Friday, July 26, 2013

சாரு நிவேதிதா - ஒழுங்கின்மையின் கொண்டாட்டம்

                                                                     
 
முன்னுரை:- 
சாரு நிவேதிதா , வெறுமனே இந்தப் பெயரை மட்டும் எழுதி , உள்ளே ஒன்றுமே எழுதவில்லை என்றாலும் , குறைந்தது ஆயிரம் ஹிட்ஸ் அடிக்கும்.   அவரின் மேல் எவ்வளவு விமர்சனம் இருந்தாலும்  , அவர் என்ன எழுதி இருக்கின்றார் என நாளில் ஒரு முறையாவது அவரின் தளத்தைப் போய் பார்த்து விடுபவர்கள்  ஏராளம் . அவரைப் பற்றி எழுத , எனக்கு எழுத்து ஆளுமை இல்லாததால் , வழக்கத்தைப் போல என் மண்டப த்தில் எழுத ஆள் தேடிய பொழுது சிக்கியவர்கள்  'அன்னவெறி கண்ணையன்' ,   'கிளிமூக்கு டெரரிஸ்ட்' . அவரை நீண்ட காலமாக கடுமையாக விமர்சிப்பவர்கள் இவர்கள் இருவரும் . இவர்களை வைத்தே சாருவைப் பற்றி விமர்சனம் அற்ற ஒரு பார்வையை , சாருவின் கோணத்தில் இருந்து  எழுதினால் என்ன என்ற நோக்கத்தில்  எழுதப்பட்ட கட்டுரை தான் இது இந்த மண்டப எழுத்தாளர்கள் சமூக வலைத் தளங்களில், தமிழில்  தங்களுக்கே உரித்தான எழுத்து ஆளுமையுடன் அடித்து ஆடிக் கொண்டு இருக்கும் இரண்டு பிரபல வலையுலக / பேஸ்புக் /டிவிட்டர் பிரபலங்கள்.  முதன் முறையாக இணைந்து   மண்டப பெயர்களுடன் எழுதியக் கட்டுரை .   போற்றலும் தூற்றலும் மண்டப எழுத்தாளர்களுக்கே !!! 
                                                                     
----------                                             


பிரதிகளின் விற்பனையளவில் தமிழின் முக்கியமான எழுத்தாளர். நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் தவிர்க்கவியலாத எழுத்துக்காரர். அச்சுப்பிரதிகளின் அழிவின் தொடக்க காலத்தில் தன்னை இணையத்திற்கு அப்டேட் செய்து கொண்டவர். அவர் வயதையொத்த மற்ற சிந்தனாவாதிகள் இன்னமும் 20 வருடங்கள் பின் தங்கியுள்ள விசயங்களில் இளைஞனாகவே இருப்பவர். இந்துத்வம், பிற்போக்குத்தனம், வறட்டுக் கொள்கைகள் என இறுக்கமான எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் வாழ்வைக் கொண்டாடும் கொண்டாட ஊக்குவிக்கும் ஒரு கலகக் காரன். அரசியல், சினிமா, சமூகம் என எவ்விடயத்தையும் யதார்த்தத்திலிருந்து விலகாது அணுகக்கூடிய வெகுசில ஆளுமைகளில் ஒருவர் சாரு நிவேதிதா. அவரது புனைவுகள் கட்டுரைகள் எழுத்தாளுமை அதன் வெற்றி குறித்தெல்லாம் ஆய்வதல்ல இப்பதிவின் நோக்கம். மாறாக  இணையத்தின் பலனாய் எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனுக்கும் இடையில் பல்லாண்டுகாலமாய்க் கட்டமைக்கப்பட்ட பெருஞ்சுவர் சுக்கல் சுக்கலாகிப் போயுள்ள நிலையில், வாசகனுக்கு எழுத்தோடு கூடவே விமர்சனங்களும் வாசிக்கக் கிடைக்கிறது. முரண்களும் தவறுகளும் உடனுக்குடன் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றது. இதனால் போகிற போக்கில் எதனையும் எழுதிவிடவியலாத நிலை எழுத்தாளனுக்கு. இந்நிலையில்  இது தனது வலைப்பக்கத்தின் மூலம் சாரு தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் கட்டுரைகள் அவர் மீது பரவலான விமர்சனங்களை கிளப்புவது குறித்த ஒரு அலசல் மட்டும்.

