Monday, May 02, 2011
Monday, April 18, 2011
ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - தொடர்கதை - பாகம் 4
சரியாக 60 நிமிடங்களுக்குப் பின்னர் குளித்து முடித்துவிட்டு, தலையில் தேங்காய்பூ துண்டுடனும், கணுக்காலுக்கு சற்றுமேல் இருந்து, கழுத்து வரை இறுக்கமாக நீலநிறக் கவுனை அணிந்து வெளியே வந்தாள்.
”என்ன கார்த்தி, உங்கள் திரைப்படங்களில் வரும் கதாநாயகியைப்போல இருக்கின்றேனா !!” என்ற அவளின் குறும்பான கேள்விக்கு நான் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. டிராட்ஸ்கியின் புகைப்படங்களைப் பார்த்தபின்னர் கோஸியாவை கவர்ச்சி நோக்கில் பார்க்க இயலவில்லை.
புகைப்படங்களைப் பற்றி சொல்லிவிடலாமா !! எப்படியும் மனம் உடைந்துப் போய்விடுவாள், இந்தச் சூழலில் அவளுக்கு எப்படி ஆறுதல் அளிப்பது என்பது எனக்குத் தெரியாது, தெரிந்து இருந்தாலும் நான் இருக்கும் சூழலில் கோஸியாவிற்கு ஆறுதல் அளிக்க வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை என்பதால் டிராட்ஸ்கியைப் பற்றிய எந்த விபரத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டியது இல்லை என முடிவு செய்தேன்.
”கார்த்தி, நாளை காலை சீக்கிரமாக நான் அலுவலகம் செல்ல வேண்டியிருப்பதால், நான் தூங்கப்போகின்றேன்” என்றபடி வரவேற்பறையில் இருந்த சிறிய சோஃபாவில் இருந்து மடக்கு கட்டிலை நீட்டி எனக்கான படுக்கையை தயார் செய்து கொடுத்து விட்டு, அவளின் அறைக்கு சென்று உள்தாழிட்டுக் கொண்டு விளக்கை அணைத்துவிட்டாள்.
முன்பின் தெரியாத என்னை, எப்படி கோஸியா அவளின் வீட்டில் தங்க அனுமதிக்கிறாள் , என்பதன் குழப்பம் மட்டும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.
எது எப்படியோ இருக்கட்டும், எனக்கு 300 ஈரோக்கள் மிச்சம் என்ற திருப்தியுடன் உறங்கிப்போனேன். நெடுந்தூக்கத்தில் ஏற்பட்ட ஒரே இடைவெளி விடியற்காலையில் கோஸியா எழுப்பியதுதான். வெளியில் பூட்டிவிட்டு சாவியைத் தானே எடுத்துக் கொண்டுப் போவதாக சொல்லிவிட்டுப் போனாள். அரைத் தூக்கத்தில் என் மேல் நம்பிக்கை இல்லாமல் அப்படி செய்கிறாளோ என்றெல்லாம் யோசிக்கத் தோன்றவில்லை.
10 மணி அளவில், வந்து சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, “விருந்தினரை வீட்டில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு செல்வது, எங்களது போலிஷ் நாகரிகக் கூறு இல்லை, நீ தூங்கிக் கொண்டிருந்ததால் சாவியை எடுத்துச் சென்றேன்” என மன்னிப்புக் கோரினாலும், என்மேல் இருந்த சிறிய சந்தேகத்தால் திரும்ப வந்திருப்பாளோ எனத்தான் தோன்றியது.
காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு , அடுக்களையில் சென்று காப்பி போட்டுக்கொண்டு, சில பிரட் துண்டுகளுடன் நான் சந்தித்து இருக்க வேண்டிய நபருடன் ஸ்கைப்பில் தொடர்பு கொண்டேன். என்னுடைய பின்புலம், வேகத்துடன் ஆன விவேகமான பேச்சு, எனது படிப்பு, தமிழார்வம் , இன உணர்வு எல்லாம் அவருக்குப் பிடித்து இருந்ததால் நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டேன். இந்தத் திட்டத்திற்கு என்னுடன் 5 நபர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், எங்கள் அனைவருக்கும் முன்னாள் யூகோஸ்லாவியா நாடான, கொசோவாவில் பயிற்சி அளிக்கப்படும் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது. மிகுந்த சிரமங்களுக்கு இடையில் நான் விரும்பிய பணியில் என்னை ஈடுபத்திக் கொள்ளப்போகின்றேன்.
