர்ஃபி ரேடியோவை பார்த்துட்டு தூங்கிருப்ப, அதுதான் கனவா வந்து இருக்கும்”

“அய்யோ ராமா .. எனக்கு 11.11 ஏன் கனவுல வருதுன்னு தெரியலேன்னா தலை வெடிச்சிடும்”

“அம்மாடி, இங்க உட்காரு, ஐ வில் எக்ஸ்ப்லெய்ன் , 1111 பைனரியில பார்த்தால் 15, உனக்கு வர்ற 15 தீஸிஸ் பிரசண்டேஷன், அதைத்தான் ரிமைண்ட் பண்னிட்டு இருக்கு”

“மண்ணாங்கட்டி, நவம்பர் 11, எனக்கு மேரேஜ் பிக்ஸ் பண்ணப்போறாங்கன்னு நினைக்கிறேன்”

பட்டம் வாங்க திரும்ப வருவேன் என்று இந்தியா சென்ற வாசுகியைக் கட்டாயப்படுத்தி அவளின் பெற்றோர் அங்கேயே தங்க வைத்துவிட்டனர். அவள் நினைத்தபடியே நவம்பர் 11
அன்று ஏதோ ஒரு அமெரிக்க மாப்பிள்ளையுடன் கல்யாணமாம். இப்பொழுது எனக்கு கைக்கடிகாரமும் கைபேசியும் பார்க்கும்பொழுதெல்லாம் 11.11 யை மட்டும் காட்டுவதாக தோன்றியது.

சென்னை, பாண்டிச்சேரி என இதற்கு முந்தையக் காதல்களை எல்லாம் என் தைரியமின்மையால் கோட்டை விட்டாயிற்று. என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை என விமானம் ஏறி, தெலுங்கு சம்போசிவ சம்போ மாதிரியே வாசுகிரெட்டியை வீட்டில் இருந்து தூக்கி, நெல்லூர் சென்னை சாலையில் பெரிய சேஸிங்கில் இருந்து தப்பித்து பெங்களூரில் அப்பாவி கணேசன் வீட்டில் ஒரு மாதம் அடைக்கலம். சில அடிகள், நிறைய அழுகை, ஒருவழியாக ராமிரெட்டி மாதிரியே இருந்த வாசுகிரெட்டியின் அப்பா கல்யாணத்திற்கு சம்மதித்தார்.

எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்து இதோ எனக்கானவாளாய் வாசுகிரெட்டியை அணைக்க காத்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்.காதலிக்கும்பொழுது தமன்னா , அனுஷ்கா போல கெட்ட ஆட்டம் போடுபவர்களுக்கு, திருமணத்திற்குப்பின்னர் சரோஜாதேவியின் அன்ன நடை எப்படித்தான் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளுமோ தெரியவில்லை. வலதுகையில் மாமனார் சீதனமாகக் கொடுத்திருந்த தங்கக் கைக்கடிகாரத்துடன் ,அவளை லாவகமாக அணைத்து இதழ் குவித்து எனக்கும் அவளுக்குமான முதல் முத்தத்தை பரிமாறிக்கொள்ளும்பொழுதுதான் நேரத்தைக் கவனித்தேன் 11:11

ஆக்டோபஸ் - சிறுகதை

கல்லூரி எனக்கு அளித்திருக்கும் படிப்பு சம்பந்தமான தனி இணைய தளத்திற்கு தொடர்ந்து ஒரு வாரமாக பாண்டிச்சேரி இணைய முகவரி எண்களில் இருந்து வருகைகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன. ஒரு வேளை அம்முவாக இருக்குமோ என சின்ன எதிர்பார்ப்புடன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்பொழுதே தொலைபேசி அழைப்பு,

"நீ எப்படி மாட்டுக்கறி சாப்பிட மாட்டியோ அதுபோல இனிமேல் நானும் ஆக்டோபஸை சாப்பிடமாட்டேன் !! இனிமேல் எனக்கு ஆக்டோபஸ் புனிதமான பிராணி"

எனது ஸ்பானிஷ் தோழியின் கால்பந்து ஆர்வத்தை எனது கிரிக்கெட் வெறியுடன் ஒப்பிட முடிந்ததால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. வேண்டும் என்றே இவளை
வெறுப்பேற்ற, அவளது காதலன் மார்க்கஸ் தனது ஃபேஸ்புக் வாக்கியங்களில் அடுத்த 10 நாட்களுக்கு ஆக்டோபஸ் வறுவல் தான் எனக்குறிப்பிட்டு இருந்தான். மார்க்கஸின் தாய் டச்சு, தந்தை ஜெர்மானியர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது

உலகக் கோப்பை கால்பந்து ஆட்டங்கள் முடிந்ததோ இல்லையோ, இந்த ஜோசியன் ஆக்டோபஸ் பற்றிய விவாதங்களுக்கு முடிவில்லை. ஆறு பந்துகளையும் தொடர்ந்து
மைதானத்தை விட்டு வெளியே அடிப்பது எத்தனை சிரமமோ அத்தனை சிரமம் எட்டுக்கு எட்டையும் இந்த எட்டுக்கால் விலங்கு சரியாகச் சொல்லுவதும்.

ஃபேஸ்புக்கில் வகுப்புத் தோழிகளின் புகைப்படங்களை மேய்ந்து கொண்டிருந்த பொழுது,
உங்களுக்கான பவுல் ஆக்டோபஸின் எதிர்காலம் என்ற அறிவிப்பு ஒன்று வந்து முகப்பில் விழுந்து கிடந்தது. சின்ன குறுகுறுப்பு, என்னதான் இந்த ஆக்டோபஸ் சொல்கிறது என்று பார்ப்போமே என, அந்த அழைப்பைத் தொடர்ந்தேன்.



உங்களது பழைய காதலி உங்களைத் தேடித் திரும்ப வருவார் என்ற கணிப்பு கிடைத்தது. 99 சதவீதம் பொய்யான கணிப்பு என்று புத்திக்குத் தெரிந்தாலும் மனதுக்கு குதுகலமாக இருந்தது. அத்துடன் அந்த பாண்டிச்சேரி ஐபி எண்களின் வருகையும் உற்சாகத்தை மேலும் கூட்டின. அம்மு வீட்டு தொலைபேசி எண் இன்னும் நினைவில் இருந்தது. 18 மாதங்கள் எத்தனை சடுதியில் ஓடிவிட்டன. கூப்பிட்டுப் பார்ப்போம், திருமணம் ஆகி இருந்தால் நட்பைத் தொடருவோம், இல்லை எனில் திரும்ப அவளுடன் இணைய முயற்சிப்போம் என யோசித்துக் கொண்டிருதேன். வேண்டாம்!! எதிர்மறையாக நடந்து விட்டால் மீண்டு வருவதற்கு இன்னும் ஒரு வருடம் ஆகுமே !! இந்த விஷப்பரிட்சை எதற்கு !! ஒரு வேளை ஆக்டோபஸ் கணிப்பு சரியாக இருந்தால், நிச்சயம் அவளே கூப்பிடுவாள். அப்படி கூப்பிட்டால் பார்த்துக்கொள்வோம்.

அடுத்த சில தினங்களுக்கு எனது இணையதள பார்வையாளர்களின் விபரங்களைத் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருதேன். தினமும் குறைந்த பட்சம் இரண்டு முறைகளாவது பாண்டிச்சேரி ஐப்பி எண்ணில் இருந்து ஒரு பார்வை. புகைப்படங்கள் ஏற்றி இருந்தால் அன்று மட்டும் பார்வையிடப்படும் நேரம் அதிகமாகக் காட்டும். இப்படியே ஒருமாதம் ஆகிப்போனது.

ஈழத்து நண்பர் ஒருவரை சந்திக்க பாரிஸ் சென்றிருந்தபொழுது மதுரை தியாகராசரில் உடன் படித்த மாணவன் அப்பாவி கணேசனிடம் இருந்து ஒரு மின்னஞ்சல், அவர் கடந்த மாதம் முழுவதும் பாண்டிச்சேரி பொறியியல் கல்லூரி ஒன்றில் சிறப்பு விரிவுரையாளராக இருந்ததாகவும், என்னுடைய தளத்தில் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை, படித்து வந்ததாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தார். புகைப்படங்களைப் பார்த்துவிட்டு ஏதேனும் வெள்ளைக்காரத்தோழி உண்டா என விசாரித்தும் எழுதி இருந்தார்." அடச்சே, அப்ப பாண்டிச்சேரியிலிருந்து தளத்தை பார்த்தது கணேசனோ”

"இன்றைக்கு என்ன சமையல் செய்யலாம்" என்று எனது கவனத்தைக் கலைத்த நண்பரிடம்

"கணவாய், சாக்குக்கணவாய் பாரிஸில் கிடைக்குமா!! என்றேன்.

அன்று மாலை, பேய்க்கடம்பான், சாக்குச்சுருளி, சிலந்தி மீன் என்றெல்லாம் ஈழத்துத் தமிழில் அழைக்கப்படும் ஆக்டோபஸ் வறுவலை சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை கைபேசியில் +91413 எனத்தொடங்கிப் பதிவாகி இருந்த எண்ணைக் கவனிக்கவில்லை.

இஸபெல்லா - சிறுகதை

கருப்பு மனிதர்களை இவர்களுக்குப் பிடிக்கின்றதோ இல்லையோ, நேசப்பிராணிகளில் இந்த சுவிடீஷ் மக்கள் கருப்பு நிறத்தையே விரும்புகின்றனர். ஒருவேளை இப்படி இருக்கக்கூடும், கருப்பாக இருக்கும் விலங்குகளை நேசிப்பதால் கருப்பாக இருக்கும் மனிதர்களையும் விலங்குகள் போல நடத்துகின்றனரோ என அரசியல் மனஓட்டத்துடன் எனக்கு முன்னால் தனியாக நடந்துபோய் கொண்டிருந்த கருப்புக் குதிரையை வேடிக்கைப் பார்த்தபடியே அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு நோக்கிச் செல்லும்பொழுதுதான் வழியில் ஒரு பெரிய கல்லறைத் தோட்டம் இருப்பதை கவனித்தேன்.

எடுத்தவுடன் பரந்த புல்வெளி, பின்னர் பச்சைச் செடிகளால் ஆன வேலி, சில மரப்பெஞ்சுகளுடன் ஏதோ ஒரு பூங்கா என இத்தனை நாட்களாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த அளவிற்கு அதன் பரமாரிப்பு அத்தனை நேர்த்தியாக இருந்தது. ஊரில் சுடுகாட்டுப்பக்கம் செல்லவேண்டும் என்பதற்காகவே ஐந்து கிலோமீட்டர்கள் சுற்றிக்கொண்டுப்போனது காரண காரியத்தோடு நினைவுக்கு வந்து சென்றது. கல்லூரியை முடித்த பின்னர் மனிதனின் கற்பனைகளில் ஏதோ ஒரு அலாதியான ஈர்ப்பு ஏற்பட்டு விட தொடர்ந்து அதனால் தான் அடிக்கடி கடவுள்கள், பேய்கள் பற்றிய புத்தகங்களும் வாசித்து வருகின்றேன். கல்லறைக்குள் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை யாருமில்லை. யாரும் இல்லாததனால் பயமும் இல்லை !!

ஒளித்து வைத்திருந்த தைரியத்தை உடன் கொண்டு ஒவ்வொரு கல்லறையையும் பார்த்தபடியே வடக்கு மூலை நோக்கி புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தேன். மார்க்கஸ் ஸ்வென்ஸன் கல்லறை பளிங்குகளில் புத்தம் புதிதாய் பளபளாவென இருந்தது. தோற்றம் 15, ஜனவரி 1917 மரணம் சென்ற மாதம் 5 ஆம் தேதி. 90 களைக் கடந்து மனிதன் அனாயசமாக வாழ்ந்து இருக்கிறார். பக்கத்திலேயே லீனா ஸ்வென்ஸன், மனைவியாக இருக்கக்கூடும். மறைவு 2000. மார்க்கஸின் நீண்ட ஆயுளின் காரணம் புரிந்தது.

கல்லறைக்குள் வாழ்ந்து கொட்டிருப்பவர்களின் செல்வச் செழிப்பு கல்லறையின் வடிவமைப்பில் காட்டியது. பெரும்பாலானவர்கள் சராசரியாக எண்பது வயது வரை வாழ்ந்து இருக்கின்றனர். எத்தனை ஆட்டம்போட்டாலும் இது போன்று சில அடிகள் குழிக்குள்ளோ கைப்பிடி அளவு
சாம்பலிலோ வாழ்க்கை முடியப்போகின்றது என தத்துவார்த்தமாக யோசிக்க ஆரம்பித்து இருந்த மனதை 12 வயதின் குழந்தையின் கல்லறை மனதைக் கனப்படுத்தியது. ஏலின் கோண்ட்ராட்ஸன், தோற்றம் 1996, நவம்பர் 25 மறைவு 2008, செப்டம்பர் 23.


எல்லா மக்களுக்கும் நீண்ட வாழ்வைக் கொடுத்த இயற்கை குழந்தையை இப்படி அற்ப ஆயுளில் முடித்துவிட்டதே !! கல்லறைக்கு முன் குழந்தை பயன்படுத்திய விளையாட்டு பொருட்கள் , பொம்மைகள் இருந்தது மனதைப் பிசைந்தது. கண்கலங்க ஆரம்பித்து விடுவதற்கு முன்னால் நகர்ந்து விட நினைத்த பொழுது வெறும் சிலுவையுடன் வெறும் மணற்பரப்புடன் ஒரு கல்லறை இருந்தது. பாவம் ஏழையாக இருக்கக் கூடும். முன் பக்கமாக வந்து பார்த்தால் இஸபெல்லா என சிலுவையில் எழுதி இருந்தது. பெயரைத் தவிர வேறு எந்த விபரங்களும் இல்லை. இஸபெல்லா என்ற பெயரை இதற்கு முன்னால் கொலம்பஸின் வரலாற்றில் படித்து இருக்கின்றேன். ஆங்கிலத்தில் எலிசபெத் என்பார்களே என அந்த சிலுவையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்ப் பொழுதே ஏதோ அமானுஷ்ய உணர்வு ஏற்பட்டு,

"உர்ஷக்தா" எனக்குரல் கேட்க திரும்பினேன். 14 அல்லது 15 வயதில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள். என்னைச் சிலுவையை விட்டு தள்ளி இருக்கச் சொல்லிவிட்டு சிறிது நேரம் பிரார்த்தித்தாள்.சொன்னால் சிரிப்பீர்கள். இஸபெல்லா கல்லறைக்குப் பின்னால் இருக்கும்
அந்த ஏலினின் பேயாக இவள் இருக்கக்கூடுமோ என பயந்தேன். ஏலின் இறந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகின்றன !! பேய்களுக்குக் கூட வயது வளர்ச்சி உண்டா !!

என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை என அவள் நகரும் வேளையில், "கேன் டு டா என் ஃபோட்டோ அவ் மெய்க்" என்னை ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொடுக்க முடியுமா என சுவிடீஷில் கேட்டுக்கொண்டேன்.



இஸபெல்லா சிலுவையில் தலையை வைத்து நான் அஞ்சலி செலுத்துவதைப்போல பல கோணங்களில் மகிழ்ச்சியாக எடுத்துக் கொடுத்தாள். எனக்கு விருப்பமான அளவில் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டவுடன் அவளின் பெயரைக் கேட்டேன், கேத்ரீன் என்றுச் சொல்லிவிட்டு வேகமாகச்
வடக்கு வாசலில் இருந்த காரை நோக்கிச் சென்றாள். நானும் அவளைப் பின் தொடர்ந்து அவள் காரில் ஏறும் வரை பார்த்தேன். நிச்சயமாக இவள் பேய் இல்லை. கார் சற்று தூரம் சென்றபின்னர் நான் முன்பு பார்த்தக் கருப்புக் குதிரையைக் கடக்கும்பொழுது நின்று பின்னர்
குதிரையும் காரும் இணையாகச் செல்லத் தொடங்கின.

மறுநாள் அலுவலகத் தோழர் மற்றும் அந்த நகர்ப்புற பகுதியிலேயே வசிப்பவருமான யூனாஸிடம் இந்தக் கல்லறைப்புகைப்படங்களைக் காட்டி இஸபெல்லா என்ற பெண்ணின் கல்லறைக்கு அஞ்சலி செலுத்த வந்த சிறுவயதுப் பெண்ணை பேய் என நினைத்து பயந்ததைச் சொல்லி சிரித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது, யூனாஸ் இடைமறித்து

"சின்னத் திருத்தம், இஸபெல்லா பெண்மணி அல்ல, பெண் குதிரை " என்றார்

இது நமது தேசம் அல்ல - சிறுகதை

கொஞ்சம் மீன் பிடித்தல் கொஞ்சம் வைன் என மொர்ரம் ஆற்றங்கரை ஓரமாக அருமையான கோடைப்பொழுதைக் கழித்த பின்னர் எனது ஊருக்கு திரும்பிசெல்ல கடைசி ரயிலுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.காலை ஆற்றங்கரைக்கு செல்லும்பொழுது 'டேய் கருப்பா' எனக்கூப்பிட்ட ஒரு சுவிடீஷ் இளைஞன் தற்பொழுது முழுப்போதையில் என்னை இன்னும் அதே கேலி முகபாவத்துடன் பார்த்தபடியே, சில அடிகள் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்தான்.