இதனை சாருவின் விமர்சனங்கள். சாரு மீதான விமர்சனங்கள் என இரண்டாகப் பகுக்கலாம் . முதலில் சாருவுக்கு தமிழ் சமூகம் மீதான விமர்சனங்களைக் காண்போம். எழுத்தாளனுக்கு உரிய அங்கீகாரம், மரியாதை, தமிழ்ச் சூழலில் கிடைப்பதில்லை என்பது சாரு தொடர்ச்சியாக வருந்தும் ஒரு விடயம். இதற்காய் அவர் கேரளாவையும், மேற்கத்திய நாடுகளையும் அவ்வப்போது உதாரணம் காட்டி வருந்துகிறார். இது ஒரு படைப்பாளிக்கே உரித்தான ஆற்றாமை. இது இயல்பானதும் கூட. இப்படி ஒரு கோபம் எழுந்தும் அதை மூடி மறைத்து மீசைக்குள் சிரித்துக்கொள்வதைத் தானா எதிர்பார்க்கிறோம். சாரு அவ்விதம் நடிக்காமல் தனக்கிருக்கும் கோபத்தைக் கொட்டிவிடுகிறார்.

சினிமா நடிகர்களைக் கொண்டாடும் நபர்களைப் பார்க்கையில் அவர் அக்கொண்டாட்டத்துக்கு தகுதியானவர் தானா என்றெண்ணிப்பார்த்து விட்டு சராசரிகளான நம்மாலேயே கூட கடந்து போகவியலாத சூழலில் ஒரு படைப்பாளனுக்கு அது கடும் கோபத்தை வரவழைப்பது இயல்புதான். நடிகன் என்பவன் யார்? நடிக்கும் கலைக்கு சொந்தக்காரன். நடிப்புக்கலை என்பது படைப்பின் குழந்தையல்லவா? படைப்பின்றி, அதாவது கதையோ காட்சியோ இன்றி "சும்மா அப்படி ஓரமா போய் நடி" எனச் சொன்னால் எவனால் நடிக்க முடியும்? இப்படி நடிப்புக்கு தாயாய் இருக்கும் படைப்புத்தொழிலைக் கற்றவன் தன்னைவிட ஒரு நடிகனுக்கு இவ்வளவு பணம், இவ்வளவு மரியாதை, இவ்வளவு மதிப்பும் கிடைத்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கையில்......... கடுப்பு வருமா வராதா? 

வரத்தானே செய்யும்!! ஆனால் என்ன, எல்லா எழுத்தாளர்களுக்கும் இந்தக் கடுப்பை, கோபத்தை "உள்ளதும் போயிரும்டா நொள்ளக்கண்ணா!!" என்ற பயத்தின் காரணமாக அடக்கி வாசித்து வெளிக்காட்டாமல் இருக்கிறார்கள்.   "எழுத்தாளன் என்றால் பெரிய காட்ஜில்லா" என உறுமிக் கிளம்பும் ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் கூட சினிமா என்றால் குமரிமுத்து ரேஞ்சுக்கு 'ஈஈஈஹாஹாஹாஹா" ஆகிவிடுகிறார்கள்! சிந்து சமவெளி போன்ற சமகால காவியங்களை படைக்கவும் கூட தயாராகிவிடுகிறார்கள். என்ன செய்ய? சாருவுக்கு மூளைக்கும் வாய்க்கும் இடையிலான தூரம் குறைவென்பதால் மூளையில் தோன்றுவதெல்லாம் அவர் வாய்வழியே 'பொலபொல'வென கொட்டிவிடுகிறது! 

அவரும் கொஞ்சநாள் மிஷ்கின் என்ற 'திரையுலகச் சாரு'வுடன் இணைந்து எப்படியாவது சினிமாவில் ஃபார்ம் ஆகிவிடலாம் என்று முயற்சித்தார். புகழ்ந்தெல்லாம் கூட எழுதிப்பார்த்தார். கெட்டிக்காரன் புழுகு நாலு நாள் என்ற கணக்குப்படி மீண்டும் உண்மைகளைச் சொல்லி திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார். மிஷ்கினுக்கும் இவருக்கும் மேடை, இணையம் என முட்டிக்கொண்டது! என்ன செய்வது ஒரு குவாட்டர் பாட்டிலுக்குள் ஒரு குவார்ட்டர் தான் இருக்கே முடியும் என்பதுதானே விதி!  அது குவாட்டரின் குற்றமல்லவே!  