கையில் கிடைத்த கோழிக்கறி, கொஞ்சம் மீன் ஆகியவற்றுடன், எனக்குத் தெரிந்த வகையில் இரவு உணவு தயார் செய்துவிட்டு, கோஸியாவின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தேன். வீட்டின் அழைப்பு மணி அடிக்கப்பட்டது. கதவைத் திறந்தேன்.. வாட்டசாட்டமான ஒரு போலாந்து நாட்டுக்கார இளைஞனுடன் கோஸியா நின்று கொண்டிருந்தாள்.
”இது மார்ச்சின், ஆங்கிலத்தில் மார்ட்டின் என்பார்கள், காவலதிகரியாக இருப்பவன் எனக்கு நெருங்கிய நண்பன்” மார்ச்சினை இறுக்கக்கட்டியபடி எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.
காரமாக இருந்தாலும், நான் தயார் செய்து இருந்த உணவுகளை விருப்பத்துடன் கோஸியாவும் மார்ச்சினும் விரும்பி சாப்பிட்டார்கள். சிறிய அளவில் வைன் மற்றும் வோட்கா எடுத்துக் கொண்டு பேசிக்கொண்டு இருந்தபொழுது “கடைசியாக டிராட்ஸ்கியின் இந்திய தமிழ் சமையல் சாப்பிட்டோம் அல்லவா” என மார்ச்சின் நினைவுகூர்ந்த பொழுது கோஸியாவின் முகம் சுணக்கமானது. பேச்சை கட்டிட்டகலை, போலாந்து வரலாறு , போலாந்து காவல்துறை என திசை மாற்றினேன். கிட்டத்தட்ட 5 சுற்றுகளுக்குப்பின்னர் மார்ச்சினுக்கு போதைக்குத் தலையேறி போலிஷ் மொழியில் ஏதோ ஏதோ உளற ஆரம்பிக்க , கோஸியா தூங்கப்போகலாம் என மார்ச்சினை தனது அறைக்குக்கூட்டிக்கொண்டுப் போக, நான் என் படுக்கையில் போர்வையைப்போர்த்திக்கொண்டு போதையை உணரலானேன். ஐந்து நிமிடங்களுக்குப்பிறகு கோஸியா என் போர்வையினுள் நுழைந்து கொண்டாள்.
“நீ மார்ச்சினுடன் அல்லவா இன்று இரவைக் கழிப்பாய் என நினைத்தேன்” என்று நான் சொன்னதும், கோஸியா விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
“மார்ச்சின், ஓரினச் சேர்க்கையாளன்” என என்னைப்பார்த்துக் கண் சிமிட்டினாள். வோட்காவின் இனிமையான போதையில் காதலும் காமமும் எட்டிப்பார்க்க கோஸியாவை அணைக்க எத்தணித்தேன்.
தொடரும்
எழுத்தாக்கம்
வினையூக்கி
at
6:10 AM
4
பின்னூட்டங்கள்/Comments
Wednesday, November 14, 2007
பூம்பாவாய் ஆம்பல் ஆம்பல் - 3 வலைப்பதிவர்களின் கூட்டுத் தொடர்கதை
முந்தையப் பகுதிகள் :
பூம்பாவாய் ஆம்பல் ஆம்பல் - 1 எழுதியவர் சிறில் அலெக்ஸ்
பூம்பாவாய் ஆம்பல் ஆம்பல் - 2 எழுதியவர் லக்கிலுக்
இனி
"அன்புள்ள அண்ணா சுரேஷுக்கு" இந்த வாக்கியம் அவனது மூளையில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டே இருந்தது.மின்னஞ்சலை எரிச்சலுடன் படித்து முடித்துவிட்டு , அலுவலக தோட்டத்தில் கையில் சிகரெட்டுடன் வலம் வந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு மணி நேரத்தில் ஒரு பாக்கெட் சிகரெட்டுகளை
உள்ளிழுத்துவிட்டு மீண்டும் இருக்கைக்கு வந்தமர்ந்தான். மீண்டும் ஒரு முறை அந்த மின்னஞ்சலை வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.