காலையில் கேலி செய்ததற்கு மூக்கில் ஒரு குத்துவிடலாம் எனத் தோன்றினாலும், குடிபோதையில் இருப்பவர்களை அடிக்கக் கூடாது என்பதனால் பேசாமல் இருந்து விட்டேன். கடிகாரத்தையும் தண்டவாளத்தையும் மாறி மாறிப்பார்த்துக் கொண்டிந்த பொழுதே டென்மார்க் எல்சினோர் நகரத்தில் இருந்து கோபன்ஹேகன் வழியாக நான் இருக்கும் கார்ல்ஸ்க்ரோனா வரைச் செல்லும் ரயிலும் வந்து சேர்ந்தது.

ரயிலின் மையப்பகுதியில் முதுகை சன்னலுக்கு காட்டியபடி இருக்கும் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டேன். எனக்கு நேர் எதிராக சுவீடீஷ் இளைஞனும் அமர்ந்து கொண்டான். முன்னழகு பின்னழகு திமுதிமுவென, அரபிக்குதிரையாட்டம் இருந்த பெண்தான் பயணச்சீட்டுப் பரிசோதகர். அவள் சுவிடீஷ் இல்லை என்பதை அவளின் தலைமுடி நிறம் காட்டிக்கொடுத்தது. பெண்களை அளவுக்கு மீறி வர்ணிக்கின்றேன் என்று அம்மு கோபப்பட்டு, ஒரு வாரம் பேசாமல் இருந்ததில் இருந்து யாரையும் வர்ணிப்பதில்லை என முடிவெடுத்து இருக்கின்றேன். நீங்களே இந்த ரயில் பரிசோதகரின் அழகை கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.

பிலெங்கியே மாநிலம் முழுவதும் சுற்றிவரும் எனது மாதாந்திர பயணச்சீட்டைக் காட்டியவுடன் பார்த்துவிட்டு நன்றி சொல்லி அந்த சுவீடீஷ் இளைஞனிடம் பயணச்சீட்டைக் கேட்டாள்.

'அடுத்த ரயில் நிலையத்தில் 7 நிமிடங்களில் இறங்கப்போகின்றேன் , அதனால் பயணச்சீட்டு எடுக்கவில்லை' என்றான்

இதற்கு முன் பல்வேறு பயணங்களில், சுவிடீஷ் பயணச்சீட்டுப் பரிசோதகர்கள், மத்திய கிழக்கு நாட்டு அகதிகளை, அவர்கள் பயணச்சீட்டு இல்லாமல் பிரயாணம் செய்யும்பொழுது எப்படி நடத்துவார்கள் எனப் பார்த்து இருக்கின்றேன். அவசரத்தில் ஓடி வந்தேன், தானியங்கி இயந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்று உண்மையைச் சொன்னாலும் கூட அபராதத்துடன் பயணச்சீட்டுக் கொடுப்பார்கள். இதையே சுவிடீஷ் ஆட்கள் செய்தால் அந்த அபராதம் இருக்காது.

பழைய யூகோஸ்லாவியா, ஈராக், ஆப்கானிய அகதிகள் சமீபகாலமாகத்தான் சுவீடனுக்கு வரத் தொடங்கி இருப்பதனால், இந்தப் பெண் நடத்துனர் லெபனான் அல்லது பாலஸ்தீன நாடுகளில் ஏதேனும் ஒன்றைச் சேர்ந்தவளாக இருக்கலாம் என நினைத்தேன். அவளின் சுவிடீஷ் உச்சரிப்பு அவள் சிறுவயதாக இருக்கும்பொழுதே இங்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்பதை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது.

சுவிடீஷ் இளைஞன் பயணச்சீட்டு இல்லை என்று சொன்னவுடன் இவளின் முகம் இறுக்கமானது.

'ரயிலில் சீட்டு வாங்கினால் மொத்தம் 150 க்ரோனர்கள்' என்றாள்.

'என்னிடம் பணம் இல்லை'

'அடையாள அட்டையைக் கொடு'

சுவீடனில் அடையாள அட்டை வைத்திருந்தால் பணம் இல்லை என்றாலும் அடையாள எண்ணை வைத்து கட்ட வேண்டியத் தொகைக்கான படிவத்தை வீட்டிற்கு அனுப்பிவிடுவார்கள்.

'வேறு எங்கோ இருந்து இங்கு வந்து விட்டு, என்னை நீ எப்படி கேள்வி கேட்கலாம்' அவன் போதையில் கேட்பதாக இருந்தாலும் ஆழமனதில் இருக்கும் வெறுப்பின் உச்சமாகத்தான் எனக்குத் தெரிந்தது.

இந்த உரையாடல்களைப் பார்க்காமல் வெறும் காது மட்டும் கொடுத்துக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த பெண் பரிசோதகர் ஏதும் சொல்லவில்லை, அங்கிருந்து நகர்ந்து அடுத்தப் பெட்டிக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

என்னதான் இவள் இந்த நாட்டின் குடியுரிமைப் பெற்றுவிட்டாலும், எப்பொழுதும் இரண்டாம் தரம் தான் என்பது குடிகார இந்நாட்டு மன்னர்களின் மூலம் நிறுபிக்கப்படுகிறதோ என நினைத்துக் கொண்டேன். அடுத்த சில நிமிடங்களில் கார்ல்ஷாம்ன் ரயில் நிலையம் வந்தது.

ரயில் நின்று தானியங்கி கதவுத் திறந்து சில நொடிகள்தான் தாமதம், இரு சுவீடீஷ் காவலதிகாரிகள் உள் நுழைந்து அந்த சுவீடீஷ் இளைஞனை இரு கைகளையும் சேர்த்துப்பிடித்துக் கொண்டு அவனைத் தள்ளிக்கொண்டு சென்றனர். அவன் போகும் பொழுது ரயில் நடத்துனரையும் அவளின் குடும்பத்தையும், அவளின் கடவுளையும் பொது இடத்தில் பதிப்பிக்க முடியாத வார்த்தைகளால் திட்டிக்கொண்டேப்போனான்.

ரயில் மீண்டும் புறப்படப்போகும் சமயத்தில் பரபரவென ஓடி வந்து ஒருவர் ஏறிக்கொண்டார். வயது நாற்பதுகளில் இருக்கும். நிறமும் தலைமுடியும் இவர் மத்தியக்கிழக்கைச் சேர்ந்தவர் எனப்தைக் காட்டியாது. முகத்தில் லேசான பயம் தெரிந்தது.

ஒவ்வொரு ரயில்நிலையத்தைக் கடக்கும்பொழுதும் புதிதாக ஏறி இருப்பவர்களிடம் பயணச்சீட்டுப் பரிசோதிக்கப்படும். மீண்டும் அவள் வந்தாள்.

'தானியங்கியில் எப்படி எடுப்பது எனத் தெரியவில்லை, கடைசி ரயில் ஆதலால் ஓடி வந்து ஏறிவிட்டேன்' என நடுங்கிய குரலில் அரைகுறை ஆங்கிலம் அரைகுறை சுவீடீஷில் அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

அவரின் தர்மசங்கடத்தை உற்று நோக்கி அவரை மேலும் சங்கடப்படுத்த வேண்டாமென, காதுகளை மட்டும் தீட்டிக்கொண்டு உரையாடலைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

'பிராட்டா டு அரபிஸ்கா' உனக்கு அரபித் தெரியுமா என அவள் அந்த நபரைக் கேட்டபின்னர் உரையாடல் அரபியில் தொடர்ந்தது. எதற்கும் இருக்கட்டும் என என கைப்பேசியில் அந்த உரையாடல் முழுமையையும் பதிவு செய்தாகிற்று.

அந்த ஆளும் என்னுடனேயே ரயிலின் கடைசி நிறுத்தமான கார்ல்ஸ்க்ரோனாவில் இறங்கினார். இறங்கியவுடன், ரயில் நடத்துனர் பெண்ணுடன் பேசிக்கொண்டே இருவரும் என்னைக் கடந்து சென்றனர்.

'அட அதுக்குள்ள உஷார் பண்ணிட்டானப்பா !!' என நினைத்தபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

பின்னொரு நாளில் அரபி நண்பன் ஒருவனிடம், அன்று பதிவு செய்த உரையாடலை ஓடவிட்டு விளக்கம் கேட்டபொழுது அவன் சொன்னதன் தமிழாக்கம் கீழே

'இது நமது தேசம் அல்ல, அல்லாவின் ஆணையினால் நாம் இங்கு வந்து சேர்ந்து விட்டோம், இவர்களுக்கு நம்மைப் பிடிக்கவில்லை, நம் கைபட்டால் குற்றம் கால்பட்டால் குற்றம் என நம்மைப்பற்றி தவறாகவே பரப்பிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு, இப்படி பயணச்சீட்டு இல்லாமல் வருவது எல்லாம், நம்மைப் பற்றி மேலும் அவதூறு சொல்ல கிடைக்கும் ஒரு வாய்ப்பு, இனிமேல் இப்படி வரவேண்டாம், உங்களுக்கு அபராதம் விதிக்கவில்லை, வெறும் பயணச்சீட்டுக்கான பணத்தை மட்டும் கொடுங்கள், இறங்கியவுடன் என்னுடன் வாருங்கள், நான் எப்படி தானியங்கியில் பயணச்சீட்டு எடுப்பது என்பதைச் சொல்லித் தருகின்றேன்'.

ஒரு முத்தத்தின் விலை சில சிகரெட்டுகள் (அ) சில சிகரெட்டுகளின் விலை ஒரு முத்தம் - சிறுகதை

கைபேசி இரவு ஒன்பதரை எனக் காட்டியது. மதுபான விடுதிகளில் கொண்டாட்டங்கள் முழுவீச்சில் தொடங்க இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருக்கின்றதே என எண்ணியப்டி, நள்ளிரவு வரை நீளும் சூரியவெளிச்சத்துடனும் இதமானா குளிருடனும் ஐரோப்பிய கோடை நாள் ஒன்றில், நகரத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த ஒரு பூங்காவில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தபொழுதுதான் மனமும் உடலும் பெண்ணின் ஸ்பரிசத்திற்கு ஏங்கியது.

நெருக்கமாக கைக்கோர்த்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் மிதமான முதல் இறுக்கமான முத்தங்களைக் கொடுத்துக் கொண்டு சென்றுகொண்டிருந்த காதலர்களை தம்பதிகளைப் பார்க்க பொறாமையாக இருந்தது. முத்தம் காதலையும் காமத்தையும் இணைக்கும் ஒரே புள்ளி. முன்பு காதலிக்கும்பொழுதும் காதலிக்கப்படும்பொழுதும் காதலை அனுபவிக்கும் சூழல் இல்லை. இங்கு சூழல் இருக்கும்பொழுது காதலிக்கவும் காதலிக்கப்படவும் யாருமில்லை. பிறந்த நாளுக்கு முந்தையநாள் ஜெனியின் வீட்டில் இருந்து மாடிப்படிகளில் இறங்கி வரும்பொழுது 'திஸ் ஈஸ் மை கிஃப்ட்' என பாதிக் கன்னத்திலும் பாதி உதட்டிலும் பட்டும் படாமல் ஜெனி கொடுத்த முத்தம்தான் ஏழு வருடங்கள் கழித்து ,இடையில் சில நூறு முத்தங்களைப் பெற்ற பின்னர் கூட முத்தம் என்றால் நினைவுக்கு வருவது.

ஆங்கிலப்பட பாணியில் கொடுக்க முயற்சி செய்து உதட்டைக் கடித்து சொதப்பியது ஒரு தனிக்கதை. உடல்கள் பின்னிப்பிணைந்துக் கிடைக்கும் சுகத்தை விட ஒரு முத்தம் தரும் சுகம் அதிகம். ஜெனியைக் காதலித்ததனால் முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்தேனா இல்லை முத்தம் கொடுப்பதற்காகவே காதலைத் தொடர்ந்தேனா என்ற யோசனைத் தட்டுப்படும் முன்னர் அந்தக் காதல் முறிந்துப் போனது.

பிறகு சில வருடங்கள் வனவாசம், காதலிலும் முத்தத்திலும் !! பின்பு அம்மு வந்தாள். காதலிக்கப்பட்டேன், 'சுவீடனுக்குப்போகும் முன் என்ன கொடுத்து செல்வாய்' என்றாள், 'போதிய அளவிற்கு முத்தம் கொடுக்கின்றேன்' என்றேன்!! கோபம் அடைவாள் என்று எதிர்பார்த்தால் எங்கே எப்பொழுது எத்தனை என அவள் கேட்க, கேட்டு முடிக்கும் முன் அலையன்ஸ் பிரான்ஸைஸ் பின்புறம் இருக்கும் படிக்கட்டில் வைத்து நீண்ட வனவாசத்திற்குப் பின்னர் அம்முவின் இதழ்வாசம் என் வசம்.

ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கும்பொழுது கொடுத்த பாதிக் கன்னம் பாதி உதடு அரை முத்தத்துடன் இருப்பத்தைந்தரை முத்தங்கள் கொடுத்தாய் என பின்னொருநாளில் இடம்பொருள் உணர்வுகளோடு கணக்குச் சொன்னாள்.

'ஹார் து சிகரெட்' என ஒரு சுவீடிஷ் பெண் சிகரெட் கடன் கேட்க இயல்நிலைக்கு வந்தேன்.


சிகரெட் கேட்டவளை ஏற இறங்கப்பார்த்தேன். கால்களின் முழு அழகும் தெரியும்படியாக சிறியக் குட்டைப்பாவாடை உள்ளத்தை அள்ளித்தா ரம்பாவை நினைவுப்படுத்தியது.சொல்லப்போனால் ரம்பாவை விட வனப்பு அதிகம். இருந்தபோதிலும் இவளின் தோற்றம் கிளர்ச்சியைத் தரவில்லை, இரண்டு வருடங்களில் பாதி உரித்தக் கோழியைப்போல வெள்ளை நிறப்பெண்களைப் பார்த்துவிட்டதால் மாநிறத்தின் சிறிய இடுப்பு விலகல் தரும் போதையில் நூற்றில் ஒரு பங்குக் கூட தருவதில்லை. கோடைக்கு ஏற்ற காற்றோட்டமான திறந்த மேலாடை, கையில் சிறிய பியர் போத்தல், ஆனாலும் தெளிவாகவே இருந்தாள்.

'நெய் , யாக் ரோக்கர் இந்தே' நான் சிகரெட் பிடிப்பதில்லை என்பதை சுவிடீஷில் சொன்னேன்.

'பரவாயில்லை, அந்தக் கடையில் வாங்கிக் கொடு, நான் காசு தருகின்றேன்' என்றாள். பதினெட்டு வயதுக் குறைவானவர்களுக்கு புகையிலை மது சம்பந்தபட்ட விசயங்கள் வாங்க உரிமை கிடையாது. நம்ம ஊர்ப் பெண்களை ஒப்பிடுகையில் இவர்களின் வளர்ச்சி கிடுகிடுவென இருந்தாலும் தோற்றத்தைவிட உண்மையான வயது ஐந்து குறைவாகத்தான் இருக்கும்.

வார இறுதியானதால் அங்கும் இங்கும் காவல் துறையினர் சினேக முகபாவத்துடன் உலவிக்கொண்டிருந்தனர். குறை வயது உடையவர்களுக்கு வாங்கிக் கொடுப்பதும் சட்டப்படிக்குற்றம், ஏதேனும் பிரச்சினையாகிவிடுமோ என்ற பயத்தினால் வாங்கித் தர மறுத்துவிடலாம் என நினைத்தேன். மன சஞ்சலமும் தனிமையான சூழலும் நிறையவே சபலப்படுத்தியது.

'உனக்கு சிகரெட் வாங்கிக் கொடுப்பதனால் எனக்கு என்ன லாபம்' எனக் கேட்டேன்.

'உனக்கு என்ன வேண்டும் '

'ஆழ்ந்த பிரெஞ்சு முத்தம் வேண்டும்' என்றேன்.

முகத்தில் சிறிய அதிர்ச்சியுடன் இரண்டு மடக்கு பியர் குடித்துவிட்டு என் அருகில் உட்கார்ந்து 'சரி, நீ முதலில் வாங்கு, பின்னர் இங்கு வருவோம், முத்தம் கொடுக்கின்றேன்,கொடுத்தபின்னர் உன்னிடம் இருந்து சிகரெட்டுகளை வாங்கிக் கொள்கின்றேன்' என்றாள். இந்த ஒப்பந்தம் எனக்கும் தோதுப்பட்டது.

இவளின் முத்தத்தில் என்னுடைய பழையக் காதலை மீள் நினைவு செய்துகொள்ளலாம், இப்பொழுது மனதுக்கு தேவைப்படும் பெண்ணின் அருகாமையும் பூர்த்தி செய்யப்படும் என்ற இரட்டை நோக்கத்தில் அவளுடன் அருகில் இருந்த கடைக்குச் சென்றேன். செல்லும் வழியில்

'தேவை என்றால் உனக்கு மூன்று மடங்குப் பணம் தருகின்றேன், உனக்கு கண்டிப்பாக முத்தமே வேண்டுமா' என்றாள்


நான் பதில் சொல்லாமல் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தேன்.

'முத்தம் காதலுடன் கொடுக்கப்படவேண்டும், காதலுடன் பெறப்படவேண்டும், என் முத்தங்கள் என் காதலுனுக்காக மட்டும் என நினைத்திருந்தேன்' என்ற அவள் சொன்ன பொழுது எனது சபலம் கரையத் தொடங்கியது.

