Showing posts with label புனைவுகள். Show all posts
Showing posts with label புனைவுகள். Show all posts

Wednesday, February 27, 2013

கடவுள் - சில ஒரு வரித்தொடர்கதைகளும் ஒரு அறிவியல் புனைவும், கூடவே ஒரு கவிதையும்


தொடர்கதை , காலம் காலமாய் தொடர்ந்த, தொடர்கின்ற, தொடரும் வினைத்தொகையாய் இருக்கும் மற்றொரு வினைத்தொகையான கட + உள் கடவுள் பற்றிய சில ஒரு வரிக்கதைகள் 
----
1. மனிதனிடம் தஞ்சம் புகுந்த முதல் அகதி - கடவுள்

2. மனிதனின் முதல் வளர்ப்புப் பிராணி கடவுள், மனிதன் காலங்காலமாய் அதற்கு தரும் பிஸ்கட் - பக்தி

3. மனிதன் உருவாக்கிய முதல் நகைச்சுவை கதாபாத்திரம் - கடவுள்

4. மனிதனின் முதல் ஊழல் - கடவுள்

 5. மனிதன் தன் இயலாமைக்கு வைத்த பெயர் - கடவுள்

6. மனிதனின் சோதனை எலி வேற்றுமதக் கடவுள் (எழுதியவர் டான் அசோக் - www.donashok.blogspot.com )

7. காரணமில்லாமல் சண்டையிட மனிதன் உருவாக்கிய காரணம் - கடவுள் (பாலராமன் - https://twitter.com/BalaramanL)

---


கொஞ்சம் அறிவியல் புனைவாய் ஒரு குட்டிக்கதை -  (நிஜமாகக் கூட இருக்கலாம்)

டைனோசரின் சிதிலமடைந்த சிலைக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது... உயிரியல் படிமங்கள் ஏதும் இல்லாததால் குழம்பிப்போயினர் ஆராய்ச்சியாளர்கள்...
பாவம் அவர்களுக்குத் தெரியாது , அது டைனோசர் காலத்துக் கடவுளின் சிலை என்று.

---

ஒரு கலகக்கவிதை 

காகங்கள் வெள்ளையாக இருக்காது என்றவன்அடித்து துவம்சம் செய்யப்பட்டான்
காலம் அவனை புறா சின்னத்துடன் கடவுள் ஆக்கியது ... 
இன்று அவன் சந்ததி, நாய் என நினைத்து ஓநாயைக் கொஞ்சிக் கொண்டு இருக்கிறது
நாய்கள் குழந்தை ரத்தம் குடிக்காது என்று ஓரத்தில் நின்று கத்திக் கொண்டிருக்கின்றேன்... அடிக்க நெருங்குகிறார்கள்... 
கவலை இல்லை , நாளை நானும் கடவுள் ஆகிவிடுவேன்.

Monday, May 02, 2011

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - தொடர்கதை - பாகம் 5


அவளின் மார்போடு அணைத்த என் கைகளை, கோஸியா மென்மையாக தள்ளி விட்டு,

“கார்த்தி, என் உடலுக்கு ஒரு ஆடவனின் ஸ்பரிசம் தேவைதான், ஆனால் மனதில் டிராட்ஸ்கியை நினைத்துக் கொண்டு , உன்னுடன் என்னால் கூட இயலாது, என்னை மன்னித்துவிடு” என்றாள்.

“தேகத்திற்கு மனம் என்ன நினைக்கின்றது என்பதில் பிரச்சினை இல்லை”

அவள் யாரை மனதில் நினைத்துக்கொண்டாலும், இன்பம் எனக்குத்தான் என்பதால் , வார்த்தைகளை வேறு மாதிரி போட்டு எனக்கு இணங்க முயற்சித்தேன்.

“இல்லை கார்த்தி, ஒரு இந்திய குறிப்பாக தமிழ் ஆடவனை நான் காதலித்ததே, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற கோட்பாடு, உங்களது கலாச்சாரத்தில் ஊறி இருப்பதனால்தான், டிராட்ஸ்கி திரும்ப வருவான், அவன் வரும் வரை என் உடல் இச்சையை கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியும்”

ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பது உபரியாக பைபிளுடன் இந்தியாவிற்கு வந்தது என நான் நம்புவதால், அவள் சொன்னதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. அத்துடன் டிராட்ஸ்கி என்னவோ உத்தமன் என அவள் நினைத்துக்கொண்டு இப்படி பேசுவது எரிச்சல்தான் வந்தது. இந்த சூழலில் நான் டிராட்ஸ்கியைப்பற்றி எது சொன்னாலும் அவளின் அழுகையில் முடியலாம். நாளை சாவகாசமாக சொல்லிவிட்டு, பிறகு திகட்ட திகட்ட கோஸியாவை ஒரு கைப்பார்க்கலாம் என அவளிடம் இருந்து விலகி, வோட்காவை இன்னொரு சுற்று ஏற்றிக்கொண்டு தூங்கிப்போனேன்.

மறுநாள் காலையில் மார்ச்சின் என்னருகில் வரும்பொழுதெல்லாம் அசூயையாக இருந்தது. கோஸியா என்னைப்பார்த்து கண் சிமிட்டிய பொழுதெல்லாம் , வேண்டும் என்றால் மார்ச்சினை எடுத்துக்கொள் சொல்லுவது போல் இருந்தது.