மிஷ்கினிடமே குப்பை கொட்ட முடியாத சாரு எங்கே மற்ற இயக்குனர்களுடன் குப்பை கொட்ட முடியும்? ரப்பர் முதுகு எழுத்தாளர்களால் மட்டும் தானே சினிமாவில் ஓரமாய் உக்கார முடியும்! நன்கு நிமிர்ந்த முதுகை நத்தை போல சுமந்துகொண்டே இருப்பவர் இனி சினிமாவில் கரை ஒதுங்குதல் கடினம் என்றாகிவிட்டது! 

சினிமாக்காரகள் மட்டுமா? சாருவை காலியாக்கிய சாமியர்கள் எத்தனை எத்தனை? அவரிடம் இருந்தார் பின் அவரைப் இகழ்ந்தார்.  பின் அவர்களிடம் போனார். அவர்களையும் இகழ்ந்தார். இவரிடம் வந்தார். பின் யாரிடமுமே இனி போக முடியாத அளவிற்கு அனுபவத்தைப் பெற்றார். சடங்குகளுக்குள் அடங்காத ஒரு முற்போக்குவாதியாக இருந்தாலும் ஒரு டென்னிஸ் பந்தைப்போல 'சாரு' சாமியார்களை நோக்கி மாறி மாறி ஓடியது காலம் நிகழ்த்திய நகை முரண் தான்.

சாரு எதை மூடி மறைத்தார்? பொது இடங்களில் முத்தமிடுதல் உரிமை, அதை எவன்டா கேக்குறது என நீயாநானாவில் சீறிய சாருவின் மேல், அவ்வகையான செயல் ஒன்றும் குற்றச்சாட்டாக வைக்கப்பட்டது என்பது சாருவிற்கே அமையும் நகைமுரண்களில் ஒன்று  
தென் அமெரிக்காவின் ஒரு குக்கிராமத்தில் வசிக்கும் நான்கு மாடு மேய்க்கும் சிறுவர்களால் எடுக்கப்பட்ட உலக சினிமாக்களை எல்லாம் கூட தேடிப்பார்த்து வியந்து பாராட்டுமளவிற்கு தேடல் உள்ள சாருவால் மட்டுந்தான், "எந்திரன் படத்திற்கு எனக்கு யாருமே டிக்கெட் கொடுக்கவில்லை!!" என வருந்தவும் முடியும்! 

நீயா நானா பற்றி புலம்பியிருக்கிறார். சினிமாக்கலையைப் பற்றி புலம்பியிருக்கிறார். இன்னும் சொல்லப்போனால் 10சதவிகிதம் எழுதியிருக்கிறார் என்றால் 90சதவிகிதம் புலம்பியிருக்கிறார். இன்று இதை கிண்டல் செய்வோர் அந்த புலம்பல்களுக்கான ஆணிவேர்களை நீக்கியிருக்க வேண்டும். மனதை தொட்டு சொல்லுங்கள். நம் சமூகத்தில் எழுத்துத்தொழில் செய்பவன் பொருளாதார நெருக்கடி இல்லாமல் வாழ முடியுமா? வங்கி அக்கவுண்ட் போட்டுத்தானே பிழைப்பை ஓட்ட வேண்டியிருக்கிறது. என்ன பலருக்கு இருக்கும் வறட்டு கவுரம் சாருவுக்கு இல்லை. "அடப் போங்கடா.. என்னை இந்த லெவல்ல வச்சிருக்குறது உங்க தப்புடா?" என்ற உரிமையில் பணம் கேட்கிறார். இதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்?  

இதெல்லாம் அவரிடமிருந்து அந்நியப்பட்டு பார்ப்பவர்களுக்கு மிகப்பெரிய காமடியாக இருக்கலாம். ஆனால் கொஞ்சம் சாருவின் தோள்மீது கைபோட்டு நின்று பாருங்கள், அவர் வரிகளை மட்டும் வாசித்து அப்படியே அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளாமல் அவர் வரிகளுனூடே வாசியுங்கள்! எழுத்தாளர்களை தம்மாத்தூண்டு விசயங்களுக்குக் கூட புலம்பும் பைத்தியக்கார நிலையில் தான் நாம் வைத்திருக்கிறோம் என்பது லேசாகவேணும் புரியும்! சாருவைப் போன்ற வளைய முடியாத, குழைய முடியாத சென்சிடிவ் எழுத்தாளர்கள் இந்த இழிநிலைக்க பலியாகி சமூகத்தின் முன் பைத்தியக்காரர்கள் ஆகிவிடுகிறார்கள். 