அன்புள்ள அண்ணா சுரேஷுக்கு,
நான் உங்களை அண்ணா என்று அழைப்பது உங்களுக்கு வியப்பாய் இருக்கலாம். ஏன் அதிர்ச்சியாகக்கூட இருக்கலாம். மன்னிக்கவும். தங்களது சூசகமான வார்த்தைகளின் மூலம் தங்களது விருப்பத்தை அறிந்தேன். உங்களது பெயரும், பேச்சுக்களும் எனது பள்ளிக்காலத்தில் என்னுடன் படித்த சுரேஷையே நினைவுப்
படுத்துகின்றன. சுரேஷ் என் உண்மையான சகோதரன் போல் என் மேல் பிரியம் வைத்து இருந்தான். பள்ளி இறுதிக்குப் பின்னர் அவனை தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. உங்களை இணையத்தில் சந்தித்து அரட்டையடிப்பது அவனுடனே பேசுவதைப் போல உணருகின்றேன்.
உங்கள் நட்பு தொடரும் என்ற நம்பிக்கையுடன்
ஆம்பல்
இந்த முறை நல்ல ஆங்கிலத்தில் எழுதிய மின்னஞ்சலை வாசித்துவிட்டு ஒரு பெருமூச்சுடன் சுரேஷ் ஆர்குட்டினுள் புகுந்தான். ஆம்பலுடனான நட்பு இங்குதான் அவனுக்கு ஆரம்பமானது. ஒரே ஒரு ஸ்கிராப் இருக்க ஸ்கிராப் புக் பக்கம் சென்றான். அது ஆம்பல் உடையது.
"அண்ணா, சுரேஷிற்கு காலை வணக்கம்" தமிழ் வாக்கியம் ஆங்கிலத்தில் தட்டச்சு செய்யப்பட்டிருந்தது.
ஆம்பலின் மின்னஞ்சல் முகவரி கிடைத்ததில் இருந்து , அவளின் ஆர்குட் புரைபல் பக்கமே அவன் போனதில்லை. அவளின் புரைபலின் பக்கம் நீண்ட நாள் கழித்து அப்போது சென்றான். அவனைத்தவிர ஆம்பலுக்கு வேறு நண்பர்கள் அங்கு இல்லை. அவன் மட்டுமே இருந்தான். ஆர்குட்டில் இருந்து லாக் அவுட் செய்யலாம் என்று நினைத்து எலிக்குட்டியை இழுத்து சென்றபோது search கட்டத்தைக் கண்டவுடன் அவனுக்கு சடாரென ஏதோ தோன்றியது.
சுரேஷிற்கு இது ஒரு வியாதி போல, நாளுக்கொருமுறை தன் பெயரையோ தனக்கு நெருங்கியவர்களின் பெயரையோ கூகிளில் அடித்து தேடுவது. என்னமோ தெரியவில்லை ஆம்பலுடன் நெருக்கமான இந்த பூஜ்ய உறவின் நாட்களில் ஒரு முறைக்கூட அப்படி அவன் செய்ய நினைப்பு வரவில்லை. அடுத்து வரப்போகும் அதிர்ச்சிகளைப் பற்றி அறியாமல்
ஆர்குட் தேடுக கட்டத்தில் "Aambal" என்று அடித்து search பொத்தானை சொடுக்கினான்.