போலாந்து பாரம்பரிய காலை உணவு வகை என முட்டைப்பொறியல் செய்து கொடுத்துக்கொண்டே,

“உன்னுடைய வேலை விசயம் என்னவாயிற்று”

“என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து விட்டார்கள், இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் கொசோவா புறப்பட்டு போய்விடுவான்”

கொசோவா என்றதும் அவளின் முகம் மாறியது.

“உள்நாட்டுப்போருக்குப்பின்னர் அந்த நாடு இப்பொழுதுதானே தட்டுத் தடுமாறி வளர்கிறது, அங்கு சம்பளம் குறைவாகத்தானே கிடைக்கும், மென்பொருள் பொறியாளனான உனக்கு, மேற்கு ஐரோப்பாவிலே நல்ல சம்பளம் கிடைக்குமே”

“இல்லை, நான் சேரப்போகும் வேலையின் திட்டத்தை சரியாக முடித்துக் கொடுத்துவிட்டால், அடுத்து ஐந்து தலைமுறைகள் உட்கார்ந்து சாப்பிடும் அளவிற்கு நான் பொருளாதார மேம்பாடு அடைவேன்”

“ஏதேனும் வங்கியை கொள்ளையடிக்கப்போகிறாயா” என்றாள் சிரித்தப்படியே

என்ன பதில் சொல்லலாம் என்று சிலவினாடிகல் மவுனமாய் இருந்தபொழுது “கோவித்துக்கொள்ளாதே, நான் விளையாட்டாகத்தான் சொன்னேன்” என்றாள்

”வங்கியைக் கொள்ளையடிக்கும் வேலை இல்லை, ஆனால் நான் பார்க்கப்போகும் வேலையில் அதைவிட சவால்கள் அதிகம்”

கோஸியாவின் முகம் இறுக்கமாக, “நானும் விளையாட்டாகத்தான் சொன்னேன்” என்ற பொய்யை சொல்லிவிட்டு , பேஸ்புக் இணையதளத்தைத் திறந்து, டிராட்ஸ்கியின் முகப்புப் பக்கத்தை கோஸியவிடம் காட்ட முடிவு செய்தேன். மார்ச்சினும் இருப்பதால், அவளைத் தேற்றுவதற்கு வசதியாக இருக்கும் என்று , கோஸியாவையும் மார்ச்சினையும் அருகில் அழைத்தேன்.

டிராட்ஸ்கி திருமண கோலத்தில் இருக்கும் படத்தைப் பார்த்தவுடன், ஆங்கிலம், போலிஷ் மொழியில் கெட்ட வார்த்தைகளைக் கொட்டி விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

”மார்ச்சின், நீ அன்று சொன்னது சரிதான், டிராட்ஸ்கி நல்லவனாக இருக்க வாய்ப்பு இல்லை என்பது இன்று புரிகிறது”

கோஸியா வெடித்து அழ ஆரம்பிக்க, மார்ச்சின் அவனைத் தேற்றிக்கொண்டு இருந்தான்.

மாலை வரை கோஸியா யாருடனும் பேசாமல் வெறித்துப்பார்த்தபடி, ஏதோ ஏதோ எண்ண ஓட்டங்களுடன் அமர்ந்திருந்தவள், தன்னுடைய மடிக்கணினியை எடுத்துக்கொண்டு வந்து என்னருகில் வந்தமர்ந்தாள்.

“கார்த்தி, இங்கே பார், அவனை எத்தனை நம்பகமானவன் என நினைத்து இருந்தால், இத்தனை நெருக்கமாக புகைப்படங்களுக்கு காட்சியளித்து இருந்திருப்பேன், நம்பிக்கைத்துரோகி”

பலப்புகைப்படங்களைக்காட்டினாள், அவற்றில் சிலவை சாதரணமாக காதலர்கள் இருப்பது போல இருந்தாலும் சில படங்களை எங்கேயோ பார்த்தது போல இருந்தது. பொழுது போகாத நேரங்களில் இணையத்தில் கவர்ச்சிப்படங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கையில் கிடைக்கும் சிலப்படங்கள் மனதில் அப்படியே நின்றுவிடும். அதில் ஒன்று கோஸியா உள்ளாடைகளுடன் டிராட்ஸ்கியின் தோள் பட்டையில் ஏறி யோகாசனம் வகையில் அமர்ந்திருக்கும் புகைப்படம். அவளுடைய மடிக்கணினியிலேயே, என் நினைவில் இருந்த அந்த இணையதளத்தைத் தேடி, டிராட்ஸ்கியின் முகம் மட்டும் மறைக்கப்பட்ட அந்தப் புகைப்படத்தைக் காட்டினேன்.

என் இனத்தவனால் , நம்பிக்கை, கண்ணியம் எல்லாம் பாழ்படுத்தப்பட்ட சூழலில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணை தேற்றுவது கடினமாக இருந்தது. மார்ச்சினுக்கும் கோஸியாவிற்கும் அழுகையும் ஆத்திரமும் கலந்து நடந்து கொண்டிருந்த விவாதத்தில் இருந்து மெல்ல விலகிக்கொண்டேன். என்னுடைய ஸ்கைப்பில் என்னுடைய கொசோவா திட்டப்பணிக்கான மேலாளரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. நான் தமிழில் பேச ஆரம்பிக்க, தூரத்தில் மார்ச்சின் என்னுடைய பேச்சை அவனது கைபேசியில் பதிவு செய்து கொண்டிருந்ததை என்னுடைய போராளி மூளைச் சுட்டிக்காட்டியது.