அந்நியனை முத்தமிட வேன்டுமே என்ற கலக்கம் சிகரெட் வேண்டும் என்ற விருப்பத்தைவிட அவள் கண்களில் அதிகமாக தெரிந்தது.

'என்னை மன்னிக்கவும், என்னால் சிகரெட் வாங்கித் தர இயலாது' என என் மேல் எனக்கு ஏற்பட்டிருந்த அருவெறுப்பை உதிர்த்தபடியே அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். வரும் வழியில் ஒரு மரத்தடியில் ஒரு நடுத்தர வயது ஆள், ஒரு சிறுவயது பெண்ணை தன்கைகளை அவளின் மேலாடைக்குள் பரப்பியபடி முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தான், அவர்களின் அருகில் சில சிகரெட் பாக்கெட்டுகள்., என்னிடம் சிகரெட் கேட்டப் பெண்ணோ என அந்தப் பெண்ணின் ஆடையையும் அவளின் பக்கவாட்டு முகத்தையும் கவனித்தேன். நல்லவேளை அந்தப் பெண் இவளில்லை.

தெம்பல மினிஹெக் மட்ட உதவ் கலா - சிறுகதை

கோடைமழை நமக்கு கொண்டாட்டத்தைத் தருவது போல சுவீடன் தேசத்து மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பதில்லை. பெரும்பாலும் இறுக்கமான முகபாவத்துடன் இருக்கும் இந்த மக்களுக்கு முகத்தில் மலர்ச்சிவருவது இந்தக் கோடைக்காலத்தில் மட்டுமே! தொட்டால் சுருங்கிச் செடிப்போல மழைமேகங்களைக் கண்டாலே இவர்களுக்கு முகம் சுருங்கிவிடும். எனக்கு மழைப்பிடிக்கும், எந்தகாலத்திலும் எந்த தேசத்திலும். வீட்டை விட்டு வெளியே வரும்பொழுதே தூறல் போட ஆரம்பித்து இருந்தது. குடை இருந்தும் எடுக்கவில்லை, லேசான தூறலில் நனைவதும், கொட்டும் மழையில் எங்கேனும் ஒதுங்கி மழையை வேடிக்கைப்பார்ப்பதும் ஒரு சுகம். மழையைப் பார்க்கும்பொழுது மனதிற்குள் ஒவ்வொரு பாரமும் கரைவதாக ஒரு உணர்வு.

கோடையில் மழை, வசந்தத்தில் பனி இதற்கெல்லாம் காரணம் புவி வெப்பமடைதல் தான் காரணம் என அலுத்துக் கொண்டே, நான் ஒதுங்கி இருந்த மருந்தகக் கட்டிடத்தில் இருந்து இரு நடுத்தர வயது சுவிடீஷ் மக்கள் பேசியபடியே குடையுடன் வெளியேறினர். டென்மார்க் சென்றிருந்தபொழுது 1000 டேனிஷ் க்ரோனர்கள் கொடுத்து வாங்கி இருந்த பனிக்காலத்து மேலங்கி தேவையான கதகதப்பைக் கொடுத்த சுகத்துடன் மழையை ரசித்துக் கொண்டிருக்க, தூரத்தில் அந்த சிங்களப் பெண்மணி வருவது தெரிந்தது. இவர் பெயர் ஏதோ விக்கிரமசிங்கே, நினைவுக்கு வந்துவிட்டது ஷிராந்தி விக்கிரமசிங்கே.

ஏனைய ஐரோப்பாவில் புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர்களைக் காணலாம் என்றால், இந்த ரோன்னிபி நகரம் ஒரு விதிவிலக்கு, இங்கு நான் சந்தித்த அனைவருமே சிங்களவர்கள். சுவிடீஷ் மொழி வகுப்புகளிலும் பொது இடங்களிலும் இவர்களை நான் அடிக்கடிச் சந்தித்தாலும் சின்னப்புன்னகையை மட்டும் கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்துவிடுவேன். தவிர்க்க முடியாத சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமே உரையாடலுக்கு உட்படுவதுண்டு. இவர்களில் சிலருக்கு நன்றாகத் தமிழ் தெரிந்தாலும் நான் பேச விருப்பப்படுவதில்லை. நஞ்சை தங்கத்தட்டில் வைத்துக் குடித்தால் என்ன தகரத்தில் வைத்துக் குடித்தால் என்ன!!

அம்முவிற்கும் எனக்கும் அடிக்கடி சண்டை வருவது இதனால் தான். ' நீ ஒரு Fanatic, cynic, முன்முடிவுகளுடன் மனுஷாளோட பேசாதேடா' என அடிக்கடித் திட்டுவாள். அம்மு சொல்லுவதும் சரிதான். எனக்கு விருப்பமான அரசியல் ஆளுமைகளை புரிந்து கொள்ள விரும்பாத இனங்களின் அடையாளங்களைத் தாங்கி வரும் மக்களிடம் இருந்து ஒரு பாதுகாப்பான தொலைவிலேயே இருக்க விரும்புவேன். ஆனாலும் இதை வெறுப்பு என்று சொல்ல முடியாது. அவர்களின் மேல் அறவே விருப்பம் கிடையாது. நீ நல்லா இருக்கிறாயா மகிழ்ச்சி !! நானும் நல்லா இருக்கிறேன், என்ற அளவில் ஒதுங்கிப்போய்விடுவதே நலம் என்பது எண்ணம்.

ஷிராந்தி அருகில் வரும்பொழுதுதான் கவனித்தேன்,அவரின் முகத்தில் மழைநீருடன் கண்ணீரும். குளிரின் நடுக்கத்தில் சென்று கொண்டிருந்தவர் என்னைப்பார்த்ததும், வருத்தமான சூழலில் வரும் வறட்டுப்புன்னைகையுடன் என்னை நோக்கி வந்தார். நுவரேலியாவிற்கு சுற்றுலா வந்த சுவிடீஷ் ஆளைக் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டு இங்கு வந்தவர், இந்த வெள்ளைக்கார மக்களுக்கு குறிப்பாக ஆண்களுக்கு கருப்பு மோகம் என்பதைவிட, தன் சொற்பேச்சுக் கேட்டு நடப்பார்கள் என்பதற்காகவே தெற்காசிய பெண்களை மணந்து கொள்கிறார்களோ என்ற சந்தேகம் நீண்ட நாட்களாகவே எனக்கு உண்டு. பிலிப்பைன்ஸ், தாய்லாந்து, சிங்களப் பெண்களுக்கோ ஐரோப்பிய வாழ்வு என ஒரு ஆதாயம்.

சென்ற வருடம் சுவிடீஷ் வகுப்பின் இறுதிநாளன்று ஷிராந்தியின் சுவிடீஷ் கணவருடன் பேசி இருக்கின்றேன். ஸ்வென்ஸனோ நீல்ஸ்ஸனோ, பெயர் நினைவில் இல்லை. வெள்ளைத் தோல், சிவப்புநிற பாஸ்போர்ட் ஆகியவற்றில் 20 வருடங்கள் வயது வித்தியாசம் தெரியவில்லை.

"அவன் என்னை அடித்துத் துரத்திவிட்டான்" ஆங்கிலத்தில் சொன்னவரை ஆசுவசப்படுத்தி அருகில் இருந்த மரப்பலகையில் உட்காரச்சொன்னேன்.

"இவனை ஒப்பிடுகையில் என் முதல் கணவன் தெய்வம், அவரை விட்டு வந்ததற்கு எனக்கு இதுவும் வேண்டும் இன்னமும் வேண்டும்" சுவிடீஷ் கலந்த ஆங்கிலத்தில் சொன்னபொழுதுதான் ஏற்கனவே அவருக்கு மணமான விசயம் தெரிந்தது. போன மாதம் எனது சுவிடீஷ் ஆசிரியையை பேஸ்புக்கில் இணைத்த பின்னர், ஏதேச்சையாக இவரின் பக்கத்தை எட்டிப்பார்த்த பொழுது "எங்கள் தேசத்தில் தமிழ் = தீவிரவாதம் ஒழிந்து ஒரு வருடம் ஆகின்றது, இனியெல்லாம் வசந்தமே " என்ற அர்த்தத்தில் சில வாசகங்கள் சுவிடீஷில் இருந்தன.

குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ஷிராந்திக்கு குளிருக்கான எனது மேலாடையைக் கொடுத்துவிட்டு என்ன நடந்தது எனக் கேட்டேன். நான் நினைத்ததுபோல 20 வருடங்கள் வித்தியாசம் இல்லை, 28 வருடங்கள் மூத்தவரான சுவிடீஷ் கணவர் , தினமும் குடி, சூதாட்டம் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அடி உதை என ஒரே ரகளைதானாம். தனக்கு முடியவில்லை,நேற்று மாலை வங்கி ஏடிமில் பணம் எடுத்து வர சிங்களப்பெண்மணியை அனுப்பி இருக்கிறார். நேற்று மாலையே எடுத்து வந்த பணத்தை சூதில் தொலைத்து குடியில் மறக்க, இன்று "நீ என் ஏடிமை எடுத்து பணத்தைத் திருடிவிட்டாய், போலிஸிற்குப்போகப்போகின்றேன்" என ஏகக் கலட்டாவிற்குப்பின் இனிமேல் இங்கு இருக்கக்கூடாது என வெளியில் தள்ளிக் கதவைப்பூட்டி விட்டாராம்.

"இவனுங்க இஷ்டப்பட்டபடி படுக்கவும் அடிமை மாதிரி வேலை செய்யவும் ஒரு சுவிடீஷ் பொண்ணு கூட கிடைக்க மாட்டா" அழுகையும் ஆத்திரமும் சுவிடீஷில் தொடர்ந்தது.

"இப்போ எங்கேப் போகப்போறீங்க"

"கார்ல்சஷாம்னில் என் தோழி இருக்கிறாள், அவளின் வீட்டிற்கு எப்படிப் போகப் போகின்றேன் எனத் தெரியவில்லை" என்ற ஷிராந்தியிடம் நூறு குரோனர்களும் அவரின் தோழியை எனது அலைபேசியில் அழைத்து பேசவும் கொடுத்தேன்.

ஷிராந்தி, சிங்களத்தில் தோழியுடன் பேசியதில் எனக்கு நினைவில் நிற்கும்படி காதில் விழுந்தது "தெம்பல மினிஹெக் மட்ட உதவ் கலா" என்பது மட்டுமே. ஏனையவை புரியவில்லை என்றாலும் தமிழுக்கு சிங்களத்தில் தெம்பல எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். எனக்கு சிங்களம் புரிவதைவிட இனி ஷிராந்திக்கு தமிழ் என்றால் மனிதம் என்பதும் புரியும், புரிய வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டே அவரை வழியனுப்பிவிட்டு வெறும் சட்டையுடன், சாரல் காற்று,
மழைத்தூறல்களில் எனது வீட்டை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்

இராவணன் - சிறுகதை

கலிகாலத்தில் ராமர்களிடம் அடிவாங்குவது கண்டிப்பாக ராவணன்கள் இல்லை என்பது மட்டும் அந்த கொசோவோ அகதி என் மூக்கில் மூன்றாவது முறை குத்தியபொழுது நன்றாகவே விளங்கியது. உடன் என்னுடன் மது அருந்திக் கொண்டிருந்த அப்பாவி கணேசன் என்னை அடித்தவனை தாக்கப் பாய, நான் தடுத்து அப்பாவி கணேசனுடன் வெளியேறினேன்.

கொசோவோ ஆள் ஏன் என்பதை அடித்தான் என்பது எனக்கு விளங்கியதால் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் வெளியேறுவதுதான் சரி எனப்பட்டது. எனது புதிய அறை நண்பன் வாட்ட சாட்டமான கணேசனால் நான் அடிவாங்கிவிட்டு பேசாமல் வருவது பிடிக்கவில்லை.

'நீங்க தடுக்கலேன்னா, அவனை தோலை உரிச்சி உப்புக்கண்டம் போட்டிருப்பேன்'

அப்பாவிக்குள் இத்தனை ஆக்ரோஷமா !!முந்தைய அறை நண்பன் ரவிபிரசாத் மேனன் வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என்னை மட்டும் அடிவாங்க வைத்துவிட்டு தப்பித்தது நினைவுக்கு வந்தது. இப்போ நான் அடிவாங்குனது கூட ரவிபிரசாத்தினால் தான். தமிழ் பேசத் தெரிந்தவன் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அறையில் சேர்த்த பாவம் என்னை மட்டுமல்லாமல் எவனோ ஒருத்தனையும் போய் தாக்கியதுதான் பரிதாபமாக இருந்தது.

எச்சில் கையினால் காகத்தைக் கூட ஓட்டாத ரவிபிரசாத் ரயில்நிலையத்தை ஒட்டினாற்போல இருந்த உணவகத்தில் போய் சாப்பிடலாம் என்றபொழுது எந்தப் பொறியும் தட்டவில்லை. உணவகத்தின் பெயர் டிராய், பெயரைப்பார்த்த பொழுதாவது நான் வரமாட்டேன் என ஒதுங்கி இருக்கலாம். டிராய் உணவகத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது என்னை அடித்த கொசோவோ நபர்தான். அவனும் அவன் மனைவியும் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். கோமாதா எங்கள் குலமாதா என புராணக்கதைகளை அறையில் அள்ளிவிட்டுக்கொண்டிருக்கும் ரவிபிரசாத் மாட்டிறைச்சியுடன் வழங்கப்பட்ட அரிசிச் சோற்றுடன் அந்தப் பெண்ணையும் சேர்த்து விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

சுவீடனில் அகதிகளின் மறுவாழ்வு என்றால் எதாவது உணவகம் வைத்துக் கொடுத்துவிடுவது அல்லது கூட்டிக் கழுவத் தேவையான அளவிற்கு இந்த மொழியைக் கற்றுக்கொடுத்து அடுத்த தலைமுறைக்கு அடிமை சேவகம் செய்ய ஆட்களைத் தயார் செய்வது. முதலில் யூகோஸ்லாவியா உள்நாட்டுப்போர், பின்னர் செர்பியாவுடன் போர் என அதிகம் அடிபட்டவர்கள் கொசோவோ நாட்டவர்கள். நாற்பதைக் கடந்தத் தோற்றத்துடன் கணவன், தோற்றத்தில் இளமையான கவர்ச்சியான மனைவி இருவருமே நன்றாக ஆங்கிலம் பேசினார்கள், நாங்கள் வருவது இதுதான் முதன்முறை என்பதால் நன்றாக கவனித்தார்கள்.

அடுத்தவார இறுதியில் மீண்டும் அங்கு சாப்பிடச் சென்றபொழுது கணவன் இல்லை. மனைவி மட்டுமே இருந்தாள். போன வாரத்தை விட முகப்பொலிவு அதிகமாக இருப்பதைப்போல தெரிந்தது. வழமையான உணவையே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்பொழுதுதான் கவனித்தேன். அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள். நோக்கிக் கொண்டே இருந்தனர். சாப்பாடு நூறு குரோனர் என்றபொழுதும் 50 குரோனர்களை மட்டுமே வாங்கிக் கொண்டு மார்ஷல் டிட்டோவின் பிறந்த நாள், அதனால் சிறப்புச் சலுகை என்று சொல்லி, ரவிபிரசாத்திற்கு சிறப்பு சிரிப்பையும் கொடுத்தது, அவள் சொன்னது பொய் எனத் தெளிவாகக் காட்டியது.

அடுத்தடுத்து அங்கு சாப்பிடச் சென்றபொழுது கொசோவோகாரனிடம் பழைய சினேகம் இல்லை, நாங்கள் வரும்பொழுதே அவனது மனைவியைத் திட்ட ஆரம்பிப்பான். அவள் ஏதாவது பரிமாற அல்லது முகப்பிற்கு வந்தாலோ அவன் ஏசுவதன் அர்த்தம் செர்பிய அல்பேனிய மொழி தெரியாமலேயே அவனது முகபாவத்தில் தெரியும். தோட்டக்காரனுக்குத்தான் சரியாகத் தெரியும் திருட்டு மாங்காய் அடிக்க நினைப்பவன் எவன் என.

உணவும் கல்வியும் மலர்ச்சியோட தரப்படனும். வேண்டா வெறுப்பாகக் கொடுத்தால் இரண்டுமே செறிக்காது. நான் ரவிபிரசாத்துடன் அங்கு சாப்பிடப்போவதை நிறுத்திக் கொண்டேன். திடிரென ஒருநாள் ரவிபிரசாத் அறையைக் காலி செய்து கொள்வதாகவும் இரண்டாயிரம் குரோனர் கடனும் வேண்டும் எனக் கேட்டான். ஏன் எதற்கு என நானும் கேட்கவில்லை, அவனாகவும் சொல்லவில்லை. சிலவாரங்கள் கழித்து எதேச்சையாக டிராய் உணவகத்தின் வழியாகச் செல்லும்பொழுதுதான் , அந்தக் கடையில் இருந்து கணவன் என்னைப்பார்த்து நடுவிரலைக் காட்டி ஏதோ திட்டிக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தேன். கடையில் அவன் மனைவியைக் காணவில்லை. வேறு ஒரு பிலிப்பைன்ஸ் பெண் எடுபிடி வேலைகள் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அதன்பின்னர் அந்தக் கொசோவோ ஆளைப்பார்த்தது சற்று முன்னர் நான் அடிவாங்கிய பொழுதுதான். ரவிபிரசாத்தைப் பற்றி சொல்ல ம்றந்துவிட்டேனே, என்னிடம் வாங்கிய இரண்டாயிரம் குரோனர்களையும் கொடுக்கவில்லை, ஆர்குட் பேஸ்புக் அனைத்தையும் அழித்துவிட்டான்.