இப்படி சாருவைப் பற்றியும், சாருவைச் சுற்றியும் விவாதிக்க மூவாயிரம் 'ஃபுல்' பாட்டில்கள் தீரும் வரை சரக்கு உள்ளது! ஆனால் முன்னரே சொல்வதைப் போல் சாருவின் கோபத்தில், சாருவின் அபத்தத்தில், சாருவில் உளறலில், சாருவின் புலம்பலில் ஒரு சொட்டு உண்மை இருக்கிறது. பொதுவாக நம் வீடுகளுக்கு அருகே சடாமுடி தரித்த அழுக்குப் பைத்தியக்காரன் எவனாவது எதையாவது கத்திக்கொண்டே இருப்பான். பெரும்பாலும் அவ்வுளறல்களை நாம் கண்டுகொள்வதில்லை.  அதில் உள்ள கெட்டவார்த்தைகளை மட்டும் கேட்டு, சிரித்தோ அல்லது ஒதுங்கியோ போய்விடுகிறோம். ஒருநாள் நின்று நிதானமாய் அந்த உளறலைக் கேட்டுப் பாருங்கள். அதில் அவன் சோகம் இருக்கும், அவன் யாரால் அப்படி ஆனான் என்ற கோபமும் இருக்கும், உண்மைகள் கொட்டிக்கிடக்கும். இப்படித்தான் சாருவும்! சாரு என்பவர் ஒழுங்கின்மையின் மொத்த வடிவம் தான். காமத்தை மறைக்கத் தெரியாத காமுகன் தான்! இடக்கரடக்கல்களில் தொலைந்துவிடாமல் நிற்கும் அம்மணாவாதிதான் தான்! அதனாலென்ன? உண்மையைத்தானே சொல்கிறார்!  

-----







 

Thursday, July 25, 2013

பேய் பயம் - சிறுகதை

பேய்கள் பயமுறுத்தாது. பேய்கள் யாரையும் கொல்லாது. நூற்றுக்கு நூறு பயம் தான் நம்மைக் கொல்லும், பேய்கள் அல்ல. இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டதால்தான்  பேய்களுக்கு நான் பயப்படுவதில்லை. மாக்கியவல்லி சொல்லியபடி எது நம்மைக் கொல்லாதோ அது நம்மை பலப் படுத்தும்.   கடமையின் காரணமாக காட்டு வழிப் போகும் பொழுது எல்லாம் என்னுடைய பெரிய பலம், மிகப் பெரிய துணை பேய்களே .  பல நேரங்களில் அவைகளே வழிகாட்டிகள். 

எதன் மேல் பயம் அதிகமாக இருக்கின்றதோ, அதை சந்தித்து விட்டால் பயம் அகன்று அபிமானம் வந்துவிடும். எனது சிறுவயது பேய் பயம் அப்படித்தான் போனது.  எனக்கு பத்து  வயது இருக்கும், நள்ளிரவில் அப்பா அம்மாவுடன் ,  பைவ் ஸ்டார் சாக்லெட் வாங்கித் தராத  கோபத்தில் கொட்ட கொட்ட விழித்தபடி ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு பின் இருக்கையில் அமர்ந்து ஒரு நள்ளிரவில்  மன்னார்குடியில் இருந்து திருச்சி பயணப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கையில்  , ஓட்டுநரிடம் இன்றைக்கு 15 பேர்  என்ற  நடத்துனர் உறங்கிப் போனார் திருச்சி போகும் வரை எங்கும் நிற்க வில்லை. திருச்சி நெருங்குகையில் தலைகளை எண்ணினேன். மொத்தம் 35. எங்களுக்குப் பின்னர் அவைகளை கண்டக்டர்  சீக்கிரம் இறங்கும் படி அதட்டினார் .  போகும் பொழுது அவைகளில் ஒன்று என் கையில் ஃபைவ் ஸ்டார் சாக்லெட் ஒன்றைத் திணித்து விட்டுப் போனது. 