தொடரும்



Monday, April 18, 2011

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - தொடர்கதை - பாகம் 4

பாகம் 1

-----

சரியாக 60 நிமிடங்களுக்குப் பின்னர் குளித்து முடித்துவிட்டு, தலையில் தேங்காய்பூ துண்டுடனும், கணுக்காலுக்கு சற்றுமேல் இருந்து, கழுத்து வரை இறுக்கமாக நீலநிறக் கவுனை அணிந்து வெளியே வந்தாள்.

”என்ன கார்த்தி, உங்கள் திரைப்படங்களில் வரும் கதாநாயகியைப்போல இருக்கின்றேனா !!” என்ற அவளின் குறும்பான கேள்விக்கு நான் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. டிராட்ஸ்கியின் புகைப்படங்களைப் பார்த்தபின்னர் கோஸியாவை கவர்ச்சி நோக்கில் பார்க்க இயலவில்லை.

புகைப்படங்களைப் பற்றி சொல்லிவிடலாமா !! எப்படியும் மனம் உடைந்துப் போய்விடுவாள், இந்தச் சூழலில் அவளுக்கு எப்படி ஆறுதல் அளிப்பது என்பது எனக்குத் தெரியாது, தெரிந்து இருந்தாலும் நான் இருக்கும் சூழலில் கோஸியாவிற்கு ஆறுதல் அளிக்க வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை என்பதால் டிராட்ஸ்கியைப் பற்றிய எந்த விபரத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டியது இல்லை என முடிவு செய்தேன்.

”கார்த்தி, நாளை காலை சீக்கிரமாக நான் அலுவலகம் செல்ல வேண்டியிருப்பதால், நான் தூங்கப்போகின்றேன்” என்றபடி வரவேற்பறையில் இருந்த சிறிய சோஃபாவில் இருந்து மடக்கு கட்டிலை நீட்டி எனக்கான படுக்கையை தயார் செய்து கொடுத்து விட்டு, அவளின் அறைக்கு சென்று உள்தாழிட்டுக் கொண்டு விளக்கை அணைத்துவிட்டாள்.

முன்பின் தெரியாத என்னை, எப்படி கோஸியா அவளின் வீட்டில் தங்க அனுமதிக்கிறாள் , என்பதன் குழப்பம் மட்டும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

எது எப்படியோ இருக்கட்டும், எனக்கு 300 ஈரோக்கள் மிச்சம் என்ற திருப்தியுடன் உறங்கிப்போனேன். நெடுந்தூக்கத்தில் ஏற்பட்ட ஒரே இடைவெளி விடியற்காலையில் கோஸியா எழுப்பியதுதான். வெளியில் பூட்டிவிட்டு சாவியைத் தானே எடுத்துக் கொண்டுப் போவதாக சொல்லிவிட்டுப் போனாள். அரைத் தூக்கத்தில் என் மேல் நம்பிக்கை இல்லாமல் அப்படி செய்கிறாளோ என்றெல்லாம் யோசிக்கத் தோன்றவில்லை.

10 மணி அளவில், வந்து சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு, “விருந்தினரை வீட்டில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு செல்வது, எங்களது போலிஷ் நாகரிகக் கூறு இல்லை, நீ தூங்கிக் கொண்டிருந்ததால் சாவியை எடுத்துச் சென்றேன்” என மன்னிப்புக் கோரினாலும், என்மேல் இருந்த சிறிய சந்தேகத்தால் திரும்ப வந்திருப்பாளோ எனத்தான் தோன்றியது.

காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு , அடுக்களையில் சென்று காப்பி போட்டுக்கொண்டு, சில பிரட் துண்டுகளுடன் நான் சந்தித்து இருக்க வேண்டிய நபருடன் ஸ்கைப்பில் தொடர்பு கொண்டேன். என்னுடைய பின்புலம், வேகத்துடன் ஆன விவேகமான பேச்சு, எனது படிப்பு, தமிழார்வம் , இன உணர்வு எல்லாம் அவருக்குப் பிடித்து இருந்ததால் நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டேன். இந்தத் திட்டத்திற்கு என்னுடன் 5 நபர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதாகவும், எங்கள் அனைவருக்கும் முன்னாள் யூகோஸ்லாவியா நாடான, கொசோவாவில் பயிற்சி அளிக்கப்படும் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது. மிகுந்த சிரமங்களுக்கு இடையில் நான் விரும்பிய பணியில் என்னை ஈடுபத்திக் கொள்ளப்போகின்றேன்.