அடிவாங்கிய காயம் எல்லாம் ஆறிய பின்னர் ஒரு அமைதியான மாலைப்பொழுதில் , அப்பாவி கணேசன் என்னிடம் கேட்டது

'டிராய் ரெஸ்டாரன்ட் போலாமா !!'

ஆப்பிரிக்கா என்பது ஒரு கண்டம், நாடல்ல - சிறுகதை

வெகுசில விசயங்கள் மட்டுமே தெரிந்து இருந்தாலும் தனக்குத் தெரியாது எனச் சொல்லும்பொழுது நிறைவாக இருக்கும். "இந்தி நஹி மாலும்" எனச் சொல்லும்பொழுதெல்லாம் எனக்கு ஒரு சின்ன குதுகலம். குதுகலத்தின் நீட்சியாக தமிழ் அடையாளங்களைக் கர்வமாக காட்டிக்கொள்ள என்றுமே தவறியதில்லை. வாசுதேவனுக்கும் எனக்கும் அடிக்கடி இதிலேதான் சண்டை வரும். மொழி விசயத்தில், கற்றுக்கொண்டு அதை பேச மறுப்பதில் நான் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் மாதிரி.

"நாளைக்கே எனக்கு சிவப்புக்கலர்ல பாஸ்போர்ட் கிடைச்சிட்டா கடைசிவரை கூட இருக்கப்போவது தமிழ் அடையாளம் தான்" என உக்கிரமாகச் சொல்லத்தோன்றினாலும் எனது தேசப்பற்று கேள்விக்குறியாக்கப்படுமே என அவனைச் சீண்டுவதில்லை.

முதல் காதலில் சாதியை விட்டுக்கொடுத்தேன், இரண்டாம் காதலில் மதத்தைத் தூக்கி எறிந்தேன், ஆனால் தமிழ் அடையாளத்தை ஒளித்து வைக்க கற்பனையிலும் நினைத்ததில்லை. தமிழைத் தொலைப்பது என் சிந்தைகளைத் தொலைப்பதற்கு சமம் என நாட்குறிப்பில் எழுதிவிட்டு அன்று மாலை கல்லூரியில் நடக்கவிருந்த எத்தியோப்பிய மாணவர்களின் கலை நிகழ்ச்சிக்கு செல்ல தயாரானேன்.

எத்தியோப்பியாவின் பாரம்பரிய நடனங்களைத் தொடர்ந்து நடந்த இரவு விருந்தில் சக மாணவர்களிடம் ஆட்டம் போட்டுக்கொண்டிருந்த வாசுதேவன், நானும் எட்வர்டும் பேசிக்கொண்டிருந்த இடத்திற்கு வந்து

"எட்வர்டு டீச் மி சம்திங்ஸ் இன் ஆப்ரிக்கன்ஸ்"

வாசுதேவனை முறைத்துவிட்டு என்னைப்பார்த்த எட்வர்டிடம்

"ஹி மீன்ஸ் அம்ஹாரிக் லாங்குவேஜ்"

எட்வர்டு பதில் சொல்லத் தொடங்குவதற்கு முன்னமே வாசுதேவன் எழுந்து சென்று கருப்பு பெண்களைத் தவிர்த்து, பொன்னிற கூநதலழகிகளுடன் திரும்ப ஆட ஆரம்பித்துவிட்டான். எத்தியோப்பிய நிலப்பரப்பில் முதன்முதலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட புனா விதைகள் எப்படி காப்பி பானமாக உலகை அடிமைப்படுத்தியது என்பதை அதை பருகியபடியே பேச ஆரம்பித்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. எட்வர்டை வகுப்பு மாணவனாகத் தெரிந்து இருந்தாலும், நட்பாக அளாவளாவுவது இதுதான் முதல் தடவை. விக்கிப்பீடியா குறிப்புகளை நினைவில் கொண்டு வந்து, எத்தியோப்பிய விசயங்களைப் பேசபேச அவனுக்கு என்னுடன் பேசும் ஆர்வம் மேலும் அதிகமாவது தெரிந்தது. எத்தியோப்பியா எரித்ரியா நாடுகளின் எல்லைப்பகுதி நகரத்தில் இருந்து வருபவன் ஆனதால் தமிழ் சம்பந்தபட்ட நிறைய விசயங்களைத் தெரிந்து வைத்திருந்து எனக்கு பெரிய வியப்பைத் தரவில்லை.

கொண்டாட்டங்களை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்புகையில், ரயிலில் பாகிஸ்தானி மாணவர்களை வெறுப்பேற்ற குடிபோதையில் பாரத் மாதா கி ஜே எனக் கத்திக்கொண்டிருந்த வாசுதேவனை நான் அதட்டி உட்கார வைத்ததைப் பார்த்த ஒரு சக சுவிடீஷ் பயணி ரயில் சினேகிதமாக மாற, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்கு இந்தியாவை ஐரோப்பிய நிலப்பரப்பிற்கு ஒப்புமைப் படுத்தி, இந்தியக் குடியரசின் தனித்தன்மைகளை எனது வாசிப்பு அனுபவத்தையும் கையில் வைத்திருந்த மடிக்கணிணி உதவியுடன் சுவிடீஷில் விளக்க ஆரம்பித்தேன். இதனிடையில் எட்வர்டிடம் பேஸ்புக் முகப்புப் பக்கத்தில் புதிய தரவு ஒன்று வந்திருந்தது. அதன் தமிழாக்கம்

"ஆப்பிரிக்கா என்பது ஒரு கண்டம், ஆப்ரிக்கன்ஸ் என்பது ஜெர்மானியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மொழி "

அவரு வந்துட்டாரு,அப்புறமா பேசுறேன் - ஒரு நிமிடக்கதை

சேமித்துவைக்கப்படாத எண்களில் இருந்து அழைப்பு வந்தால் பொதுவாக எடுப்பதில்லை என்ற போதிலும், ஏதோ ஒரு உந்துதலில் இந்த அழைப்பை எடுத்துவிட்டேன். பரிச்சயமான குரல் "ஹல்லோ! கார்த்தி" என்றது.

அம்முவே தான். நான்கு வருடங்கள் நாற்பது நாட்கள் கழித்து கூப்பிடுகிறாள். வரலாற்றை கி.பி , கி.மு என பிரிப்பதுபோல என் வாழ்வையும் அம்முவிற்கு முன் அம்முவிற்கு பின் எனப்பிரித்தாலும் என் வாழ்வு இரண்டு பகுதிகளிலுமே அவளுடன் இருந்த அந்த ஒன்றரை வருடங்களைப்போல சுவாரசியமாக இருந்ததில்லை. வாழ்வின் பூரணத்துவத்தை கொஞ்சம் சுவைக்கக் கொடுத்துவிட்டு, கண்மூடி கண் திறக்கும்நேரத்தில் பறித்துக் கொண்டுச் சென்றவள் ஏன் திடீரென கூப்பிடுகிறாள் என்ற எண்ணத்துடன்,

"சொல்லுங்க மத்மசல்"

"மதமசல் கீர்த்தனா எல்லாம் மேடம் கீர்த்தனா ஆகி, குட்டி மத்மசல் கூட வந்தாச்சு" எனச் சிரித்தாள். அவளின் சிரிப்பை ரசிக்க தோணாததால், எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் எனக்கு நீ அதே மத்மசல் தான் என்பதையும் சொல்லவில்லை.

"குட்டி கீர்த்தனா எப்படி இருக்காங்க, உங்க மொன்சியர் எப்படி இருக்காரு"

"ரெண்டு பேருமே சூப்பர்டா, கார்த்தி இந்த வாரம்தான் குட்டிப்பாப்பாவை ஸ்கூல்ல சேர்த்தோம்"

அஞ்சலி எனக் குழந்தைக்குப் பெயர் வைத்திருப்பாளோ!காலங்கள் கடந்து போகையில்,ஆண்களுக்கு காதலின் பிம்பத்தைத் தாண்டி வர சிரமமாக இருக்கையில், முன்னாள் காதலிகளால் மட்டும் எப்படி சினேகத்துடன் பேச முடிகிறது.

"இன்னும் சிங்கம் சிங்கிளாத்தான் இருக்கு போல, உன் வெப்சைட்ல பார்த்தேன்" இது நக்கலா, அக்கறையா என்ற ஆராய்ச்சிக்குள் போக விரும்பாமல்

"எந்த தேசம், எந்த ஊர், வாழ்க்கை எப்படி இருக்கு" பொத்தாம்பொதுவான கேள்விகளை ஏனையவர்களிடம் கேட்பது போல அம்முவிடமும் கேட்டேன்.

"டொரண்டா ல இருந்தோம், இப்போ இரண்டு வருஷமா மாண்ட்ரீல்ல இருக்கோம், உங்கிட்ட கத்துக்கிட்ட பிரெஞ்சு கொஞ்சம் உதவுது"

"எப்படி திடீர்னு என் ஞாபகம்" மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் கொஞ்சம் தயக்கத்துடனும் கேட்டேன்.

"அவரு ஆபிஸ், மீட்டிங்னு பிசியா இருக்கிறாரு, குட்டிப்பாப்பாவும் ஸ்கூலுக்குப் போயிடுறா, இரண்டு நாளா வெறுமையா ஃபீல் பண்ணேன்,சின்ன வாய்ட் வந்துடுச்சோன்னு தோனுது, அதுதான் உன்னைக் கூப்பிட்டு பேசலாம்னு நினைச்சேன்"

என் வாழ்க்கையையே சூனியம் ஆக்கிவிட்டு போனபொழுது எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதைக் கேட்காமல் வெறுமனே "ம்ம்" கொட்டினேன்.

"நீ அடிக்கடி சொல்லுவியே, தெரியாத தேவதைகளை விட தெரிந்த பிசாசுகள் மேல்,புது நட்புகளிடம் சில விசயங்களை ஷேர் பண்றதை விட, பழகின உன்கிட்ட பேசினா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டா இருக்கும்னு தோனுச்சு"

"அது அப்படி இல்லை, தெரியாத கடவுள்களைவிட, தெரிந்த தேவதைகள் மேல்"

"யா யா, ஐ னோ, பாசிடிவ் ஃபீல்க்காக நீ மாத்துன, ஒரிஜினல் நான் சொன்னதுதான்"

தொடர்ந்து அவளின் கணவனின் பராக்கிரமங்களைப் பறைசாற்றினாள். பி.எச்.டி முடித்து விட்டு வேலைப்பார்த்துக்கொண்டே போஸ்ட் டாக்டரல் படிப்பு எல்லாம்

படிக்கிறாராம். ஒரு வகையில் அவள் இப்படி சொல்லுவது கூட நல்லதற்குதான். கொஞ்சம் சுணக்கம் விழுந்து கொண்டிருக்கும் எனது பி.எச்.டி ஆராய்ச்சிப் படிப்புக்கு ஒரு உத்வேகம் கிடைக்கும். வாழ்க்கையின் பல வெற்றிகளில் முக்கியமானது, காதலித்த பெண்ணின் கணவனை விட ஒரு படி அதிகம் ஜெயித்துக் காட்டுவதுதான். என்னைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட கேட்காமல், கணவனைப் புகழ்ந்த பின்னர் புகுந்த வீட்டின் பெருமைகளைப் பாடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளின் கணவனின் தம்பி, நார்வேயில் இருக்கின்றானாம், வாய்ப்புக் கிடைக்கையில் என்னைப்போய் பார்க்கச் சொன்னாள். அவள் சொன்ன விசயங்களில் பாதியைக் காதில் போட்டுக்கொள்ளாமல் கிரிக்கெட் வலைத்தளங்களை மேய்ந்து கொண்டிருதேன்.

"சரிடா கார்த்தி, அவரு வந்துட்டாரு,அப்புறமா பேசுறேன்" எனச் சொல்லிவிட்டு வைத்தாள். மறுநாள் அரை மணி நேரம் பேசினாள். கணவன் வரும் நேரத்திற்கு முன் வைத்துவிட்டாள். மூன்றாவது நாள் என்னை அழைக்கச் சொன்னாள். கொஞ்சம் அழுதாள், நிறைய சிரித்தாள். நான்காவது நாள் நான் போன் எடுக்கவில்லை. நல்ல காதலியாகத்தான் இல்லை, நல்ல மனைவியாகவாது இருக்கட்டும் என ஐந்தாம் நாள் எனது தொலைபேசி எண்ணை மாற்றிவிட்டேன். அம்முவிற்குப்பின்னான வாழ்க்கையில் முதல் தடவையாக மனது இலகுவானது.

Do not say yes when you have to say no - சிறுகதை

கடவுள், பேய்களுக்கு அடுத்தபடியா சுவாரசியமானது தற்கொலை !!கற்பனையில் மட்டுமே சாத்தியமாகும் முதலிரண்டைப் போல அல்லாமல் தற்கொலையை பரிட்சித்துப் பார்க்க முடியும். என்னுடைய இறந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடைவெளி இதோ இன்னும் சில அடிகள்தான்,அப்படியே இங்கே இருந்து பால்டிக் கடலில் குதித்தால் சில மூச்சுத்திணறல்களுக்குப் பின்னர் இந்த வேதனையில் இருந்த்து ஒரேயடியாகத் தப்பித்துவிடலாம். அப்படி எனக்கு என்ன வேதனை என கேட்கிறீர்களா? அட கழுதை கெட்டால் குட்டிச்சுவர், காதல் தோல்வி தான். அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் என்ற ஞானம் ஒரே இரவில் வந்து, அடுத்த ஜென்மத்தில் சேர்வோம் என வழக்கமான வசனத்தை, அம்மு அழுதுகொண்டே ஒப்பித்துவிட்டு தொலைபேசி எண்ணையும் மாற்றிவிட்டாள்.

அம்மு இல்லாமல் வாழ முடியாது என்பற்காக இந்த முடிவு அல்ல, அவளின்றி இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும் என்னுள் இருக்கும் வன்முறையாளன் விசுவரூபம் எடுக்கின்றான். என்னுடைய தியாக உள்ளத்தை சமாதனப்படுத்துவதற்காக, கல்யாணத்திற்கு முன் அவளுக்கு ஏதாவது விபத்து ஏற்பட்டு விட வேண்டும். அவளுக்குப் பார்த்து வைத்திருக்கும் மாப்பிள்ளை அம்முவைக் கைவிட்டுவிட வேண்டும், இப்படியாக ஒரு விபரீதக் கற்பனை. அடுத்து எதிர்காலத்தில் அவள் விதவையாகி குழந்தையுடன் வந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், இப்படி எல்லோருக்குமே தோன்றும் என நினைக்கிறீர்களா !! மாபியா ரேஞ்சிற்கு ஒன்று யோசித்தேன், சொன்னால் என் மேல் பரிதாபப்பட மாட்டீர்கள், நீங்களே வந்து என்னைத் தள்ளிவிட்டு விடுவீர்கள். கூலிப்படையை வைத்து அம்முவின் குடும்பத்தையே ஒழித்துக் கட்டிவிடலாம் என்ற எண்ணம் குரூரத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டவுடன் எடுத்த முடிவு தான் இது.

அட, சாகப்போற நேரத்துல என்ன இது ஒரு எஸ்.எம்.எஸ், அம்முவாக இருக்குமோ !!இல்லை அவளிடம் இருந்து வரவில்லை. இந்த எஸ்.எம்.எஸ் பத்தி கடைசியாச் சொல்றேன். சரி என் கதையைக் கேளுங்க. தோனி பத்து சிக்சர்கள் அடித்து இலங்கையை ஓட ஓட விரட்டுன ஆட்டம் ஞாபகம் இருக்கா, அன்றைக்குத்தான் திருப்பரங்குன்றம் சன்னதித் தெருவில், வைரமுத்துவின் கவிதைப் போல ஆறு டிகிரியில் அவள் தலைச் சாய்த்து செய்த புன்னகையில் மெல்ல படிப்பிலும் வாழ்விலும் எழ ஆரம்பித்த நான், வெறும் நட்போடு நிறுத்தி இருந்தால் இந்நேரம் மெரினா கடற்கரையில் என் முறைப்பெண்ணை மனைவியாக்கி சுண்டல் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்திருப்பேன்.

"நோ" என்பதற்குப் பதிலா "எஸ்" னு சொல்லுவது இப்படித்தான் நிர்க்கதியா மூலையில போய் உட்கார வைத்துவிடும். எனது நான்காம் ஆண்டு தொடக்கத்தில்,

"கார்த்தி, நீ என் அத்திம்பேர் மாதிரி பாரின்ல பி.எச்.டி பண்ணனும், அதுக்கு முதல்ல நீ மாஸ்டர்ஸ் படிக்கனும்"

"நான் படிச்சி என்னப் பண்ணப்போறேன், கேம்பஸ் ல வேலைக் கிடைச்சிடுச்சின்னா, ஜம்முன்னு செட்டிலாயிடலாம்னு இருக்கேன்"

"இல்லடா, அப்போதான் என் வீட்டுல பேசமுடியும்"

"நீ எதுக்காக வீட்டுல பேசனும்" சொல்லி முடிப்பதற்குள் பொறித் தட்டியது. பெண்கள் தங்களைக் காதலைச் சொல்லும் அழகே அழகு. முன்ன ஒரு தடவை 'அடுத்த ஜென்மத்தில உன்னோட அத்தைப் பொண்ணா பொறக்கனும்'அம்மு சொல்லியபொழுது ஏதோ விளையாட்டாகச் சொல்கிறாள் என்றுதான் நினைத்தேன். மீசையை முறுக்கும் அப்பா, மாநிறத்திற்கும் சற்றுக்குறைவான நிறத்தில் இருக்கும் முறைப்பெண் எலலாரும் நினைவுக்கு வந்தனர்.