பேய்கள் என் கண்களுக்கு மட்டும் தெரியும் படி பெரிய சக்தி எல்லாம் எனக்கு கிடையாது. எல்லோருக்குமே தெரியும்.  அந்தக் கண்டக்டருக்கு மனிதர்களாகவே தெரிந்தது போல ,உங்களுக்கும் கூட தெரியும்.  கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் ஜனங்களுக்கு இடையிலேதான் இருக்கின்றன. என்ன அவை பேய்கள் எனப் புரிந்து கொள்ள கொஞ்சம் உன்னிப்பாக கவனிக்க வேண்டும். பேய்களின் மீதான எனது பழைய பயமும் இன்றைய அபிமானமும் அவற்றை மனிதர்களிடம் இருந்து பிரித்து இனங்கண்டு கொள்ள உதவுகின்றன. 

மலை மேல் ஒரு பெட்டி கடை கூட இல்லாத ஓர் ஊரில் எனக்கு வேலை கொடுத்து இருக்கின்றார்கள். ஊர் என்றாலும் இப்பொழுது இது ஊர் கிடையாது. எப்பொழுதோ நடந்த ஒரு போரின் இறுதியில் இந்த காட்டுப் பகுதி கிராமம் சூறையாடப்பட்டு ஒட்டு மொத்த மக்களும் கொல்லப்பட்டுவிட்டதால், இங்கு அதன் பின்னர் யாரும் வசிக்கவில்லை. இறந்தவர்கள் பேய்களாக உலவுவதாக ஒரு வதந்தி. மற்றவர்களுக்கு வதந்தி என்றாலும் எனக்கு அது  உண்மை எனப் புரியும். 

என்னுடைய பணி சுலபமானது தான், , அந்த கிராமத்து  பாழடைந்த மலை வீட்டில் இருந்து கொண்டபடி  ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவில்  இருக்கும் மலையடிவார  வேலியிட்ட மிகப்பெரும் மைதானத்தை கண்கானிக்க வேண்டும். மைதானத்தின் கீழ் ரகசிய அறைகளில் ஏதோ ஆராய்ச்சி நடைபெறுவதாக எனக்கு சம்பளம் கொடுக்கும் ஏஜென்சிகளுக்கு ஓர் ஐயம் , அதனால் தான் இங்கு நான் அனுப்பப்பட்டேன்.  

மலை வீட்டை நானே சீர்ப் படுத்தி எனக்கான ஓர் அறையை கதவுகளுடன்  அமைத்துக் கொண்டேன். கொடுக்கப்படும் மில்லியன் கணக்கான சம்பளத்திற்கு இவையும் செய்ய வேண்டும். வந்து ஒரு வாரம் ஆகின்றது. ஒரு நாள் , மைதானத்தில் மனிதர்கள் போல நடமாடுவதைப் போல தோன்றியதால் என அதிநவீன கேமராவினால் படம் எடுத்துப் பார்த்தால், எதுவுமே பதிவாகவில்லை. ஆம், பேய்கள் கண்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும் கருவிகளில் பதிவாகாது.  காட்டுப் பாதையில் சந்தித்த ஒருவனை இல்லை ஒன்றை படம் எடுக்க முயற்சித்தேன். முறைத்தது.  எடுக்காமல் விட்டுவிட்டேன், எடுத்து இருந்தாலும் தெரியப் போவதில்லை,. அதன் பின்னர் சிலப் பல பேய்களைப் பார்த்தேன். படம் எடுக்கவில்லை. அவைகளும் சிரித்தபடியே நகன்று போய்விட்டன.  சிலவை வீட்டிற்குள்ளும் அதுவாக வந்து அதுவாகப் போயின. 

மனித நடமாட்டம் இல்லை என மட்டும் தலைமைக்கு செய்தி அனுப்பினேன். பேய்களைப் பார்த்தேன் என சொல்ல முடியாது அல்லவா. இன்னும் ஒரு வாரம் இருந்துப் பார்க்க சொன்னார்கள். 

மறுநாள் காலையில்  ஏதோ ஒன்று கழுத்தை நெறிப்பதைப் போல உணர்வு. பேயாக இருக்க முடியாதே ... பேய்கள் கொல்லாதே !!  இடுங்கிய கண்களில் வழியேப் பார்த்தேன். என் கழுத்தை நெறிப்பதன்   கண்களில் குரூரம் தெறித்தது. என் நம்பிக்கை வீண் கிடையாது. அது பேய்  அல்ல .. அந்த முகத்தைப் பார்த்து இருக்கின்றேனே ... புகைப்படம் எடுக்க முயற்சிக்கையில் முறைத்ததே ... இல்லை இல்லை முறைத்தானே  .... நிஜமான மனிதன் !! 
"உளவாளி நாயே ".... எனத் திட்டியபடி அவனது பிடி இறுகியது . 