கையில் கிடைத்த கோழிக்கறி, கொஞ்சம் மீன் ஆகியவற்றுடன், எனக்குத் தெரிந்த வகையில் இரவு உணவு தயார் செய்துவிட்டு, கோஸியாவின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தேன். வீட்டின் அழைப்பு மணி அடிக்கப்பட்டது. கதவைத் திறந்தேன்.. வாட்டசாட்டமான ஒரு போலாந்து நாட்டுக்கார இளைஞனுடன் கோஸியா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

”இது மார்ச்சின், ஆங்கிலத்தில் மார்ட்டின் என்பார்கள், காவலதிகரியாக இருப்பவன் எனக்கு நெருங்கிய நண்பன்” மார்ச்சினை இறுக்கக்கட்டியபடி எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.

காரமாக இருந்தாலும், நான் தயார் செய்து இருந்த உணவுகளை விருப்பத்துடன் கோஸியாவும் மார்ச்சினும் விரும்பி சாப்பிட்டார்கள். சிறிய அளவில் வைன் மற்றும் வோட்கா எடுத்துக் கொண்டு பேசிக்கொண்டு இருந்தபொழுது “கடைசியாக டிராட்ஸ்கியின் இந்திய தமிழ் சமையல் சாப்பிட்டோம் அல்லவா” என மார்ச்சின் நினைவுகூர்ந்த பொழுது கோஸியாவின் முகம் சுணக்கமானது. பேச்சை கட்டிட்டகலை, போலாந்து வரலாறு , போலாந்து காவல்துறை என திசை மாற்றினேன். கிட்டத்தட்ட 5 சுற்றுகளுக்குப்பின்னர் மார்ச்சினுக்கு போதைக்குத் தலையேறி போலிஷ் மொழியில் ஏதோ ஏதோ உளற ஆரம்பிக்க , கோஸியா தூங்கப்போகலாம் என மார்ச்சினை தனது அறைக்குக்கூட்டிக்கொண்டுப் போக, நான் என் படுக்கையில் போர்வையைப்போர்த்திக்கொண்டு போதையை உணரலானேன். ஐந்து நிமிடங்களுக்குப்பிறகு கோஸியா என் போர்வையினுள் நுழைந்து கொண்டாள்.

“நீ மார்ச்சினுடன் அல்லவா இன்று இரவைக் கழிப்பாய் என நினைத்தேன்” என்று நான் சொன்னதும், கோஸியா விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

“மார்ச்சின், ஓரினச் சேர்க்கையாளன்” என என்னைப்பார்த்துக் கண் சிமிட்டினாள். வோட்காவின் இனிமையான போதையில் காதலும் காமமும் எட்டிப்பார்க்க கோஸியாவை அணைக்க எத்தணித்தேன்.

தொடரும்

Saturday, March 12, 2011

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - குறுந்தொடர் (பாகம் 3)

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே, இரண்டாம் பாகத்தைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்
---------

கோஸியாவுடன் புகைப்படத்தில் இருந்த திராவிட, தமிழ் முகத்தை உற்றுக்கவனித்தேன், தமிழ் நடிகர் விஷாலைப்போல முகச்சாயலில், ஆரம்பகால தோனியைப்போல நீண்ட தலைமுடியுடன் கருப்புக் கன்னத்தை கோஸியாவுடன் ஒட்டியபடி புகைப்படத்திற்கு காட்சியளித்து இருந்தான்.
இவனைப்போல இருப்பவர்களைப்பார்த்திருக்கின்றேன், ஆனால் இவன் எனக்கு அறிமுகமானவன் இல்லை.

நான் சுவீடன் வருவதற்கு முன்னர், வெளிநாட்டில் இருப்பவர்கள், குறிப்பாக இந்தியர்கள் நீண்ட தலைமுடியை வைத்திருப்பது நவநாகரிகத்தின் மற்றொரு அடையாளம் எனத்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். இங்கு வந்த பிறகுதான் தெரிகிறது, தலைமுடியை வெட்ட தலையைக்கொடுக்க குறைந்தது இந்திய ரூபாயில் 1000 ஆவதால், எல்லோரும் கொண்டைபோட்டு அலைகின்றனர் என, நானே ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் பெண்களே ஆசைப்படும் அளவிற்கு கூந்தல் வைத்திருந்தவன்தான். தற்பொழுது காக்ககாக்க சூரியாவைப்போல கச்சிதமாக இருக்கும் எனது தலைவெட்டை தடவிக்கொண்டிருக்கையில், கோஸியா காப்பி கோப்பைகளுடன் வந்தாள்.

”இந்தக் கருப்பனை ஆரத்தழுவி ஆறு மாதங்கள் ஆகின்றன, சென்ற கோடை இறுதியில் சென்றவன், சில மாதங்கள் தொடர்பில் இருந்தான், பின்னர் தொடர்பை முழுவதுமாகத் துண்டித்துக்கொண்டு விட்டான்”

”ஸ்கைப், ஃபேஸ்புக், ஆர்குட் இதில் ஏதாவது ஒன்றிலாவது அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்ததா?”

”எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டான் , மின்னஞ்சல்கள் கூட திரும்பிவந்துவிட்டன” அவள் கண்களில் ஏக்கம் பரிதவிப்பு எல்லாம் அவள்

கண்களில் ஒரு சேரத் தெரிந்தது, என் கண்களோ அவள் கண்களில் இருந்து அவளின் கழுத்தின் கீழ் வரை ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. காமத்தைத் தொலைத்து, கனிவான பேச்சைக் கொடுக்க மனம் எடுத்த முயற்சிகள் எல்லாம் தோல்வியையைத் தழுவிக் கொண்டிருக்கையில், அவளே உள்ளே
எழுந்துப்போய் குளிருக்கான , கழுத்துவரை நீளும் முழுக்கை ஸ்வெட்டரைபோட்டுக்கொண்டு வந்துவிட்டாள். அந்த அறையில் உண்மையிலேயே குளிர் அதிகமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் எனக்கு என்னமோ என் பார்வையின் வீச்சைத் தவிர்க்கத்தான் என்பதாகப் பட்டது.

”கார்த்தி, உன்னைப்பற்றி சொல், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?”

“கணினித் துறையில் முதுகலைப்பட்டத்தை, சென்ற மாதம்தான் முடித்தேன், ஸ்வீடனில் கார்ல்ஸ்க்ரோனா நகரம் உனக்குத் தெரியுமா?

அங்குதான் படித்தேன்”

“தெரியும், ஸ்வீடனின் முக்கியக் கடற்படைத்தளம், சோவியத் காலங்களில், போலாந்தைத் தாக்க அவர்கள் எப்பொழுதும் அங்கிருந்துதான்

விழிவைத்துக் காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்”


“ம்ம்ம்ம்”

“அப்படியும் ஒருதடவை ரஷியாவின் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் அங்குபோய் கதிகலங்க வைத்துவிட்டு வந்தது, வரலாற்றை விடு, உன்னைப்பற்றி மேலும்

சொல்” அவளின் பேச்சிற்கு தலையாட்டிக்கொண்டே அவளின் காப்பிக்குடிக்கும் அழகை காமத்தைக்கடந்தும் ரசித்துக்க முடிந்தது.

”இப்பொழுது வேலைத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றேன், சுவீடனில் ஸ்வென்ஸன், நீல்ஸ்ஸான் போன்ற துணைப்பெயர்கள் இல்லாதிருப்பவர்களுக்கு

வேலைக்கிடைப்பதில்லை” என்னுடைய ஆதங்கத்தைக் காட்டினேன்.

“ஸ்விடிய மொழி கற்றுக்கொண்டாயா?, இங்கிலாந்து நீங்கலான ஐரோப்பியர்களுக்கு ஆங்கிலம் இரண்டாம்பட்சம்தான் ... டிராட்ஸ்கியிடம்

எவ்வளவோ கேட்டும் அவன் போலாந்திய மொழிப் படிக்கவே இல்லை”

”டிராட்ஸ்கி யார்? உன் காதலனா?”

”ஆமாம், டிராட்ஸ்கி பாண்டியன் , இங்கு வார்சாவா பல்கலைகழகத்தில்தான் படித்தான், 18 மாதங்களுக்கு முன்னர், ஒர் இரவு நடனவிடுதியில்

சந்தித்துக்கொண்டோம், அந்த சமயத்தில் காதல் தோல்வியில் இருந்தேன், டிராட்ஸ்கியின் ஆறுதல் வார்த்தைகள் பெரிய பலமாக இருந்தது,

சிலமாதங்களில் என்னுடனேயே வந்துத் தங்கிக்கொண்டான், பிரியமாகத்தான் இருந்தான், என்ன காரணம் எனத் தெரியவில்லை, தொடர்பில்

இல்லை” கண்கள் கலங்கிவிடுமோ எனப் பயமாக இருந்தது, கோஸியாவின் கண்கள் அல்ல, எனது கண்கள். கோஸியாவின் பேச்சில்

உன்னதமான நேர்மை இருந்தது. வெள்ளைக்காரப் பெண்ணின் அன்பை சுயலாபத்திற்கு டிராட்ஸ்கி பயன்படுத்திக்கொண்டானோ என எனக்கு ஒரு

சந்தேகம் வந்தது.

“சரி கார்த்தி, நீ குளியலறையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டுமானால், இப்பொழுதே பயன்படுத்திக்கொள், நான் அடுத்துக்

குளிக்கப்போகின்றேன், வெளியே வருவதற்கு எப்படியும் ஒரு மணி நேரமாவது ஆகும்”

அவள் குளிக்கப்போவதற்கு முன்னால் எனக்கு இணைய இணைப்பிற்கான விபரங்களைக்கொடுத்தாள். தொலைக்காட்சியில் பிபிசியை ஓடவிட்டு
அவள் குளியலறைக்குச் சென்ற பின் தாழிடும் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. ஐந்தாறு வருடங்களுக்கு முன்பாக இது போல சூழல் இருந்திருந்தால்
தமிழ்த் திரைப்படங்களில் வருவதைப்போல அசட்டுத்தனமாக ஏதேனும் யோசித்து இருப்பேன். உண்ட வீட்டிற்கு இரண்டகம் எல்லாம் தற்பொழுது
யோசிக்காமல் எனக்கான மின்னஞ்சல்களைப் படித்தபின்னர் பேஸ்புக் தளத்தை திறந்து அடுத்தவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைகளை சுவாரசியமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபொழுது ஒரு பொறித்தட்டியது. டிராட்ஸ்கி பாண்டியன் என்பதைத் தமிழில் தேடினால் என்ன என்று,

முதல் முயற்சியிலேயே, திருத்தம் செய்யப்பட்டு நேர்த்தியாக தலைவாரிய முகத்துடன் டிராட்ஸ்கி பாண்டியனின் முகப்பு வந்து விழுந்தது. நண்பர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் விபரங்கள் தெரிய அனுமதி கொடுக்கப்படவில்லை. எனக்கு டிராட்ஸ்கிக்கும் பொதுவான நண்பர்களும் இல்லை. எதேச்சையாக முகப்பில் இருக்கும் படத்தை அமுக்கி உள் நுழைய, அதில் முந்தைய முகப்புப்படங்கள் வரிசையாக இருந்தன.