என் கல்லூரியின் கதாநாயகியே என்னிடம் வந்து கேட்கும்பொழுது என்ன செய்வது, "ஆமாம், அப்போதான் வீட்டுல ஒத்துக்குவாங்க, படிப்பு பெரிய ஈக்வலைசர்".

ஜீ.ஆர்.இ, டோஃபல், ஐஈஎல்டிஎஸ் தேர்வுகளுக்காக ஹாக்கி, கலாச்சார விழாக்கள், கவிதைக் கிறுக்கல்கள் என அனைத்தும் நிறுத்தப்பட்டன. 60

விழுக்காடுகளில் இருந்த நான், சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள் கடைசி இரண்டு செமஸ்டர்களில் 85 விழுக்காடுகளைத் தொட்டேன். சுவீடன் பல்கலைகழகம் கூட அம்முவின் தேர்வுதான். அவளுக்காக என்னுடைய சுயசிந்தனையை சமரசம் செய்து கொண்டு, அவள் எனக்காக எல்லாமுமாக இருப்பாள் என நம்பிக்கொண்டிருந்தபொழுது, இப்படி நட்டாற்றில் விட்டுவிட்டுப் போனால் நடுக்கடல் தானே முடிவு. அவள் கடைசியாக எனக்கு அனுப்பி இருந்த ஆங்கில மின்னஞ்சலின் தமிழாக்கம் இதுதான்

"திக்கற்ற காட்டில் இருந்த உன்னை, உன்னை வழிநடத்தி இத்தனைத்தூரம் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டேன், இதோ உன் படிப்பு இனிமேல் விளக்காக

வழிகாட்டட்டும். என்னைவிட பாக்கியசாலி ஒருத்தி வந்து உன்னை வழிநடத்திச் செல்வாள்.உன்னை நல்லதோர் வீணையாக்கி விட்டேன், இனி உன் பொறுப்பு"

பொறுப்பாம் பொறுப்பு !!வெறும் பானையில் விளக்கெண்ணெய் கூட வாராது. நெருப்புத்திரியும் எண்ணெயும் இல்லாமல், வெறும் தூண்டுகோலினால் விளக்கு எரியாது. இவளின் சுயலாபத்திற்கு என்னைத் தீண்டி, தூண்டிவிட்டு நல்லதோர் வீணையாக்கி அதை நடுமண்டையில் அடித்து உடைத்து விட்டுப் போய்விட்டாள். அவ்வளவுதான் என் கதை முடியப்போகுது. இறந்துப்போனவர்களில் நல்லவர்கள் சாமியாகவும் கெட்டவர்கள் பேயாகவும் மாறிடுவாங்கன்னு எங்க பாட்டி ஒரு கதை சொல்லி இருக்காங்க. நான் பேயாகத்தான் ஆவேன். பாண்டிச்சேரி போய் அவளைப் பயமுறுத்தனும்.

பார்த்துக் கொண்டே இருங்க , குதிக்கப் போறேன். என், த்வோ, த்ரே, ஃபியரா... அடச்சே இன்னொரு எஸ்.எம்.எஸ்

"ப்ளீஸ் டோண்ட் டு எனிதிங் சில்லி, நுவ்வு வொஸ்தானெண்டே நேனு ஒத்தண்டானா"

தெலுங்கை அப்படியே ஆங்கிலத்தில் வாசுகி அனுப்பித்து

இருந்தாள்.படித்து முடிப்பதற்குள் மற்றுமொரு எஸ்.எம்.எஸ்

"எவரு வெல்லிப்போயினா, நேனு நா ஜீவிதம் நீதொனி உண்டானு, ஐ லவ் யூ" .

வாசுகி ரெட்டி விசாகப்பட்டினத்து பொண்ணு, என் கூடத்தான் படிக்கிறாள். அம்முவிற்குப் பின் தன்னைத் தான் பிடிக்க வேண்டும் என சமீபகாலமாக என் பின்னாடியே வருபவள், என் மரணவாக்குமூலத்தை கைப்பட ஆங்கிலத்தில் எழுதி சரியாக 4 மணிக்குப் படி என அவளிடம் தான் கொடுத்து வந்திருந்தேன். அவசரக்குடுக்கை முன்னமே படித்துவிட்டு இதோ கைபேசியில் அழைக்கிறாள். மரணப்படுக்கையில் உன் நினைவுகள் மறக்காது என அல்லவா அம்முவிடம் சொல்லி இருந்தேன். ஆனால் அம்முவிட்ட இடத்தில் வாசுகியைத் தொடர வைக்கலாமா என சபலம் அல்லவா தட்டுகிறது. வாசுகியின் காதலுக்கு சம்மதம் சொல்லிடவா !! சம்மதம் சொன்னால் இன்றைக்கு பால்டிக் கடல் முனையில் நிற்பது போல, நாளைக்கு வங்காள விரிகுடாவில் நிற்க வாய்ப்புகள் அதிகமே. அட அதை அப்பொழுது பார்த்துக்கொள்ளலாம். அப்படி ஒன்றுநடந்தால், அங்கேயும் வாங்க, இதைவிட சுவாரசியாமாக வாசுகி கதையையும் சொல்றேன்!! இப்போ என் வாசுகிகிட்ட பேசனும், நீங்க கிளம்புங்க.

கடவுள் வருகிறார் - சிறுகதை

கடவுள் வரப்போகிறார் என்பது ஏறத்தாழ உறுதியாகிவிட்டது. நாளிதழ்கள், சஞ்சிகைகள், பண்பலை ஒலிப்பரப்புகள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் என எதை எடுத்தாலும் பக்கத்திற்குப் பக்கம் கடந்த ஒரு வாரமாகவே கடவுளைப் பற்றிய செய்திகள்தாம். சென்ற மாதம் தர்மசாலாவில் வாழ்ந்து வரும் பத்து வயது திபெத்தியச் சிறுவன் கண்ட கனவை ஒரு வட இந்தியப் பத்திரிக்கை வெளியிட்டபொழுது யாரும் அதைப் பற்றி பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

மற்றும் ஒரு மறுபிறப்பு, அவதாரம் போன்ற கட்டுக் கதைகளில் ஒன்று என என்னைப்போலவே உலகமும் நினைத்தது. பூமியைச் சுற்றி இரு வளையங்கள் ஒன்றுக்குன்று செங்குத்தாக உருவாகும், அதன் பாதையில் கடவுள் வருவார் என்பதுதான் அந்தக் கனவின் சாராம்சம். இருவளையங்கள் தோன்றுவது வரைத் தெளிவாகச் சொன்ன சிறுவனால் அந்தப் பாதையில் தலாய்லாமாவைப் போல ஒருவர் வந்தார் என்ற பொழுது சீனாவிற்கான பதில் தும்மலாக இருக்குமோ என சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்க்கப்பட்டது. இந்தக் கனவுச் செய்திப் பரவிய சிலதினங்களில் தென்னமெரிக்காவின் மையத்தில் இருக்கும் பராகுவே நாட்டில் கைதுச் செய்யப்பட்ட ஒரு போராளியின் கனவிலும் இதேக் காட்சி இருவளையங்கள், இங்குத் தலாய்லாமாவிற்குப் பதிலாக செகுவேரா.

தன்னைத் தானே தகவமைத்துக் கொள்ளும் ஒற்றை செல் உயிரி அமீபா பல செல்கள் உயிர்களாக மாற்றம் அடைந்து உலக உயிர்கள் உருவானவை என்றக் கருதுகோளை அடிப்படையாக வைத்து ஆராய்ச்சி செய்யும் உலகத்தின் மிகப்பெரும் உயிரி தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சியாளன் ஆன எனக்கு கடவுள் வருவார், கடைசி தீர்ப்பு தருவார் போன்ற விசயங்கள் எல்லாம் கவுண்டமணியின் நகைச்சுவையை விட அதிக சிரிப்பைத்தான் தந்தன. கனவாம் கடவுளாம் !! ஒரு செல்லுக்குள் உலகத்தையே அடங்க வைக்க முடியுமா, என கடவுளையும் கடந்த்துயோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், வேலையற்றவன் கண்ட கனவு இப்படி அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கின்றதே என்ற எரிச்சல் தான் மிகுதியாய் இருந்தது.

பிள்ளையார் பால் குடித்த கதையாய், நடிகர், நடிகைகள், குடும்பத்தலைவர்கள்,தலைவிகள், கொலைக்குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள், ஊழல் வழக்கில் விடுதலையான அரசியல்வாதிகள், நிஜ சாமியார்கள்,போலிகள், நாத்திகர்கள் , பிச்சைக்காரர்கள், சமூக சேவகர்கள், மருத்துவர்கள், விஞ்ஞானிகள் என சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்கு மக்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான கனவு வருவதாக, நாடுகள், மொழிகள் கலாச்சாரங்கள் கடந்து முதலில் செய்தியாகவும், பின் வதந்தியாகவும் கடைசியில் பீதியாகப் பரவ ஆரம்பித்ததும் அந்தக் கனவு வராதவர்கள் பாவிகள் என்றாயினர். ஒரு மாதத்தில் பாவிகளின் எண்ணிக்கை சில ஆயிரத்திற்குள் வந்தது. கடவுளே மனிதனின் மிகச் சிறப்பான கண்டுபிடிப்பு என்ற அடிப்படை புரிதலுடன் இருக்கும் எனக்கு கனவிலாவது கடவுள் எப்படி இருப்பார் எனத் தெரிந்து கொள்ள ஒரு ஆவல். என் மனைவி அம்முவிற்கோ தான் நம்பும் கடவுள் தான் நம்பியபடியே இருப்பாரா என அறிய ஆர்வம்.

'நமக்கு எப்போடா அந்த ட்ரீம் வரும்' , தான் தாய்மை அடைவது தள்ளிப்போவதைக் கூட இவ்வளவு வருத்தத்துடன் அம்மு கேட்டதில்லை.

வேறொரு இரவில் 'கார்த்தி, நம்மைச் சேர்த்து வச்சது கூட கடவுளின் வசனம்தான்டா'

'ஞாபகம் இருக்குடா குட்டிமா !! அன்னைக்கு மட்டுமில்ல இப்பவும் நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கின்றேன்...உனக்கு மட்டும் '

'கார்த்தி நம்ம வாழ்க்கையே கடவுளோட கனவுதான்னு என் பாட்டி சொல்லுவாங்க'

அதற்கு மேல் நான் ஏதும் பேசாமல் தூங்கிவிட்டேன்.

சாமானிய மக்களுக்குத் தோன்றிய கனவு, உலகத் தலைவர்கள் சிலருக்கும் ஏற்படத் தொடங்கியதும் உடனடியாக ஆராய்ச்சிகள் தொடங்கப்பட்டன. வளையங்கள் தோன்றுவது வரை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும் கனவு, கடைசியில் கடவுளுக்குப் பதிலாக அவரவர்கள் விரும்பும் மனிதர்கள் அந்த வளையங்களில் இருப்பது போல பதிவான பின்னர் கடவுள் பற்றிய செய்திகளுக்கு சுவாரசியம் சேர்ந்தது. நிலவில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்த வான்வெளி ஓடம் எடுத்து அனுப்பியப் புகைப்படங்களில் பூமியைச் சுற்றி இரு வளையங்கள் உருவாக ஆரம்பித்திருப்பது புலப்பட்டதும் சுவாரசியத்துடன் அதிர்ச்சியும் கைக்கோர்த்துக்கொண்டது.

கடைசி ஒரு வாரத்தில் உலகில் எந்த மூலையிலும் ஒரு குற்றம் கூட நடைபெறவில்லை.போர் நிறுத்த ஒப்பந்தங்கள் மீறல்கள் இல்லாமல் செயலுக்கு வந்தன. பாலஸ்தீனமும் ஈழமும் அங்கீகரிக்கப்படும் என அறிவிக்கப்பட்டது.காவிரியில் கரைத் தொட்டு நீரோடியது. சென்னையில் இருந்து அகமதாபத் செல்லும் ரயில் கராச்சி வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. ஆஸ்திரேலியாவில் வெள்ளையர்கள் இந்தியர்களையும், இந்தியர்கள் கருப்பர்களையும் கேலி செய்வது நின்றது. எங்குமே குண்டு வெடிக்கவில்லை. விமானநிலையங்களில் தாடி வைத்திருக்கும் , பர்தா போட்டிருக்கும் பயணிகள் நீண்ட காலத்திற்குப்பின்னர் சகபயணிகளைப்போல நடத்தப்பட்டனர். உலக மக்களால் ஒரு வாரத்தில் நல்லவர்களாக முடியும் என்பது ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. பயத்தால் நிரப்பப் பட்டிருந்தாலும் , உலகம் அன்பால் நிரம்பி வழிவதைப் போல தோற்றமளிக்க ஆரம்பித்தது.

'கடவுளுக்கு இவ்வளவு மகிமைன்னா, நியு இயர் மாதிரி வந்துட்டுப்போகலாம்' சொன்னபோது என சக ஆராய்ச்சியாளன் முன்னாள் முழு நாத்திகன் ஆன நீல்ஸ் ஆன்டர்சன் அவ்வளவாக ரசிக்கவில்லை. குடி கும்மாளம், பெண்கள் என கொண்டாட்டமாக வார இறுதிகளில் வாழும் ஆன்டர்சன், இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னர் கனவு வந்தபின்னர் , தாடி வளர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டான். கைக்கடக்கமான பைபிள் ஒன்று அவனது மேசையை அலங்கரிக்க ஆரம்பித்தது. ஒழுக்கத்திற்கும் கடவுளுக்கும் நேரிடையானத் தொடர்பு உண்டா என்ன !!

'கடவுள் வரவேண்டாம், நீயே ஜீஸஸ் மாதிரிதான் இருக்கே' என்றதையும் அவன் விரும்பவில்லை.

வெறுங்கண்களுக்கே அந்த வளையங்கள் புலப்பட ஆரம்பித்த நாளுக்கு முந்தைய இரவு, எனக்கும் அம்முவிற்கும் அந்தக் கனவு வந்தது. அவளுக்கு சிறு குழந்தையும் எனக்கு அம்முவும் அந்த வளையங்களில் தோன்றினர். இயற்கையின் சூட்சுமங்களின் மேல் எப்பொழுதும் நம்பிக்கை இருந்தாலும், பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பின்னர் முதன் முறையாக கடவுள் என ஒருவர் இருக்க வாய்ப்பு இருக்க என்ற எண்ணம் மெலிதாக எட்டிப்பார்த்தது.

அந்த இரு வளையங்களும் நாளுக்கு நாள் பெரிதாக பெரிதாக மக்களின் மனதில் திகிலும் பயமும் அதிகமாகத் தொடங்கியது. பூமிக்குமேல் இருக்கும் வளிமண்டல அடுக்குகளில் கடைசி அடுக்கான எக்ஸாஸ்பியரில் இருந்து தெர்மாஸ்பியர் வரை பரவ உலகின் எந்த முலையில் இருந்துப் பார்த்தாலும் இரு வட்டங்களில் ஏதேனும் ஒரு வளையம் தெரிய ஆரம்பித்தன. பகலில் சிவப்பு, கருப்பு வண்ணங்களில் தெரிபவை இரவில் பளபளக்கும் மஞ்சளாக மாறி இயற்பியல் ஒளிச்சிதறல் விதிகளைப்பொய் என்றாக்கியது.

வளையங்களை ஆராய அனுப்பப்பட்ட இயந்திரங்கள் உலகத்திற்கு அழிவுச் செய்யும் எந்தக் கதிர்வீச்சோ நச்சுப் பொருட்களோ அதில் இல்லை என உறுதிச் செய்தன.வளையங்களின் உள்வடிவம், அடர்த்தி, அழுத்தம், வெப்பம், அங்கிருந்து விண்வெளிக்கு சிதறடிக்கப்படும் சமிஞைகள் நம் விஞ்ஞானிகளுக்குப் புரியும் படி இல்லை, நமக்கு அப்பாற்பட்ட சக்தி ஏதோ ஒன்று அதனைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன எனவும் இன்றில் இருந்து மூன்றாவது நாள் அந்த வட்டப்பாதைகளில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் வர வாய்ப்பு உள்ளதாகவும் நாசாவும் இஸ்ரோவும் ஒப்புக்கொண்டன

அறிவியலின் எல்லையில் கடவுளின் அரசாங்கம் , ஆன்மீகமும் அறிவியலும் இணையும் புள்ளியில் கடவுள் என நாளிதழ்கள் தலைப்புச் செய்தியிட்டன. இல்லாதக் கடவுளை சொந்தமாக்கிக் கொள்ள நூற்றாண்டுகளாகச் சண்டைப் போட்டவர்கள், வரப்போகும் கடவுளைத் தங்களுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ள வட்டங்கள் சம்பந்தபட்ட அனைத்து மத வரிகளுக்கும் புதுப்புது விளக்கங்கள் கொடுக்க ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு விளக்கமும் தனித்தனியேக் கேட்கும்பொழுது ஏற்றுக்கொள்ளும்படித்தான் இருந்த்தன. கடவுள் கூடாது என்பதில்லை, கயமையின் முகத்திரையாக கடவுள் இருந்துவிடக்கூடாது என்று சொன்னவர்களின் கவலை ஒரு வேளைக் கடவுள் வரவில்லை என்றால் உலகம் கலவர பூமியாகிவிடுமே என்பதுதான். வல்லரசு நாடுகளும் ஒரு வேளை கடவுள் வராமல் போனால் ஏற்படும் கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்த தத்தமது ராணுவங்களைத் தயார்படுத்தி வைத்திருந்தன.