16 ஆர்குட் புரைபல் பக்கங்கள் வந்து விழுந்தன. அதைப் பார்க்கையில் அவனுக்குத் தலைச்சுற்றலே வந்தது, ஆம் அனைத்திலும் "ஆம்பலின்" புகைப்படங்கள். ஒவ்வொன்றாய் திறந்து பார்த்துக் கொண்டே வந்தான். அடுத்த அதிர்ச்சி அதனுள் காத்திருந்தது.
ஆம் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரே ஒரு நண்பர் தான். அதுவும் சுரேஷ் என்ற பெயரில்
மட்டும். 15 யும் பார்த்து முடித்துவிட்டு கடைசியாக இருந்த ஆம்பலின் பக்கத்தை திறந்தான். அவன் கண்களை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை. இதில் இரண்டு நண்பர்கள். ஒன்று முந்திய பக்கங்களில் இருந்தது போன்று எதோ ஒரு சுரேஷ்.
இன்னொன்று
...............................
............................
....................................
அது அவனின் மனைவியின் புரபைல். ஒரு கணம் அவன் இதயமே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது.
தொடரும்
அடுத்தப் பகுதியை எழுதப் போவது மகரந்தம் ஜி.ராகவன். (ஜிரா... ஜிரா... ஜிரா ....எக்கோ எபெக்ட்ல )
எழுத்தாக்கம்
வினையூக்கி
at
5:58 AM
7
பின்னூட்டங்கள்/Comments
வகைகள்: தொடர்கதை
Friday, June 29, 2007
பார்த்த ஞாபகம் இல்லியோ - வலைத் தொடர்கதையின் நிறைவுப்பகுதி
இந்தக் கதை தொடர்கதையாக வலைப்பதிவு சங்கிலி வழியாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டு,இந்த தொடரின் அத்தியாயங்களை வெவ்வேறு பதிவர்களால் தொடரப்பட்ட இந்த வித்தியாசமான தொடரின் இறுதிப்பகுதியை எழுத மாசிலா என்னை அழைத்துள்ளார்.
எல்லா அத்தியாயங்களையும் படித்துவிட்டு இறுதிப்பகுதியையும் படித்துவிட்டு அபிப்ராயங்களை சொல்லவும்.
சிந்தாநதி’யின் ஞாபகம் -1
வெட்டிப்பயல்’ன் ஞாபகம் -2
CVR’ன் ஞாபகம் 3
ஜி’யின் ஞாபகம் - 4
இம்சை அரசியின் ஞாபகம் - 5
வைகை ராமின் ஞாபகம் - 6
தேவின் ஞாபகம் - 7
ஜி. ராவின் ஞாபகம் - 8
சிரில் அலெக்ஸின் ஞாபகம் - 9
சேவியர் ஞாபகம் - 10
மாசிலாவின் ஞாபகம் 11-
முன் கதைச் சுருக்கம்
ரோட்டோரத்தில் வரும் போகும் பேருந்துகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் பொன்னுச்சாமி. பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் ஓடிப்போன மகளைப் பற்றி ஒரு செய்தி. அதான் வந்திருக்கிறார். காவேரி அவர் மகள். பள்ளிக்கூடத்தில் உடன் படித்தவன் வினோத். நல்ல பையன். ஒரு நாள் காதல் என்று உளற…நட்பு மறைகிறது. பட்டினம் போகிறாள் காவேரி. பொறியியல் படிக்க. அங்கு நண்பர்களாகிறார்கள் உமாவும் வசந்தும். வசந்தின் மீது ஒரு வித நட்பு கலந்த காதலில் இருக்கிறாள் காவேரி. உமா யாரையோ காதலிப்பதாகவும் அறிமுகப் படுத்த விரும்புவதாகம் உமாவை அழைத்துச் செல்கிறாள். அது பழைய வினோத். அப்பொழுது பூக்கொத்தோடு காவேரியிடம் தன்னுடைய காதலைச் சொல்கிறான் வசந்த்.
கதை மீண்டும் காத்திருக்கும் பொன்னுசாமிக்கு திரும்புகிறது. அவரை வினோத் சந்திக்கிறான். காவேரியும் அவர் பேத்தியும் இருக்குமிடத்தொற்கு கூட்டிச் செல்வதாக அவரை காரில் அழத்துச் செல்கிறான் வினோத்.