கடவுளே!!!....
கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை என்றாலும், அதிர்ச்சியான விசயங்களைப் பார்க்கையில் கடவுளைத் தவிர வேறு யாரையும் அழைக்கத் தோன்றுவதில்லை.

டிராட்ஸ்கி பாண்டியனின் திருமணப்படம், தமிழகத்திற்குச் சென்றபின்னர் திருமணம் செய்து கொண்டுவிட்டானா, ??? இல்லை, இல்லை.
திருமணக் கோலத்திற்கு பின்னால் இருந்த பெயர் , நாள் குறிப்பில் ஜூன் 2, 2006 என்று இருந்தது, அதாவது நான்கரை வருடங்களுக்கு முன்னர், கோஸியாவை சந்திக்கும் முன்னரே டிராட்ஸ்கி பாண்டியன் திருமணம் ஆனவனா? கோஸியா தனது பரிதாப நிலைமையை அறியாமல் உள்ளே எனதுயிரே எனதுயிரே பாடலை மழலையாக பாடிக்கொண்டே குளித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

தொடரும்

Tuesday, March 01, 2011

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - குறுந்தொடர் (பாகம் 2)

To read - ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - குறுந்தொடர் (பாகம் 1)
-----
அருகில் வந்த காவலதிகாரிகள் ஆங்கிலத்தில்,

”உங்களிடம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும், பாதுகாப்பு அலுவலகம் வரை வர இயலுமா?” எனக் கேட்டனர்

இத்தனைப் பேரை விட்டுவிட்டு என்னை வந்து ஏன் கேட்கிறார்கள், எனது நிறமா அல்லது எனது பெட்டியில் இருக்கும் பிறை நட்சத்திர அடையாளமா அல்லது இவை இரண்டினாலுமா !!! தெரியவில்லை.

கோஸியா, காவலதிகாரிகளிடம் போலிஷ் மொழியில் ஏதோ கேட்டாள். முகத்தில் கடுமையுடன் பதிலளித்தது போது எனக்கும் கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது.

“கார்த்தி, பயப்படாதே வழக்கமான பாதுகாப்பு பரிசோதனைதான்”

--

பாதுகாப்பு சோதனை அறையில்,

”உனது பெயர் என்ன?’

”கார்த்தி ராமச்சந்திரன்”

“நீ இஸ்லாமியனா”

“இல்லை”

“எதற்கு பெட்டியில் பிறை நட்சத்திரம் அடையாளம் வைத்திருக்கிறாய்?”

“இது எனது நண்பன் பரிசளித்தது?”

”பெட்டியைத் திற” என்று ஒருவன் சொன்னான், மற்றொருவன் எனது பாஸ்போர்ட்டைக் கேட்டான்.

பெட்டியைத் திறந்தவுடன், ஒன்று ஒன்றாக வெளியே எடுத்து வைத்தேன். நான்கு நான்கு உருப்படிகளாக சட்டைகள், கால்சட்டைகள், ராமராஜ் உள்ளாடைகள் எடுத்து வைத்தவரை பிரச்சினை இல்லை. அடுத்து எடுத்து வைத்தது, பொதுவுடமைத் தலைவர் விளாடிமிர் லெனின் எழுதிய

“வாட் ஈஸ் டு பி டன்?" புத்தகம் , அவரின் அட்டைப்படத்தைப் பார்த்ததும் ஏற்கனவே கோபமாக இருந்தவர்களின் முகம் மேலும் கடுமையானது.



”இந்தியர்கள் இதில் எல்லாம் இன்னும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறீர்களா?”

எனது பொதுவுடமை சார்பு நிலைப்பாட்டை எல்லாம் விளக்குவதற்கு எல்லாம் இதுவல்ல நேரம் அல்ல, என்று

”வாழ்க்கையில் நேர்மறைத் தத்துவங்களைப் படிப்பதைப்போல எதிர்மறைத் தத்துவங்களையும் படித்து வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்? பொய் சொன்னாலும் தீர்க்கமாக சொன்னேன்.

எதிர்மறை என்று சொன்னவுடன், காவலதிகாரிகளின் முகத்தில் முதன்முறையாகப் புன்னகை. நான் அடுத்து எடுத்து வைத்தப் புத்தகம் தமிழீழ வரலாறு, அட்டையில் பிரபாகரன் கையில் சிறுப் புலிக்குட்டியைத் தடவிக்கொடுத்தபடி இருக்கும் ஒரு தமிழ்ப் புத்தகம்.

“இதுவும் எதிர்மறைப் புத்தகமா?” எனக்கேட்டனர்.