' கடவுள் எப்படிடா கார்த்தி இருப்பாரு... மனுஷங்க மாதிரி வருவாரா !! லைட் மாதிரி உருவமே இல்லாம வருவாரா'

'ம்ம்ம், அருண்கோவில் இல்லாட்டி நிதிஷ் பரத்வாஜ் மாதிரி இருப்பாரு அம்மு'

'ஏன் என்.டி.ஆர் மாதிரியோ இல்லாட்டி கே.ஆர்.விஜயா மாதிரி இருக்கக் கூடாதா'

இறுக்கமான மனநிலை கொஞ்சம் இலகுவான பின்னர், நான் தீங்கிழைத்த ஒவ்வொருவராக தேடிக் கண்டுபிடித்து நட்புப் பாராட்டிக்கொண்டிருந்தேன். நான் எட்டாம் வகுப்பில் தேர்வுத்தாள்களைக் கிழித்து எறிந்து இரண்டாமிடத்திற்கு வரவழைத்த விவேக்கைக் கூப்பிட்டு பேசினேன். சாதி ரீதியாக திட்டியச் சிலரையும் , நடத்தையை குறை சொல்லி நான் அழ வைத்த காதலிகளையும் அழைத்து மனதார மன்னிப்புக் கேட்டேன். அம்முவும் அதுபோல சிலரிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கும் சில மின்னஞ்சல்கள் வந்திருந்தன. கடவுளுக்கும் மனிதனுக்குமான நேர இடைவெளி குறைய குறைய அன்பு அதிகமாகி பயம் குறைந்து கொண்டே வந்தது. சக மனிதர்களின் உணர்வுகள் மொழியின் தேவை இல்லாமலேயே புரிய ஆரம்பித்தது போன்ற உணர்வு.

கடவுள் தோன்றப்போகும் நாளுக்கு முந்தைய நாள், நிலவில் இருந்து அனுப்பப்பட்ட புகைப்படங்களை சக விஞ்ஞானிகள் எனக்கும் அனுப்பி இருந்தனர். அதைக் கண்டதும் சாத்தானைக் கண்டதைப்போல உறைந்துப் போனேன். ஆமாம் நிலவில் இருந்து பன்மடங்குப் பெரிதாகத் தெரியும் பூமி, நேற்றையப் புகைப்படங்களில் ஆயிரத்தில் ஒரு மடங்காக சுருங்கி இருந்தது. தொடர்ந்து அடுத்து சில மணி நேரங்களுக்கு பெறப்பட்டு கொண்டிருந்த படங்களில் புவியின் வடிவமும் வளையங்களின் அமைப்பும் மேலும் சுருங்கி இருந்தன.

தலைமையலுவலகத்தில் இருந்து ஒரு அழைப்பு, ' வீ ஆர் ஷ்ரிங்கிங் எக்ஸ்பொனன்ஷியல்லி ' ஆமாம், பூமியும் பூமியைச் சுற்றி இருக்கும் வளையமும் ஒவ்வொரு நொடிக்கு கடும் வேகத்தில் சுருங்கிக் கொண்டே இருப்பதை விஞ்ஞானம் தெரியாதவனால் கூட உணர முடிந்தது. எல்லோரும் ஒரு மையப்புள்ளியை நோக்கிச் சுருங்கிக் கொண்டே வந்தோம். நானும் அம்முவும் ஒன்றாய் , பின்னர் எங்களால் நேசிக்கப்பட்டவர்கள் ஒவ்வொருவராய் ஒன்றினைந்தோம் அதன் பின்னர் எங்களால் வெறுக்கப்பட்டவர்கள் இப்பொழுது விருப்பமாய், தாவரங்கள், விலங்குகள், பூச்சிகள், அசையும் கடல்கள், அசையா கட்டிடங்கள் என அனைத்தும் அடர்த்தியாய் ஒன்றானது.

பல பில்லியன் டன்கள் எடையுடன் இருந்த பூமிப்பந்து கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறுபுள்ளியில் ஒட்டுமொத்தமாகச் சுருங்கப் போகும் சில மைக்ரோ வினாடிகளுக்கு முன்னர், நிலவில் இருந்து கடைசியா வந்திருந்த புகைப்படத்தில் , சிறுபுள்ளியாய் உட்கருவைப்போல பூமி, அந்த இரண்டு வளையங்களும் இணைந்து உருவாகி இருந்த அமீபாவின் வடிவம் என்னுள் இருந்த அனைவருக்கும் ஒரு சேர விளங்கியது

கால்கமார்க்கன் - சிறுகதை

எதிரில் இருக்கும் பெண்ணை கண்ணாலேயே காமுற்றுக் கொண்டிருக்கும்பொழுது அந்தப் பெண் "உனக்கு பேய்கள் மேல் நம்பிக்கை இருக்கின்றதா?" எனக் கேட்டால் எப்படி இருக்கும்.இதோ அவள் அழகில் சில வினாடிகள் முன் வரை புல்லரித்துப் போய் இருந்த நான், தற்பொழுது பயத்தில் மயிர் கூச்செறிய எழுந்து ஓடிவிடலாமா என்ற எண்ணத்தில் உட்கார்ந்து இருக்கிறேன்.

அவள் சுவிடீஷில் கேட்டது புரிந்தாலும் ஒரு முறை உறுதி படுத்திக் கொள்ள "வாட் டிட் யு ஸே" என்றேன்.

"இந்த உலகத்தில் பேய்கள் இருக்கின்றது என நம்புகின்றாயா" என மறுபடியும் ஆங்கிலத்தில் பதில் சொன்னாள்.

இவள் அரபிஸ்காவா , செர்பிஸ்காவா அல்லது தலைமுடியைக் கருப்பாக்கி இருக்கும் ஸ்வென்ஸ்க் மங்கையா என யோசித்துக் கொண்டே கண்களால் அவளைக் கட்டவிழ்ப்பு செய்து கொண்டிருந்ததை ஒரு வேளை கண்டுபிடித்து விட்டதனால்தான் இப்படி கேட்கிறாளோ. இவளைச் சரிகட்டிவிட்டால் அம்முவை எப்படிக் கழட்டி விடலாம் எனும் அளவிற்குச் சென்ற எண்ண ஓட்டத்திற்கு இவளின் இந்தக் கேள்வி அணைபோட்டது.

"சிறுவயதில் நம்பி இருக்கின்றேன், ஆனால் இப்பொழுது இல்லை, பேய்களை விட உன்னைப்போன்ற அழகான பெண்களிடம் தான் அதிகம் பயம் இருக்கின்றது" பேய் பயத்திலும் துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு என்னுடைய முதல் கடலை விதையை தூவினேன்.

"நான் விளையாட்டிற்குக் கேட்கவில்லை, அந்த தானியங்கி கதவுகளைப் பார்த்தாயா !! தானாகவே திறந்து மூடுகின்றன, எனக்கு என்னமோ நம்மிருவரைத் தவிர இந்த அறையில் வேறு யாரோ ஒருவரும் உள்ளது போல தோன்றுகிறது" என்றாள் நிதானமான சுவிடீஷில்.

அவள் சொல்லுவதற்கு முன்னமே அந்த தானியங்கிக் கதவுகள் யாரும் உள்ளே வராமல் தானாகவே திறந்து மூடுவதைக் கவனித்திருந்தேன். காற்று அதிகம் இருப்பதனால் பறந்து வரும் இலைகள் அகச்சிவப்புக் கதிர் ஓட்டத்தை தடைப்படுத்துவதால் தானாகவேத் திறந்து மூடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்ற எனது அறிவியல் அறிவு எப்பொழுதோ விளக்கி விட்டிருந்தது. எனது கடலையை அடுத்த நிலைக்குத் தள்ள ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்த அவளின் பேய்க் கேள்விக்கு மானசீகமாக நன்றிச் சொல்லிவிட்டு , ஒரு இலையை எடுத்து நுழைவு வாயிலின் கதவின் முன் காட்டி அவளுக்கு நிறுபித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி அவளின் தோளோடு தோளாக இருமுறை வேண்டுமென்ற உரசியும் பார்த்தேன். கோதுமை மாவு கணக்காய் வழுவழுவென இருந்தாள்.

நள்ளிரவு 12 மணிக்கு கார்ல்ஸ்க்ரோனாவிற்கான கடைசி ரயிலைப் பிடிக்கத்தான் இவளும் காத்திருக்கின்றாள் என்பது புரிந்தது. நானும் அதே ரயிலுக்காகத்தான் காத்திருக்கின்றேன். அம்மு குடிப்போய் இருக்கும் புதிய வீட்டில் தனியாக இருக்க பயமாக இருப்பதனால் கிளம்பி வரச்சொல்லி இருந்தாள். மணிரத்னம் படங்களில் வருவதைப்போல இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்துக் கொள்வாள், கன்னத்தில் சில சமயங்களில் முத்தம் கொடுப்பாள், சில சமயங்களில் கன்னத்தைக் கடித்துக் கூட வைத்து விடுவாள். ஆனால் அதற்கு மேல் நான் இறங்க முயற்சித்தால் உனக்காக என் அப்பாவின் நம்பிக்கையை குலைக்க முடியாது என அழுகையுடன் சண்டை ஆரம்பிக்கும். கட்டிப்பிடித்தல் கண்ணத்தைக் கடித்தல் அப்பாவின் நம்பிக்கையை குலைப்பது ஆகாதா எனக் கேட்டால் கிடைப்பதுக் கூட கிடைக்காமல் போய்விடும் என்பதனால் தருவதைத் தரட்டும் எனவிட்டுவிடுவதுண்டு.


அவள் இருக்கும் தெருவின் பெயர் கால்கமார்க்கன்,கால்க என்ற சுவிடீஷ் சொல்லின் அர்த்தம் தூக்கில் இடுவது என்பதாகும்.சென்ற நூற்றாண்டில் அங்கு இருக்கும் தெருவில் தான் குற்றவாளிகளைத் தூக்கில் இடுவார்களாம். இதைச் சொன்னதால் தான் அம்முவுக்கு பயம்.
ஏற்கனவே வயதானவர்களின் அழு குரல்கள் கேட்பது போல இருக்கு அவளின் பயத்தோடு இதுவும் சேர்ந்து அவளின் பயத்தை இரு மடங்காக்கியது.வயதானவர்கள் கத்துவதுபோல இருப்பதற்கான காரணமும் எனக்குத் தெரியும். அம்மு இருக்கும் கால்கமார்க்கன் தெருவிற்கு
பின் சில அடிகள் தொலைவில் பால்டிக் கடல். பனிக்காலம் முடிந்து விட்டதால் கடலில் நீள் உறக்கத்தில் இருந்த சீல்கள் வெளியே வந்து தனது துணைகளை அழைக்க இப்படி கூச்சலிடும். அது நோய்வய்யப்பட்டவர்கள் கொஞ்சம் சத்தமாக முன்குவதைப்போல இருக்கும். ஆனால்
இதைச் சொல்லவில்லை. சொல்லாமல் கொஞ்ச நேரம் கெஞ்ச விட்டு, வந்தால் உதட்டில் முத்தம் கொடுப்பதாக அவள் உறுதி அளித்ததானால் சடுதியில் கிளம்பி இங்கு வந்தால் இப்படியான அதிர்ச்சி கலந்த இன்பமான திருப்பம். அங்கு பழம் என்றால் இங்கு பழத்தோட்டமே காத்திருக்கின்றதே!!

12 மணியாக இன்னும் 15 நிமிடங்களும், அதன் ரயில் பயணம் 15 நிமிடங்களும் இருப்பதனால் இவளிடம் எப்படியும் மின்னஞ்சல் வாங்கிவிடலாம் என மனதில் திட்டமிட்டுக் கொண்டே இந்த முறை அவளின் எதிரில் உட்காரமல் வலப்பக்கமாக நெருக்கமாகவே அமர்ந்து கொண்டேன். அளவான செய்ற்கை நறுமணத்துடன், பெண்ணின் வியர்வை வாசமும் கலந்து அடிக்கும் வாசனைதான் அவர்களின் அழகை மெருகூட்டுவதே !! அம்முவின் வாசத்தை விட இவளின் வாசம் உணர்ச்சிவசப்பட வைப்பதற்கான வீச்சு அதிகமாக இருந்தது.

ரயில் வரும் வரையில் நடந்த உரையாடல்களில் நான் தெரிந்து கொண்டவை, அவள் போலாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவள், அவளின் தாத்தா வீடு ரோன்னிபேயின் புறநகர்ப்பகுதிகளில் இருக்கின்றது, அவளின் தாத்தா இரண்டாம் உலகப்போரின் போது கொல்லப்பட்டார். வீடு அரசாங்கத்தின் பரமாரிப்பில் இருக்கின்றது. அம்முவின் வீட்டிற்குச் செல்ல நான் இறங்கப்போகும் ரயில் நிறுத்தமான பெரிஓஸா நிலையத்தில் தான் அவளும் இறங்கப்போகிறாள். ரயிலில் ஏறியபின்னரும் அவளின் அருகில் இருக்கும் இருக்கையிலேயே அமர்ந்து கொண்டேன்.

"நதியும் குன்றும் சந்தித்துப் பேசிக்கொள்ளும் இடம் என பெரிஓஸா வைப் பொருள் கொள்ளலாம்" என சுவிடீஷ் புலமையைக் காட்டி அசத்தலாம் என்ற பொழுது,

"தெரியும், குன்றும் நதியும் மட்டும் அல்ல, நானும் எனது நண்பர்களும் அங்கு தான் பேசிக்கொள்வோம்" எனச் சொல்லிச் சிரித்தாள். ரயில் பரிசோதகர் வர,அடுத்தப் பெட்டியில் அவளின் நண்பர்கள் இருப்பதாகச் சொல்லி சென்று விட்டாள். பயணச்சீட்டு எடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம். பரிசோதகர் என் முன் அவளிடம் கேட்டால் அவளுக்கு அவமானமாக இருக்கும் சென்றிருப்பாள் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

தோட்டத்தின் பழங்கள் தன் வசப்படாவிட்டால் ச்சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும் என , கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று என அம்முவை நினைத்தபடியே அடுத்த சில நிமிடங்கள் ஓட, நான் இறங்கும் நிறுத்தம் வந்ததும் , குறைந்த பட்சம் போய் வருகிறேன் என்று சொல்லி விடைபெற அந்த போலாந்துப் பெண்ணைத் தேடினேன். அவளைத் தேடி முடிப்பதற்குள் ரயில் நிறுத்த நடைமேடையில் அம்மு நின்றுகொண்டிருப்பதை பார்த்து விட்டு விடுவிடுவென இறங்கி

"நீ ஏன் ஸ்டேஷனுக்கு வந்த"

"ரொம்ப பயமா இருந்துச்சு, அதுதான் உன்னை ரிசீவ் பண்ண இங்கேயே வந்துட்டேன்"

இந்த ரயில் நிறுத்தத்திற்கும் கால்கமார்க்கன் தெருவிற்கும் 10 நிமிட நடைதான்.

"அந்த அழுவுற வாய்ஸ் சீல்கள் தன்னோடா பார்ட்னர்ஸைக் கூப்பிட கொடுக்கிற சிக்னல்டா அம்மு"

"தெரியும் கூகிள்ல கண்டுபிடிச்சேன், நம்ம ஊருல காக்கா முன்னோர்கள்னு சொல்ற மாதிரி, இங்கே சீல்கள் இறந்து போன ஆன்செஸ்டர்ஸாம்"

அம்முவின் வீடு இருக்கும் குடியிருப்பின் முனையை அடையும் பொழுது,

"கேம்பஸ் பின்னாடி இருக்கிற கடல் மேட்டுல வச்சி உனக்கு கிஸ் கொடுக்கவா" முகத்தை பவ்வியமாக வைத்தபடியேக் கேட்டாள்.

முழுநிலவு, கடல்காற்று, இதற்குமேலும் ரம்மியமான சூழல் கிடைக்காது என கல்லூரிக்குப் பின்னால் இருக்கும் கடல்பகுதிக்கு அம்முவை அழைத்துச் சென்றேன். குவிந்த அம்முவின் உதட்டின் அருகே மெதுவாக என் உதடுகளைக் கொண்டுச் சென்றபொழுது என்னை விலக்கிவிட்டு,

"நம்ம இரண்டு பேரைத்தவிர வேற யாரோ இங்க இருக்கிற மாதிரி இருக்குடா"

அந்தப்போலாந்து பெண் சொன்னதைப்போலவே அம்முவும் சொல்ல, பயம் மனதில் மெதுவாக கவ்வ ஆரம்பித்தது.