கதை மீண்டும் பழைய இடத்திற்கு வருகிறது. தன்னை நோக்கி வரும் வினோதைப் பார்த்து அதிர்கிறாள் காவேரி. எதிர்பாராத விதமாய் அப்போது நிகழும் விபத்தில் காவேரிக்கு செலக்டிவ் அமினீஷியா !
வினோத் மட்டுமே காவேரியின் நினைவில் !!!ஆனால் வசந்தின் உருவத்தில், மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்கு வரும் சென்ற அத்தியாயத்தில், தன்னுடைய இந்த நிலைமைக்கு வசந்த்தின் திட்டமிட்ட சதிதான் என உமாவிடம் புலம்புகிறான்.
இனி பார்த்த ஞாபகம் இல்லியோ தொடரின் - நிறைவுப்பகுதி
-------------------
காவேரியைவிட வினோத்தே மிகவும் ஆபத்தான சூழ்நிலையில் இருப்பதை நன்றாக புரிந்துகொண்டாள் உமா.
வினோத்தின் மேல் திணிக்கப்பட்ட தியாகம் அவனை இத்தனைக் காலம் மனதிற்குள் குமுறலாகவே இருந்து இன்று வார்த்தைகளில் விசமாக தெளிக்கிறது. கல்லூரியில் காவேரிக்கு ஏற்பட்ட அந்த விபத்துக்குப் பிறகு எவ்வளவு விசயங்கள் நடந்து விட்டன. கதை மீண்டும் கடந்த காலத்திற்கு செல்கிறது.
--------
கடந்தகாலம்
அடுத்த ஆறு மாதத்தில் டாக்டர் மாயனின் ட்ரீட்மெண்டினாலும், உமா, வினோத், வசந்த் அரவணைப்பினாலும் காவேரி மீண்டும் ஜீவநதியானாள். படிப்பு என்ற சுழலுக்குள் சிக்கிக் கொண்ட பின்னர் இளம்பிராய ஈர்ப்புகள் மெதுவாக மறையத் தொடங்விடுகின்றன.
காவேரிக்கு வினோத்தின் மேல் அதீத பிரியம் இருக்கு என்பதை உணர்ந்த உமா, வினோத்தை விட்டு மெல்ல விலக ஆரம்பித்தாள். வினோத் வேறு கல்லூரி என்பதால் இது மிகவும் சுலபமானது. ஆனால் வசந்த்தும் வினோத்தும் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
திரைப்படங்களில் காட்டுவது போல அவர்களுக்கு கல்லூரி வாழ்க்கை அவ்வளவு சுலபமாக அமையவில்லல. ஒவ்வொரு ஆய்வக அப்சர்வேஷன்களில் கையெழுத்து வாங்க புரபெஷர்களுடன் போராட வேண்டி இருந்தது. படுத்தால் அசைன்மெண்ட் கனவுகள், எழுந்தால் ரெகார்டுகள். இப்படியே கல்லூரி இறுதியாண்டும் வந்தது.
கல்லூரியில் முதல் வருடங்களில் ஏற்படும் ஈர்ப்புகளைவிட இறுதியாண்டுகளில் வரும் ஈர்ப்புகளுக்கு பலம் அதிகம்.
ஒரு நல்ல நாளில் காவேரி
"நேசித்தேன் நேசிக்கின்றேன் நேசிப்பேன்
உன்னையும் .. இல்லை இல்லை உன்னை மட்டும்" என தன் கவிதையாய் காதலை வசந்திடம் சொல்ல "காத்திருந்தேன் காத்திருக்கிறேன் காத்திருப்பேன் உன் நேசத்திற்காக" என்று அவள் காதலை அங்கீகரித்தான்.