“இது நேர்மறை, புலிகளைப் பற்றிய புத்தகம், இந்தியாவின் தேசியவிலங்கு புலி தான்” என்றேன். முழு உண்மையைச் சொல்லவில்லை என்றாலும், நான் சொன்னது முழுப்பொயும் இல்லை.

காவலதிகாரிகளின் சந்தேகத்திற்கு இடம் கொடுக்கும்படி எதுவும் என்னிடம் இல்லாததால், அவர்களே பெட்டியை மீண்டும் அடுக்க உதவி செய்தனர். புத்தகங்களை மட்டும் கையில் எடுத்துக் கொண்டேன். அங்கிருந்தவர்களில் மூத்தவராகத் தெரிந்த ஒருவர்,

“எனக்கு பாலிவுட் படங்கள் என்றால் உயிர், அடுத்து ஷாருக்கான் படம் எப்பொழுது வெளியாகும்” என்றார்.

ஷாருக்கான் ஒரு இஸ்லாமியன் எனச் சொல்லவேண்டும் என துடுக்குத்தனம் தூண்டினாலும், இருக்கும் சூழலில் எதிலும் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாது என வாயை அடக்கிக்கொண்டு,

“நான் பாலிவுட் இந்திப்படங்களைப் பார்ப்பதில்லை, நான் தென்னிந்திய மொழிகள் படங்கள் மட்டுமே பார்ப்பவன்” எனச் சொல்லி அவர்களிடம் விடைபெற்றேன்.

வெளியில் காத்திருந்த கோஸியா, என் கையில் இருந்த புத்தகத்தைப் பார்த்து “வாவ், பிரபாகரன் ... பெர்பெக்ட் மேன்” என்றாள்.




கையில் இருந்த புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டவள், விளாடிமிர் லெனினின் அட்டைப்பட புத்தகத்தைப் பார்த்தவுடன் “ஐ ஹேட் கம்யூனிசம், லெனின் அண்ட் கோ” என என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

பெண்கள் எரிச்சல்படும் அழகை ரசிக்கும் காலக்கட்டத்தை எல்லாம் கடந்துவிட்டேன் என்பதை சலனமில்லாத மனம் நினைவூட்டியது.

கிட்டத்தட்ட, சென்னையின் மையத்தில் இருந்து செங்கற்பட்டையும் தாண்டி இருக்கும் புறகரப்பகுதிக்கு பயணம் செல்வதைப்போல , மூன்று பேருந்துகள் மாறி நெடிய பயணத்தில் செல்லும் வழியெல்லாம், இது இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜெர்மானியர்களால் நிர்மூலமாக்கப்பட்ட கட்டிடம், மீண்டும் கட்டுமானம் செய்யப்பட்டது. என்றாள்.

புதிதாகக் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் விளையாட்டரங்கத்தைக் காட்டி, ”இங்கு தான் அடுத்த ஐரோப்பிய கோப்பை கால்பந்தாட்டப்போட்டிகள் நடைபெறவிருக்கின்றன, முன்னர் இங்கு வியட்நாமியர்களும் கொரியர்களும் பெரிய சந்தை வைத்திருந்தனர், அவர்களை விரட்டிவுட்டு இங்கு நிர்மாணிக்கிறார்கள்” என்றாள். கிட்டத்தட்ட காவிரி ஆற்றைப்போல ஒரு ஆற்றைக் கடக்கையில், இதுதான் வார்சாவ் நதி என்றாள்.
ஆற்றில் பனிப்படலத்துடன் நிறையவே தண்ணீர் இருந்தது.

கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரப் பயணத்தில் ஒரு நாளுக்கான தகவல்களை அடுக்ககிக்கொண்டேபோனாள். பசி வேறு வயிற்றைப்பிடுங்கியது, எப்பொழுதடா இவளின் வீடு வரும் என்றிருந்தது. ஒரு வழியாக வந்த கடைசி பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து 10 நிமிடங்கள் நடைக்குப்பின்னர் அவளின் வீடு வந்தது. முதல் தளத்தில் அவளது வீடு, ஒன்று இரண்டு என ஆங்கிலத்தில் படிக்கட்டுகளை எண்ணியபடியே கோஸியா மாடி ஏறினாள். வீட்டுக்கதவைத் திறக்கும்பொழுது, பீமா திரைப்படத்தின் “எனதுயிரே எனதுயிரே” பாடல் ஒலித்தது, ஒருக்கணம் எனது கைபேசியோ எனப்பார்க்க, அதே சமயத்தில் கோஸியா அவளின் கைபேசியை எடுத்து யாருடனோ பேசிமுடித்துவிட்டு “இந்தத் தமிழ்ப்பாட்டு எனக்கும் அவனுக்கும் பிடித்தமானப் பாட்டு, அதனால் தான் இதை எனது பொது அலைபேசி மணியாக வைத்திருக்கின்றேன்” என்றாள்.

“எனக்கும் பிடித்தப்பாட்டுதான்” என்ற எனது கவனம் சுவற்றில் மாட்டியிருந்த படத்தில் பதிந்தது , அதில் கோஸியாவுடன் ஒரு திராவிட முகம், அனேகமாக கோஸியா சொன்ன அவளின் முன்னாள் காதலானாக இருக்கக்கூடும், ஆனால் அவனின் முகம் எனக்குப் பரிச்சயமான முகமாகப் பட்டது.