"இந்தக் கடல்ல சீல்களைத் தவிர வேற யார் இருக்கப்போறாங்க" என மீண்டும் அம்முவை முத்தமிட எத்தணித்தேன். காமம் பயத்தை ஓட வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தது. அணைக்கப்பட்ட முதுகு எண்ணைய் பசையில் இருக்கும் சப்பாத்தி மாவு போல இருக்க, போலாந்துப் பெண்ணின் மணம் என் நாசிகளில் மெதுவாக ஏற ஆரம்பித்தது. இறந்தவர்கள் சீல்களாக மறுபிறப்பு எடுப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையைப் பற்றி படித்தது மின்னலென வந்து மறையவும், எனது உடலும் பிசுபிசுப்பாக சீலாக மாறவும் சரியாக இருந்தது. அந்த பெரிஓஸா கடற்பகுதி முழுவதும் சீல்களின் கூட்டங்கள் ஓலமிட ஆரம்பிக்க,"இதோ கேம்பஸ் வரை போயிட்டு வரேன்னு" சொன்னவனை இன்னமும் காணவில்லையே என அம்மு கலக்கத்துடன் கால்கமார்க்கன் வீட்டில் தூங்க ஆரம்பித்தாள்.

சோஹைல் அப்பாஸ் - சிறுகதை

மென்பொருள் கட்டமைப்பு மற்றும் தரம் இதை ஆங்கிலத்தில் சொல்வதானால் சாஃப்ட்வேர் ஆர்க்கிடெக்சர் அண்ட் குவாலிட்டி. நாளை மறுநாள் இந்தப் பாடத்தில்தான் இறுதித் தேர்வு இருக்கின்றது. இந்த முறையாவது தேர்ச்சி அடையவேண்டும். அம்முவைத் தவிர வேறு யாருடனும் மின்னரட்டை இல்லை, டிண்டோ பிராஸ் படங்கள் இல்லை எனக் கட்டுக்கோப்பாக படித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். நானும் என் வகுப்பில் சோஹைல் அப்பாஸ் இருவர் மட்டுமே இன்னும் தேர்ச்சி அடையவில்லை. எங்கள் இருவரை விட சுமாராக படிப்பவர்கள் எல்லாம் இந்தப் பாடத்தை சர்வசாதரணமாக தேறி இருந்தார்கள். இத்தனைக்கும் நான் ஐரோப்பிய கல்விமுறையில் சி கிரேடு எடுக்கும் வகை. நம் கல்வியமைப்பில் 75 விழுக்காடுகள் வகையில் வரும். சோஹைல் அப்பாஸ் எப்பொழுதும் ஏ கிரேடு எடுக்கும் ஆள். அதாவது 90 விழுக்காடுகளுக்கும் மேல். அலட்சியமா , இல்லை உண்மையிலேயே எங்கள் இருவரால் பாடத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையா என்பது தெரியவில்லை.

"இந்தியன், ஹிந்தி நஹி மாலும் வர்ரே வாவ்" என்ற சீண்டும் கேள்விக்கு

" ஐ யம் நாட் ஹியர் டு ப்ரூவ் யூ தட் ஐயம் அன் இண்டியன் ஆர் நாட், டு செட் யுவர் ஃபேக்ட்ஸ் ரைட் , ஹிந்தி இந்தியா கா ராஷ்ட்ரபாஷா நஹி ஹய்" எனற பதிலுடன் எங்களுடைய அறிமுகம் சென்ற வருடம் ஆரம்பமானது. அவனுடன் இணைந்து குழு வேலைகளையும் , ஏனையப் பாடங்களுக்கான கட்டுரைகளையும் எழுதி இருந்ததால் விருப்பு இல்லை என்றாலும் வெறுப்பற்ற ஒரு நட்பு இருந்தது.

நான் இப்பொழுது படித்துக் கொண்டிருக்கும் பாடத்தைத் தேர்ச்சி பெறாவிடில் எங்களுக்கு முதுகலைப் பட்டம் கிடைக்காது. இது ஒரு கட்டாயப்பாடமாகும். கடைசியாக, அறைத்தோழன் அன்பரசனுடன் சோஹைலைப் பார்த்தபொழுது அவன் தன் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையைச் சமர்ப்பித்து விட்டதாகவும் இந்த ஒரு பாடத்தைத் தேர்ச்சி அடைந்துவிட்டால் பட்டம் வாங்கிவிட்டு ஸ்டாக்ஹோல்ம் தொழில்நுட்ப கல்லூரியில் மேலாண்மைப் படிப்பு படிக்கப் போகப்போவதாகவும் சொன்னான்.

மென்பொருள் பொறியியலுடன் மேலாண்மையும் படித்துவிட்டு பாகிஸ்தானுக்குத் திரும்பி ஆசிரியப்பணி செய்ய அவனுக்கு விருப்பமாம். உண்மை என்னவெனில் சுவீடனுக்கு வந்த மாணவர்கள் விசாவை நீட்டிப்பதற்காகவே ஒரு பட்டம் வாங்கி முடிக்கும் முன்னரே இன்னொரு கல்லூரியில் அனுமதிப் பெற்று அங்கும் படிப்பைத் தொடர்வார்கள். நான் கூட அங்கு விண்ணப்பித்து இருந்தேன். சோஹைலுடன் அன்பரசனுக்கும் அனுமதி கிடைத்ததும், நான் காத்திருப்புப் பட்டியலில் இருப்பதும் என்னுடைய சமீபத்திய வயிற்றெரிச்சலுக்கு ஒரு காரணம். வயதுக்கும் தகுதிக்கும் வயிற்றெரிச்சல் படுதல் தவறு என அம்மு சொல்லி இருந்ததால் அதை மட்டுப்படுத்தி நுனிப்புல் மேயாமல் ஆழமாகப் படிப்பதை தொந்தரவு செய்யும் விதமாக ரேஹான் ஜாவேத்திடம் இருந்து அதிர்ச்சி
செய்தியுடன் ஒரு அழைப்பு வந்தது. சோஹைல் அப்பாஸ் டென்மார்க், கோபன்ஹேகனில் இருந்து காரில் திரும்பும் பொழுது சாலைவிபத்தில் மரணமடைந்து விட்டதாக ரேஹான் அழுதுகொண்டே சொன்னான்.

மரணம், ஒருவரின் அபிப்ராயத்தைப் பற்றி எப்படி ஒரு நொடியில் மாற்றிவிடுகிறது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்னர் இருந்த சோஹைல் பற்றிய எதிர்மறை எண்ணங்கள் மறைந்து, அவனின் துறுதுறுத்தனம், வகுப்பில் பதில் சொல்லும் விதம்,பழைய இந்திநடிகர் சஞ்சீவ் குமாரின் முகச்சாயல் என அவனைப்பற்றிய நேர்மறை எண்ணங்கள் வந்து விழுந்தன. அவனுக்குப் பிடித்தப் ஹிந்திப் படமாக ஷாருக்கான் நடித்திருந்த சுவதேஷை அடிக்கடி குறிப்பிடுவான். அந்தக் கதாபாத்திரம் அவனுக்கும் ஆதர்சனமாம்.

சோஹைலின் மறைவிற்கு அஞ்சலி செலுத்தும் விதமாக சுவதேஷ் படத்தை இணையத்தில் தேடிக்கண்டுபிடித்து பார்க்க ஆரம்பித்தேன். கல்லூரியில் இருந்த தொழுகை அறையில் அவனுக்காக மறுநாள் நடத்தப்பட்ட இரங்கல் கூட்டத்தில் உருதுக் கவிதை ஒன்றை வாசித்து அவனுக்கு அஞ்சலி செலுத்தினேன். இரங்கலில் செலவிட்ட பகல் கடந்த பின்னர், இரவு கண்விழித்து பாடத்திட்டத்தில் அனைத்துப்பகுதிகளையும் படித்து முடித்து இருந்தேன். தேர்வு நாள் அன்று காலை பத்து சுற்று வோட்கா குடித்ததுப் போல இருந்தது. பல்லை மட்டும் விளக்கிவிட்டு கல்லூரிக்கு அவசரகதியில் சென்று எதிர்ப்பட்டவர்களிடம் என்ன பேசினேன் எனத் தெரியாமாலேயே தேர்வு அறைக்கு வந்துச் சேர்ந்தேன்.

மேகங்களுக்கு ஊடே மிதக்கும் மதமதப்பான மனநிலையிலும் தேர்வுத்தாளில் இருந்த அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் விடைத் தெரிந்தது. கொடுக்கப்பட்டிருந்த மென்பொருள் தயாரிப்பு தேவைக்குறிப்புகளுக்கு அழகாக கட்டமைப்பு திட்டம் வரைந்து விட்டு அனைத்துக் குறுவினாக்களுக்கும் விடையளித்து மூன்று மணிநேரத்தில் விடைத்தாள்களை அறை பொறுப்பாளியிடம் கொடுத்தபொழுதுதான் ஒரு அதிர்ச்சிக் காத்திருந்தது. விடைத்தாள்களில் சோஹைல் அப்பாஸின் பெயரையும் அவனின் எண்ணையும் எழுதி வைத்திருந்தேன். சோஹைல் அப்பாஸ் உயிருடன் இல்லை, இரண்டு நாட்களாக அவனைப்பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்ததில் விடைத்தாளில் அவனின் பெயரை எழுதிவிட்டேன் என விளக்கம் கொடுத்துத் தப்பி வந்தாலும் மனதினுள் இருந்த ஒரு உறுத்தல் அறையில் வந்து தூங்கியதில் மறைந்துப் போனது.

மறுநாள் "யுவர் உருது ஈஸ் எக்ஸலண்ட் மேன்" எனவும் , இவ்வளவு நாள் ஏன் உருது மொழியில் பேசவில்லை எனவும் பாகிஸ்தானிய நண்பர்கள் கோவித்துக் கொண்டனர்.

"நான் உருதுப்பேசினேனா " என அடிவயிற்றைக் கலக்கினாலும், ஏக் கவுர் மே எக் கிசான் வகையில் நான் கற்ற தூர்தர்ஷன் இந்தி, தேர்வுநாளன்று எதிர்ப்படும் பாகிஸ்தானிய மாணவர்களிடம் வந்து விழுந்து இருக்கலாம் என மனதைத் தேற்றிக்கொண்டேன். எனக்கு நானே கொடுத்துக் கொண்ட ஆறுதல் ஆறு மாதங்கள் கூட நீடிக்கவில்லை. எழுதியப் பரிட்சையில் ஏ கிரேட் வாங்கி, ஆராய்ச்சிக்கட்டுரையிலும் சி கிரேடுடன் தேறி, வேலைத் தேடும் படலத்திற்காக ஸ்டாக்ஹோல்ம் நகரத்தில் அன்பரசனின் அறைக்கு இடமாற்றம் செய்த முதல்நாள்வரை எதுவுமே பிரச்சினை இல்லை.

"கார்த்தி, இங்கே வந்த பின்னாடி எல்லாத்துலேயும் ஏ கிரேட் தான்" அன்பரசன் என்னைப்போல சோம்பேறியாக இருந்தாலும் கெட்டிக்கார கற்பூரபுத்தி பையன்.

தமிழில் என்னுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த அன்பரசன் அறைக்கு வந்த சில பாகிஸ்தானிய நண்பர்களுடன் சரளமாக உருதுவில் பேச ஆரம்பித்தார். கற்பூரபுத்தி உடைய இளைஞன் என்றாலும் ஆறு மாதங்களில் ஒரு மொழியை இவ்வளவு சரளமாக பேச வாய்ப்பே இல்லை. என மன ஓட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டதைப்போல, அன்பரசன் என்னை நோக்கித் திரும்பி

"கார்த்தி, நான் பேசுறது உருது இல்லை, பஞ்சாபி பாகிஸ்தானில் 40 சதவீத மக்களின் தாய்மொழி " எனத் தமிழில் சொல்லிவிட்டு பாகிஸ்தானிய நண்பர்களுடன் உரையாடலைத் தொடர்ந்தார். என்னைத்தான் யாரோ நான் முன்பு வரைந்திருந்த மென்பொருள் கட்டமைப்பு வரைபடங்களில் சுருக்கி திணிப்பதை போன்ற உணர்வுடன் படுக்கையில் சாய்ந்தேன். யூன் ஹி சலா சல் ராஹி யூன் ஹி சலா சல், கித்னி ஹஸீன் ஹாய் யே துனியா எனத் தொடங்கும் சுவதேஷ் படத்தின் பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. எனக்கும் இப்பொழுது இந்தப் பாடலின் வரிகள் அச்சர சுத்தமாகப் புரிய ஆரம்பித்தது.

When you desire something, the universe conspires to help you to realize the dream - சிறுகதை

தூக்கமில்லாத கண்கள் ஜிவ்ஜிவு என எரிச்சலைத் தந்து கொண்டிருந்தன.தலைகீழாக கவிழ்த்தும் நான்கு சொட்டுகளுக்கு மேல் தேராதபொழுதுதான் பிளாஸ்க்கில் கொண்டு வைத்திருந்த வீட்டுக் காப்பியும் தீர்ந்துப் போய்விட்டது தெரிந்தது.சுவீடனில் செலவு செய்யும் ஒவ்வொரு க்ரோனருக்கும் ஏழால் பெருக்கி தனிக்கணக்குப் போட வேண்டியது இருப்பதால் வெளியே எங்கேயும் சாப்பிட மனது ஒப்புக்கொள்வதில்லை. நார்வே தலைநகர் ஓஸ்லோவுக்கான ரயில் கிளம்ப இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கின்றது.பல்லவனுக்கு வைகைக்கும் அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடும் சென்னை எழும்பூரின் காலைப் பரபரப்பில் நூறில் ஒரு பங்கு கூட இல்லை. கோட்டும் சூட்டுமாக நாளிதழ்களைப் புரட்டிக்கொண்டு இருந்த மக்களை வேடிக்கைப் பார்த்தபடியே தானியங்கி மெஷினில் காப்பி எடுத்துக் கொண்டுத் திரும்புகையில், மற்றும் ஒருமுறை மனதினுள் இந்த ஒட்டுமொத்தப் பயணமும் அனாவசியமனதோ எனத் தோன்றியது.






நான் வசிக்கும் கார்ல்ஸ்க்ரோனாவில் நேற்று மாலை ஐந்தரைக்கு கிளம்பி,எம்மபோடா வில் ரயில் மாறி கோதன்பர்க் வந்து சேர்ந்தபொழுது இரவு 10 மணி. வாழ்வின் பல முக்கியக் கட்டங்களை ஒத்திப்போட்டு ரசிக்க ஏதுவானவை ரயில் பயணங்களும் ரயில்நிலையங்களும் தான் என்றாலும் என் வாழ்வில் கடந்துப்போன மிதமிஞ்சிய முக்கியக் கட்டங்களும் சலித்துப்போகின்ற வகையில் ஏற்பட்ட ரயில் பயணங்களும் மலரும் நினைவுகளைச் சிலாகிக்க வைக்கவில்லை.கதை எழுத கரு வேண்டுமே என்ற ஒரு காரணத்திற்காக மக்களை உன்னிப்பாக கவனிப்பதுண்டு. வழியனுப்ப வந்த காதலர்கள், தம்பதியினரின் முத்தங்களை ரசனையுடன் பார்த்துக்கொண்டே கையில் பவுலோ கோயல்ஹோ எழுதி இருந்த வால்கெய்ரிஸ் புத்தகத்தை வைத்து வாசிப்பதைப் போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தேன்.


வால்கெய்ரி என்றால் ஸ்காண்டிநேவியா நார்ஸ் புராண நம்பிக்கைகளின் படி போரில் கொல்லப்படுபவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பெண்.ஆனால் வால்கெய்ரிஸைவிட பவுலோ கோயல்ஹோவின் அல்கெமிஸ்ட் புத்தகம் தான் பிரசித்திப்பெற்றது. என் காதல் வாழ்க்கைகளில் தகரத்தை தங்கமாக மாற்றும் அல்கெமிஸ்ட்டாக என்னையும் , வால்கெய்ரிகளாக என் காதலிகளையும் உணர்ந்ததுண்டு. இந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் குறைந்தது 10 தடவையாவது படித்து இருந்தாலும், ரயில் பயணங்களில் நான் அறிவுசார்ந்த சமுதாயத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ள இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றை கையில் வைத்துக் கொள்வதுண்டு.



நவீன ரக ரயில்கள் ஓடினாலும் கோதன்பர்க் யார்ன்வெகன்ஸ்டாஹூனனின் (järnvägenstationen)கட்டிடம் பழமையின் செழுமை மாறாமலே இருந்தது. யார்ன்வெகன்ஸ்டஹூனைன் சரியான மொழிப்பெயர்ப்பு இருப்புப் பாதை நிலையம்.யார்ன் என்றால் இரும்பு, வெகன் பாதை எனப்பொருள் தரும். நம்ம ஊரிலும் இப்படித்தானேபெயர்ப்பலகைகளில் போட்டிருப்பார்கள்.வேறு வேலை இல்லாததால் மொழி ஆராய்ச்சியும் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

கோதன்பர்க் நகரின் மையச் சாலைகளில் புதுமையின் சமகால வடிவங்களுடன் போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு பழங்கால டிராம்களும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. நேற்றிரவு ஒரு நிலையத்தில் டிராமில் ஏறி கடைசி மறு நிலையம் வரைப்போய் அதிலேயே திரும்பி வந்து கொண்டிருந்ததில் நள்ளிரவு வரை ஓடியது.அதன் பின் வசந்தகால குளிரில் ரயில்நிலையத்திற்கு அருகில் இருக்கும் தெருக்களில் ஒருச் சுற்று. அரைகுறை சுவிடிஷில் டாக்ஸி டிரைவர்களுடன் உரையாடல் என நேரம் ஓரளவிற்கு சுவாரசியமாகவே கொல்லப்பட்டது.



