Wednesday, January 29, 2014

காத்தமுத்து செல்வராசுவும் கலைஞரும்



ஓர் அலுவலகத்தில் காத்தமுத்து செல்வராசு, வெங்கட்ராகவன் ராமானுஜம் என்ற இருவர் சமனிலையில் வேலைபார்த்தனர். செல்வராசு மிகத்திறமைசாலி 100 வேலைகள் செய்தால் ஒன்றே ஒன்றுதான் தவறும். வெங்கட்ராகவன் அப்படியில்லை ஒரு வேலையை சரியாகச் செய்துவிட்டாலே அன்று அடைமழைதான். ஆனாலும் செல்வராசு செய்யும் தவறுக்காக அடிக்கடித் தண்டிக்கப்படுவார். சஸ்பெண்ட் செய்யப்படுவார். வெங்கட்ராகவனை எதுவும் கேட்கமாட்டார்கள். அவ்வப்பொழுது சலித்துக் கொண்டாலும் வேலையை, செல்வராசு தன் கடமை பணி செய்வதே என, கனக்கச்சிதமாக செய்வார்,

புதிதாக அலுவலகத்திற்கு வந்த இளையதலைமுறை அதிகாரிகள். 'ஏன், வெங்கட்ராகவன் தவறுகளைக் கண்டு கொள்ள மாட்டீர்கள்" எனக் கேட்டதற்கு வெங்கட்ராகவனின் உறவுக்கார மேலதிகாரிகள், " வெங்கட்ராகவனைப்பற்றித்தான் தெரியுமே, அவனுக்கு ஒன்னுமே தெரியாது ஒரு வேலை உருப்படியா செய்யமாட்டான்.. அவன என்னத்த சொல்லி என்னத்தப் பண்ண, எங்க கோவம் எல்லாம், எல்லா வேலையும் தெரிஞ்ச செல்வராசுதானே எல்லாத்தையும் சரியா செஞ்சுருக்கனும்"
--
கலைஞரை விமர்சிப்பவர்கள் இருவகைப்படுவர். முதல் வகை , எடுத்த எடுப்பிலேயே கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்தி கலைஞரை விமர்சிக்க வேண்டும் என நினைப்பவர்கள். இரண்டாவது வகை கலைஞரை அளவுக்கு அதிகமாகப் புனிதப்படுத்தி, அவரை நம்பினோமே , இப்படி செய்துட்டாரே என விமர்சிப்பவர்கள். அதாவது கதையில் வரும் செல்வராசுவை காய்ச்சி எடுப்பதைப்போல. முதல் வகையினரை விட்டுவிடலாம். ஆனால் இரண்டாவது வகையினரை நம்பமுடியாது.

சாணியைக் கரைத்து ஊற்றி அடிக்கும் அளவிற்கு கலைஞர் கீழானவரும் அல்ல, சந்தனத்தைக் குழைத்து அப்பி பூசை செய்யும் அளவிற்கு புனிதரும் அல்ல. மக்களாட்சித்தத்துவதில் அவரும் ஒரு வாக்கு அரசியல்வாதி. வாக்குகளைப் பெறுதல் தான் நல்லாட்சியைத் தருவதற்கு அடிப்படை எனும்பொழுது அதற்கு தகுந்தாற்போல அவர் நடந்து கொள்வது சட்டப்படியும் தவறில்லை... நடைமுறைப்படியும் தவறில்லை.

இந்த இடுகைக்கான விவாதம் எங்கேனும் நடந்தால், வெங்கட்ராகவனை கண்டுகொள்ளாமல் காத்தமுத்து செல்வராசுவிற்கு அலுவலகத்தில் என்ன நடந்ததோ அதே மாதிரியான விவாதத்திற்குப் போகும்.