தொடரும்

Sunday, February 27, 2011

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்திலே - குறுந்தொடர் (பாகம் 1)


மலிவு விலை விமான சேவைகளை இனி ஒரு போதும் பயன்படுத்திக்கூடாது என்ற உறுதிமொழியை முப்பது நிமிடங்களுக்குள் முன்னூறாவது
தடவையாக என்னுள் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கையில் பாரிஸ் புவாய்ஸ் வரை பறக்கும் விமான சேவை ரத்து செய்யப்பட்டதாக அறிவிப்பு வந்தது.

மாஸ்கோவில் குண்டு வெடித்ததற்கு வார்சாவாவில் ஏன் நெடி ஏறுகிறது என்பது புரியவில்லை. போலாந்து ரஷியாவின் முன்னாள் காதலி என்பதனால் கூட இருக்கலாம். அடுத்து என்ன செய்யலாம் என யோசித்தபடியே , விமான சேவையின் மையத்தின் முன் நீண்டிருந்த வரிசையில் விமானக் கட்டணத்துடன், இழப்பீடுத் தொகையையும் பெற்றுக்கொள்ளக் காத்திருக்கையில் என் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த பொன்னிறக் கூந்தல் அழகி புன்னகைத்தாள்.

புன்னகையில் சினேகத்துடன் ஈர்ப்பும் இருந்தது. தூரத்தில் மூன்று காவல்துறை அதிகாரிகள் என்னை கூர்மையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பொழுதுதான் கவனித்தேன், அந்த ஒட்டு மொத்த வரிசையில் நான் ஒருவன் தான் மாநிறத்தோலுடன் இருந்தவன்.



”ஆர் யூ ஃபிரம் இந்தியா? பொன்னிறக் கூந்தலழகியின் குரலும் முகப்பொலிவைப்போல கவர்ச்சியாகவே இருந்தது.

”யெஸ், பட், ஐ யம் தமிழ்” என்னுடைய பதில் அவளின் புருவத்தை உயர்த்த வைத்தது. வரிசை மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் அவளின் பெயர் கோஸியா பெட்ரோவ்ஸ்கா என அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

இந்த குஸ்கா, டிஸ்கி எனப்பெயர் எல்லாம் முடிந்தால் போலிஷ் தேசத்துக்காரியாகத்தான் இருக்கவேண்டும்.

”என் பெயர் கார்த்தி, நாளை மாலை பாரிஸில் வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்விற்கு போக வேண்டும், எனது நேரம் சரியில்லை போல இந்தத் தடங்கல் இப்படி எதிர்பாராமல் ஏற்படுகிறது” என்றேன் ஆங்கிலத்தில்.

“அந்த நிறுவனத்தைத் தொடர்பு கொண்டு , சூழ்நிலையை சொல்லிவிட்டாயா”

“இன்னும் இல்லை, எனது கைபேசி சேவை இங்கு இயலவில்லை, இந்த விமான நிறுவனம் தரும் இரு இலவச அழைப்புகளில் ஒன்றை

நிறுவனத்திற்கு அழைக்கப்போகின்றேன்”

“மற்றொன்று, உனது காதலிக்கா?”

இறுக்கமான மனநிலையை அவளின் கேள்வி மேலும் இறுக்கமாக்கியது. சொந்தக் கதையை எல்லாம் சொல்லும் நேரம் இது இல்லை என்பதால்

”காதலித்து சில வருடங்கள் ஆகின்றன,
வேலைக் கிடைத்தப்பின்னர்தான் அதைப்பற்றி எல்லாம்யோசிக்க வேண்டும்”




எனக்கான பணத்தையும், அவர்கள்அளித்த இலவச
தொலைபேசிஅழைப்பில்
, எனது நேர்முகத் தேர்விற்கான பொறுப்பாளரைக் கூப்பிட்டு ,நிலைமையை விளக்கி ஸ்கைப்பில் நேர்முகத் தேர்வை அளிப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு கோஸியாவிற்காக காத்திருந்தேன்.

“அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறாய், கார்த்தி”

“ஏதேனும் ஒரு தங்குமிடத்தைப் பார்க்க வேண்டும், உங்களுக்கு ஏதேனும் இடம் தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன், நான் போலாந்திற்கு வருவது இதுதான் முதன்முறை”

“உனக்கு ஆட்சேபனை இல்லை எனில், என்னுடைய இல்லத்தில் தங்கிக்கொள், உனது நேர்முகத் தேர்வையும் நன்றாக செய்”

வியப்பாகவும் அதே சமயத்தில் கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது, மொழி தெரியாத தேசத்தில் வலிய வந்து, உதவி செய்வதாக சொல்லுகிறாளே!!

”பயப்படாதே, உன்னை ஒன்றும் செய்து விட மாட்டேன், உள்ளுணர்வு உனக்கு உதவச் சொல்லியதால் அப்படிக் கேட்டேன்”

சில நிமிடங்கள் இடைவெளிக்குப் பின்னர்

“என்னுடைய முன்னாள் காதலன் ஒரு இந்தியன், இன்னும் சொல்லப்போனால் , அவனும் தமிழ்” கோஸியா சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே காவல் அதிகாரிகள் என்னை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தனர்.

தொடரும்