மதியம் ஓஸ்லோவில் வாசுகியைப் பார்த்துவிட்டு இன்று மாலையே கடைசி ரயிலைப் பிடித்து திரும்ப வரவேண்டும். நேற்றிரவைப் போல இன்றிரவும் இதே கோதன்பர்க் நகர்வலத்தில் தான் பொழுது கழியும். ஆனால் இன்று வெள்ளிக்கிழமையாதலால் ஏதாவதுநடன விடுதிக்குப் போய் இரவு தீரும் வரை ஆட்டம் போடலாம். ஸ்டாக்ஹோல்ம் செல்லும் x2000 அதிவேக ரயில் வண்டியின் முன்பக்கம் நின்று என்னை நானே புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு திரும்ப எனது பிளாட்பாரத்திற்கு வந்தேன். இது போன்ற படங்களின் மூலமாகத்தான் எங்களின் வெளிநாட்டு வாழ்க்கையை பறைசாற்ற வேண்டி இருக்கின்றது. உண்மையில் நான்
வாசுகியைப் பார்க்கப்போவதற்காக மகிழ்ச்சி அடைய வேண்டும். மகிழ்ச்சி இல்லாவிடினும் சலிப்பு இல்லாமல் ஆவது இருக்கவேண்டும்.ஆனால் ஒவ்வொரு மறுநொடிக்கும் சலிப்பும் பயணச் செலவு 2000 க்ரோணர்களுமே மனதில் வந்து நிற்கின்றன.

வாசுகி என் வாசகியாக மீள் அறிமுகம் ஆனவள். கல்லூரியில் ஜூனியர். கடைசி வருடத்தில் என்.எஸ்.எஸ் காலங்களில் கடலைப்போட்ட பல பெண்களில் இவளும் ஒருத்தி. முகச்சாயலில் பழைய நடிகை நிரோஷா மாதிரி இருப்பாள். கல்லூரியில் பார்த்தபொழுது ஒல்லியாக இருந்தவள் தற்பொழுதைய ஆர்குட் புகைப்படங்களில் முன்பைவிட கொஞ்சம் பூசினாற்போல இருக்கிறாள்.

"தமிழ் திகில் கதைகள் அப்படின்னு கூகிளில் போட்டதில உங்க வெப்சைட் கிடைச்சது, அப்படியே உங்க கதைகள் எல்லாம் படிச்சேன் !!! வாவ் ,ரியலிஸ்டிக் ரைட்டிங்" இப்படித்தான் ஆர்குட் அழைப்பிதழுடன் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் வாசுகி திரும்ப வந்தாள். அப்பொழுது அம்மு விட்டுவிட்டுப்போன சமயம், ஆறுதலுக்கு யார் பேசினாலும் நல்லா இருக்கும் என்ற நிலையில் ஏற்கனவே அறிமுகம் ஆன வாசுகியின் நட்பு வரவேற்கத்தக்கதாகவே இருந்தது.

ஓஸ்லோ ரயிலுக்கான அறிவிப்பு மும்மொழிகளிலும் வர கைப்பெட்டியைத் தள்ளிக்கொண்டே எனது ரயிலுக்குள் ஏறி அமர்ந்தேன். ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஒரு சிறப்பு என்னவெனில் அறிவித்த நேரத்திற்கு வண்டியை எடுப்பார்கள். சொன்ன நேரத்தில் வண்டி நகரத் தொடங்கியதுமேதான் வாசுகிக்கு எந்த அன்பளிப்புமே வாங்கிக் கொள்ளவில்லையே என நினைவுக்கு வந்தது. இந்த நாட்டு மக்களைப்போல ஒரு பூங்கொத்து அல்லது பூச்செடியையாவது வாங்கி இருந்திருக்கலாம். பெட்டியில் வைத்திருக்கும் அல்கெமிஸ்ட் புத்தகத்தைக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்துவிடலாம் என்றால் , என்னுடைய முன்னாள் காதலிகள், ஈர்ப்பு ஏற்படும் பெண்கள் அனைவருக்கும் நான் வாங்கி பரிசளிப்பது இதே அல்கெமிஸ்ட் புத்தகத்தைத் தான். எல்லா நட்புகளுமே நட்டாற்றில் விடப்பட்டதால் கெட்ட சகுணமாக, கொடுக்க வேண்டாம் என முடிவு செய்தேன். ரயில் வேகம் எடுக்க எடுக்க, வாசுகியுடன் ஆன பழைய உரையாடல்கள் கோர்வையின்றி மனதில் மறு ஒலிபரப்பு செய்ய ஆரம்பித்தன.


”கார்த்தி, நான் நார்வே வர்றேன், வுட் கன்சர்வேசன் பத்தின ஒரு ஆர்க்கிடெக்சர் கோர்ஸுக்கு வரேன், 15 டேஸ்”

“ஓ அப்படியா !!”

“என்ன கார்த்தி எக்ஸைட்மெண்டே காணோம் !!”

“ச்சே சந்தோசம் தான்... எங்கே தங்குவீங்க !!”

“அத்திம்பேர் சைட் ரிலேட்டிவிஸ் ஓஸ்லோல இருக்காங்க, அங்க தங்கிடுவேன்”

அவள் சொன்னதைப்போலவே நான் ஆர்வமின்றி தான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். முதல் இரண்டு காதல்களைப்போல இந்தக் காதலில் பெரும் நாட்டம் இல்லை. நாட்டம் என்பதை விட முன்பு பேசிய அதே வசனங்களைப் பேச, கேட்க வேண்டிய கட்டாயம். ஒரு காதலுக்கும் இன்னொரு காதலுக்கும் குறைந்த பட்சம் இரண்டு வருடங்கள் இடைவெளியாவது தேவை என்ற எண்ணத்துடம் படிப்பில் மட்டும் கவனம் செலுத்திக்கொண்டிருந்த பொழுது, “வாசகி,உன் வாசுகி வள்ளுவன் இந்த வாசுகி” நான் அவ்வளவாக கேட்டிராதா ஒரு பாடலை தனக்கு ஏற்றவாறு ஸ்கைப்பில் பாடி காதலிப்பதாகச் சொன்னாள். என் வாழ்க்கையில் மூன்றாவதாக ஒரு பெண் தன் காதலை நயமாக சொல்வது பிடித்து இருந்தாலும், கடந்த கால கசப்புகள் தொண்டைக்குழியில் இன்னும் நஞ்சாய் சிக்கிக் கொண்டு இருந்ததால் உடனடியாக அவளுக்கு சம்மதம் சொல்லவில்லை.

ஒவ்வொரு இரவு ஸ்கைப்பில் நடக்கும் அரட்டையிலும் நான் எழுதி இருக்கும் ஒவ்வொரு கதையைப் பற்றியும் வரிக்கு வரி விவரிப்பாள்.

“கார்த்தி, எப்படிடா, ஜெனியும் அம்முவும் உன்னை இவ்வளவு ஹர்ட் பண்ண பிறகும், அவங்களை கேரக்டர் அசாசினேட் பண்ணாமல் கதைகளில் எழுத முடியுது, நீ ஒரு ஜெண்டில்மேன்... ஐ லவ் யூ ஸோ மச்”

ஐ லவ் யூ என்ற வாக்கியத்தைக் கேட்கும்பொழுதே அசூயையாக இருப்பதையும் கதைகளில் அவர்களைப் பற்றி எழுதுவதே நான் அவர்களுக்குத் தரும் தண்டனை , அதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் என சொல்லத் தோன்றியது.

"நான் அம்முவாகவோ இல்லாட்டி ஜெனியாவோ இருந்திருந்தால் உன்னை மிஸ் பண்ணி இருந்திருக்கவே மாட்டேன்”

எனக்குச் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் “அம்மு கூட இப்படித்தான் சொன்னாள், ஜெனி இடத்தில அவ இருந்திருந்தா என் கூட ஓடி வந்திருப்பாள்னு”

ஸ்கைப் வீடியோவில் அவள் அழப்போவது தெரிந்தது. “உன்னோட அவளுக மாதிரி டைம் பாஸுக்கு பேசுறேன்னு நினைக்கிறீயா, இந்த ஆர்க்கிடெக்சர் வேண்டாம், அம்மா அப்பா வேண்டாம், பிரண்ட்ஸ் வேண்டாம், சம்பிரதாய் எதுவுமே வேண்டாம், எல்லாரையும் விட்டுட்டு வந்துடுறேன்”

“அம்மாடி நீ யாரையும் விட்டுட்டு வரவேண்டாம், எல்லாம் நடக்கிறபடி நடக்கட்டும், கீறி தழும்பான இடத்தில இன்னொரு தடவை கீறல் பட்டுச்சுன்னா தாங்க முடியாது”

“கார்த்தி, நீ இல்லாட்டி நடைபிணமாத்தான் இருப்பேன்”

இப்படித்தான் நானும் சொன்னேன், என் காதலிகளும் என்னிடம் சொன்னார்கள். ஒருத்தி இரட்டைக்குழந்தைகளுடனும் இன்னொருத்தி எதிர்கால வாரிசை சுமந்தபடியும் சுகமாகத்தான் இருக்கிறார்கள். நானோ ஒன்றுக்கு இரண்டாய் காதலித்து மூன்றாவதில் இருக்கின்றேன். உலகத்தில் பணம் புகழ் பதவி இவைகளை விட மனிதன் காதலுக்காகத்தான் காதலில் தான் அதிகம் பொய் சொல்கின்றான்.

ஒரு நாள் வாசுகி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்தபின்னர் முன்னிரண்டு பெண்களை விட வாசுகியைத் தான் அதிகம் காதலிப்பதாக சொன்னேன். முழுப் பொய் இல்லை, காதலிப்பது உண்மை . அதிகம் என்ற சொன்னதில் தான் உண்மை பாதியாக்கப்பட்டது. என் வாழ்வில் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட சீதைக்கள் வந்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு சீதைக்கும் அந்த அந்த காலக்கட்டங்களில் அவர்களுக்கு நான் ராமனாகத்தான் இருந்திருக்கின்றேன். இந்த சீதைக்கும் ராமனாக இருக்க முடிவு செய்தேன், இந்த சீதை வனவாசம் போகும் வரை.

எப்பொழுது இந்தியா வரலாம் எனத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த பொழுதுதான் வாசுகிக்கு இந்த நார்வேப் பயணம் அமைந்தது. அவளுடன் நான் பதினைந்து நாட்களும் இருக்க வேண்டும் என்பது அவளின் ஆசை. எனக்கு நார்வேயில் தங்க யாரையும் தெரியாது. அவளின் அத்திம்பேர் உறவினர் வீட்டிற்கு வந்துப் பார்க்க கூட அவள் அனுமதிக்கவில்லை. அவளுடன் வெளிநாட்டில் 15 நாட்கள் தங்கி காதலிக்கும் அளவிற்கு பொருளாதாரமும் இடம் தரவில்லை. முன்பு அம்மு அவளின் நிறுவன ஆண்டறிக்கைக் கூட்டத்திற்கு பெங்களூருக்குச் சென்றபொழுது அவளின் அக்கா வீட்டில் அவள் தங்கிக் கொள்ள நான் ஒரு வாரம் விடுதியில் தங்கி தேவுடு காத்துக் கொண்டிருந்தது எலலாம் தேவை இல்லாமல் நினைவுக்கு வந்தது. எல்லாப் பெண்களும் ஒரே மாதிரிதான். பேசவேண்டும், ஆறுதல் வேண்டும். ஆனால் வீட்டுக் தெரியக்கூடாது. வீட்டிற்குத் தெரியும் வரை காதலிகளைப்போல தைரியசாலிகளைப் பார்க்கவே முடியாது.

ஒரு வழியாக பல கோணங்களையும் சிந்தித்து ஓஸ்லோ ரயில்நிலையத்தில் நான்கு மணிநேரம் சந்திப்பது என முடிவாகியது. சந்திப்பின் திட்டம் நிறைவேற இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தான். கிட்டத்தட்ட ஐந்தாறு வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கப்போகின்றேன். என்னதான் மணிக்கணக்கில் ஸ்கைப்பில் மின்னரட்டையில் பேசி இருந்தாலும் நேரில் பேசுவதைப்போல் வருமா !!! ஓஸ்லோ நகரத்தின் வானுயர்ந்த கட்டிடங்களை எல்லாம் நொடிப்பொழுதுகளில் கடந்து ஓஸ்லோ ரயில்நிலையத்தை அடைந்தது. கண்ணாடி சன்னலுக்கு வாசுகியின் கண்கள் என்னைத் தேடிக்கொண்டிருப்பது என் கண்களுக்கு முன் மனதிற்கு புலப்பட்டது.



“சீனியர் ... நான் வாசுகி, வாசுகி திருவேங்கடம்” என ரயிலை இறங்கியவுடன் நேருக்கு நேர் வந்து நின்று சொன்னாள். இப்படித்தான் என்.எஸ்.எஸில் என்னிடம் வந்து அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டது நினைவுக்கு வந்தது.

“ஆய்தஎழுத்து மாதிரி விடாம கட்டிப்பிடிப்பேன்னு சொன்னீங்க, எதையும் காணோம்” எனத் தோளில் இடித்தபடிக் கேட்டாள்.

பயணக்களைப்பு , முன் தோன்றிய எண்ணங்களினால் ஏற்பட்ட சலிப்பு எதுவுமே இப்பொழுது இல்லை. உற்சாகம் ஒரு தொற்றுவியாதி. அவளின் உற்சாகம் , காதலுடன் உபரியாக வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. நடைமேடையில் இருந்த ஒரு பெஞ்சில் உட்கார வைத்து வீட்டில் எடுத்து வந்திருந்த பிளாஸ்க்கில் காப்பி ஊற்றிக் கொடுத்தாள்.

“இட்லி சாப்பிடுறியா !! நான் செஞ்சு எடுத்துட்டு வந்தேன்”

ஒரு கையை தாடையில் ஊன்றியபடியே நான் சாப்பிடுவதை ஆவலோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கல்லூரிக்கதைகள், என்னை கல்லூரிக்காலங்களிலேயே எவ்வளவுப்பிடிக்கும் என்பதை அபிநயம் செய்து காண்பித்தாள். ஏற்கனவே பலமுறை தொலைபேசியில் சொல்லக் கேட்டிருந்தாலும் அலுக்கவில்லை.

“நீ என்கிட்ட ஸ்லாம்புக்ல சைன் வாங்குவேன்னு நினைச்சே , கடைசி வர வரவே இல்லை அபிஷ்டு” இதுவும் ஏற்கனவே நிறையதடவைச் சொல்லி இருக்காள்.

அவள் ஒவ்வொரு வாக்கியம் பேசி முடிக்கும் போதெல்லாம் “ஐ லவ் யூ” என பதில் சொன்னேன்.

“திருப்பரங்குன்றத்தில் ஏற்பட்ட அறிமுகம் எங்கே கொண்டுவந்து விட்டிருக்குப்பாரு”



உனக்கான பொக்கிஷம் உன் காதல் இருக்கும் இடத்தில் தானாகவே வந்து சேரும் பவுலோ கோயல்ஹோ அல்கெமிஸ்ட்டில் சொன்ன வாக்கியம் நினைவுக்கு வந்துச் சென்றது. பொக்கிஷங்கள் காதல் என்ற பொட்டலத்தில் தான் வருகின்றன. அந்த பொட்டலம் கருநீல முழுக்கைச் சுடிதாரை அணிந்து கொண்டு என் முன்னால் உட்கார்ந்து இருந்தது. கடிகாரை முள்ளை யாரோ கை வைத்து நகர்த்திவிட்டது போல நான்கு மணி நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை. கோதன்பர்க் செல்லும் ரயில் வர, தன் கைப்பையைத் திறந்து அழகாக அட்டையிடப்பட்டிருந்த பரிசுப்பொருள் ஒன்றைக் கொடுத்தாள்.

“இங்கேப் பிரிக்காதே !! டிரெயின் கிளம்பின பின்ன பிரி”

வழியனுப்ப ஏனைய பயணிகளின் துணைகள் முத்தமிட்டு பிரியாவிடைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்க, வாசுகியிடம் கைக்குலுக்கி விடைபெற்றேன்.

கவனமாக அட்டையைப்பிரித்து உள்ளே என்ன இருக்கிறது எனப்பார்த்தேன். The Alchemist பவுலோ கோயல்ஹோவின் புத்தகம். முதல் பக்கத்தில் ”நீ விரும்பும் விசயங்களை, கண்டிப்பாக அடைய நினைத்தால், அவற்றை அடையும் பொருட்டு இந்த உலகமே உனக்கு உதவிச் செய்ய அனைத்து நடவடிக்கைகளும் எடுக்கும், ” என தமிழில் எழுதி வாசுகி திருவேங்கடம் என கையொப்பமிட்டிருந்தாள்.