காவேரியும் நன்றாகப் படித்தாள். முதல் செமஸ்டரில் எடுத்த அதே மதிப்பெண்களை அடுத்து வந்த செமஸ்டர் தேர்வுகளிலும் எடுத்து இருந்ததால் கல்லூரி கேம்பஸ் இண்டர்வியூ வில் வேலையும் கிடைத்தது.வசந்துக்கும் அதே கம்பெனியில் வேலை.. உமா மேற்படிப்பு படிக்க ஸ்காட்லேண்டு சென்றாள். வினோத் கோரக்பூர் ஐஐடியில் சேர்ந்தான்.
காவேரிக்கு வேலை கிடைத்த சந்தோசத்தில் காவேரியின் தந்தை, ஊருக்கே கிடா வெட்டி விருந்தளித்தார். அவருடைய சந்தோசம் நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.
பெங்களூரில் வசந்தும், காவேரியும் பதிவு திருமணம் செய்து கொண்டார்கள் என்பதை உமாவின் கடிதம் மூலம் தெரிந்து கொண்டார். கொஞ்ச நாள் பித்துப் பிடித்தவர் போல இருந்தவர், பிரிவு துயரகரமானது ... ஆனால் எஞ்சியுள்ள வாழ்க்கை அதைவிட துன்பகரமானது அல்லவோ.. என்றாவது ஒரு நாள் காவேரி வருவாள் என்ற நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தார்.
கல்யாணம் முடிந்த அடுத்த ஆண்டு வசந்தும் காவேரியும் அமெரிக்கா சென்றனர். ஒரு அழகான பெண் குழந்தையும் பிறந்தது... செல்லமாக ஜெனி என பெயரிட்டனர். 4 ஆண்டுகள் சந்தோசமாக போய் கொண்டிருந்த போதுதான் காவேரியின் வாழ்க்கையில் ஒரு புயல் மையம் கொண்டது. வசந்த் ஒரு நாள் வினோத்தையும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தான்.
வினோத் வேலை நிமிர்த்தமாக கடந்த வாரம்தான் வந்ததாகச் சொன்னான். அதன் பிறகு வினோத் வார இறுதிநாட்களில் வசந்தின் வீட்டிற்கு வருவது வழக்கமானது.
வசந்த், காவேரிக்கு ஷாப்பிங் எங்கேயாவது போகவெண்டுமென்றால் கூட வினோத்தை அழைத்து செல்ல சொன்னான்.
வசந்தின் பேச்சில், நடவடிக்கைகளில் மாற்றம் தெரிய ஆரம்பித்தது. திடிரென்று ஒரு நாள் காவேரியிடமிருந்து விவாகரத்து வேண்டுமென்று கேட்டான். காரணம், நடத்தை சரியில்லை.
மனரீதியாக செத்துப் போன காவேரியை, சட்டப்பூர்வமான சடங்குகள் முடிந்தவுடன், வினோத்தே அவளது குழந்தையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். ஆரம்பத்தில் இந்த தியாகம் உவகையாக இருந்த போதிலும், நாட்கள் போகப் போக இயல்பான வாழ்க்கை தனக்கு அமையவில்லையே என்ற வருத்தம் அவனை வாட்ட ஆரம்பித்தது. அவளை எங்கு வெளியே அழைத்து சென்றாலும் அவளுடைய அன்பிரடிக்டபிள் மனநிலையினால் தர்மசங்கடமான சூழலுக்கு ஆளாக வேண்டியிருந்தது. அவளை வீட்டிலேயே வைத்திருந்தான்.
இதனிடையில் வசந்தை, அவனது வெள்ளைக்காரி மனைவியுடன் பார்த்தபோது திட்டமிட்டு ஏமாற்றுபவனுக்கு வாழ்க்கை எவ்வளவு சுலபமாக அமைகிறது., தனக்கு மட்டும் ஏன் கடினப்பாதை அமைந்தது என்ற எண்ணம் அடிக்கடி மேலோங்கியது. வாழ்க்கையை மேலும் கடினமாக்க அவனது கம்பெனி அவனை முக்கியமான பணிக்காக ஆஸ்திரேலியா இரண்டு வருடங்கள் செல்ல பணித்தது. சரி, காவேரியையும் ஜெனியையும் மாமனார் பொன்னுசாமியின் பொறுப்பில் விட்டுவிடுவோம் என்று அமெரிக்கவிலிருந்து அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு இந்தியா வந்தான்.
--------
நிகழ்காலம்
"மாமா, வீடு வந்திருச்சு"
வாசலில் சின்ன வயது காவேரியே விளையாடிக் கொண்டிருந்தது போல் அவருக்கு ஒரு பிரமை,
"மாமா என்ன பார்க்கிறிங்க, அது உங்க பேத்தி ஜெனி.."
பொன்னுசாமி ஓடி போய் பேத்தியை வாரி அணைத்துக் கொண்டார்.
வீட்டினுள் காவேரி கண்களில் மிரட்சியுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
அவளுக்கு தன் அப்பா வந்திருக்கிறார் என்று புரிகிறது.. அவரின் காலைக் கட்டிக் கொண்டு அழ வேண்டும் போல தோனுகிறது... ஆனால் இது எதுவுமே அவள் செய்யவில்லல... அப்படியே இருந்தாள்..
வினோத் நடந்த அனைத்து விசயங்களையும் சொன்னான். தான் ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து திரும்பி வரும் வரை இதே வீட்டில் இருந்து காவேரியையும் ஜெனிக்குட்டியையும் கவனித்துக் கொள்ளுமாறுக் கேட்டுக் கொண்டான்.
"இல்லை, மாப்ளே, நான் கிராமத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போறேன், பக்கத்து டவுன்ல ஜெனி பாப்பவ படிக்க வச்சுடுறேன், அங்க ஒரு இங்கிலிசு மீடியம் ஸ்கூல் இருக்கு"
---------
எதிர்காலம்
"தாத்தா!! நான் தான் +2 ல ஸ்கூல் ஃப்ர்ஸ்ட்..தமிழ்ல மார்க்கு கம்மி ஆயிடுச்சு, இல்லாட்டி ஸ்டேட் ரேங்க் கிடைச்சு இருக்கும் " என்று சொல்லியவண்ணம் ஜெனி தாத்தா பொன்னுசாமியின் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினாள்...
இதே சூழல் அவருக்கு சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன்னர் பார்த்த ஞாபகம்,காவேரி 10ஆம் கிளாஸ் பண்ணப் போ இருந்த சூழல் மீண்டும் வந்தது போல் உணர்வு அவருக்கு.
"கடவுளே, இவளை கரைசேர்க்கும் வரை எனக்கு பலமான ஆயுளைக் கொடு" என்று மனதினுள் வேண்டிக்கொண்டார்.
"தாத்தா, நானும் என் கிளாஸ்மேட் கார்த்தியும் மதுரைப் போய் காலேஜ் அப்ளிகேஷன் வாங்கி வந்துடுறேன்"
"சரிம்மா, இருட்டுறதுக்குள்ள வந்துடு"
"சார், போஸ்ட், " தபால் காரரின் குரல் கேட்க
"..."
"உங்க மருமகன் அனுப்பி இருக்கிற லெட்டர் தான்"
லெட்டரைப் பெற்றுக் கொண்ட
இரண்டு வருடத்தில் திரும்பி வருகின்றேன் என்று சொல்லிப் போனவன் 8 வருடங்கள் ஆகியும் திரும்ப வரல... இவன் அனுப்புற காசு மட்டும் தனக்கு எதுக்கு என்று மனதினுள் முனகிக் கொண்டே லெட்டரை தனது பழைய டிரங்கு பெட்டிக்குள் போட்டார்.
எல்லாம் புரிந்திருந்தும் புரியாதது போல் வெளியுலகத்திற்கு தன்னை மனநோயாளியாக காட்டிக் கொண்டிருக்கும் காவேரி எல்லாவற்றையும் மவுன சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
---------------------------------முற்றும்-----------------------------------------
எழுத்தாக்கம்
வினையூக்கி
at
8:56 AM
4
பின்னூட்டங்கள்/Comments
வகைகள்: தொடர்கதை