Friday, July 05, 2013

நீங்க என்ன ஆளுங்க - சிறுகதை

"உங்க பொண்ணுக்கு எப்போ கல்யாணம்"  என தகப்பனாரிடமும் , "எனி குட் நியுஸ் " என புதிதாக திருமணமானவர்களிடமும் கேட்கப்படும் கேள்விகளை விட அசூயையானது  , "நீங்க என்ன ஆளுங்க" என்ற கேள்வி. 
பொதுவாக இது நம்ம ஆளாக இருந்தால் நல்ல இருக்குமே , காரியம் சாதித்துக் கொள்ள எளிதாக இருக்குமே என நினைப்பவர்கள் தான் இப்படி கேட்பார்கள். அதாவது நம்மை விட திறமை சாலியாக , இருப்பவன் நம்ம சாதியாக இருக்கக் கூடாதா என்ற ஏக்கமாகவும் இருக்கலாம் .

"நீங்க என்ன ஆக்கள்  " என்பதை சுத்தி வளைக்காமல் சர்வ சாதரணமாக என்னுடைய ஈழத்து  நண்பர் , ஒஸ்லோ நகரில் ஒரு நாள் என்னிடம் கேட்டார்.  ஓர் ஈழத்து ஆள் கேட்டது வியப்பாகத் தான் இருந்தது.  "அவை என்ன ஆக்கள்" என்ற கேள்வி  ஈழத்து மக்களிடம் சாதாரணம் என்றாலும் நேரடிக் கேள்வி அதிர்ச்சியாகத் தான் இருந்தது.  ஒரு வேளை பொன்னர் சங்கர் புதினம் எனது மேசையில் இருந்ததனால் அப்படி கேட்கத் தோன்றி இருக்குமோ ... 

இந்த கேள்விக்கு பொய் சொல்லலாம் . உண்மையும் சொல்லலாம். மூன்றாவது விதமான பதிலும் உண்டு. "இந்த சாதி கருமாந்திரம் எல்லாம் நமக்கு எதுக்குங்க ?". இவ்வகையான பதில் சொல்லுபவர்கள் தாழ்த்தப் பட்ட சாதியை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள் என என் கல்லூரி நண்பன் ராகவன் சொல்லி இருக்கின்றான். 

அவர்கள் தான் தங்களை வெளியெ சொல்ல கூச்சப் பட்டுக் கொண்டு அப்படி முற்போக்காய் சொல்லுவார்கள் எனவும் சொல்லுவான் ராகவன். ராகவனோட நட்பு, புலிவாலை பிடித்ததைப் போன்றது. விலாங்கு மீனாய் அவன் சொல்லுவதற்கெல்லாம் மைய்யமாய் தலையாட்டி வைப்பேன் 

"மச்சி, நீ மாட்டுக்கறி எல்லாம் சாப்பிடுறதுனால , அவிங்கன்னு தப்பா நினைச்சுட்டேண்டா ... சாரிடா " என தங்களுக்குள் புதுக் கூட்டணி அமைத்த தோழமைகளையும் பார்த்து இருக்கின்றேன்.  கூட்டணி அமைக்கும் முன்னர் கேட்கப்படும் மன்னிப்பு நெருடும் .

மெட்றாஸில் வேலை பார்த்த பொழுது சில நண்பர்கள் பெரியாரியம் பேசுவார்கள், அம்பேத்கார் எல்லாம் படிப்பார்கள். ஆனால்  கவனமாக , நுட்பமாக , முற்போக்கு சிந்தனையுடன் தலித்தியம்   பேசும் பொழுது  தாங்கள் தலித் இல்லை என்பதை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டே இருப்பார்கள். 

ஸ்வீடனில் இந்த வகையான மனப் போக்கை ஸ்விடிஷ் நண்பர்களிடமும் பார்த்து இருக்கின்றேன்.   LGBT விசயங்களை ஆதரித்து பேசுவார்கள், ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் தான் LGBT கிடையாது என்பதை ஆணித்தரமாக சொல்லிக் கொள்வார்கள். 

இதில் அறிந்தோ அறியாமலோ சம்பந்தப் பட்ட விஷயத்தை அவரவர் ஆழ் மனதில் குறைவாக எடை போட்டு வைத்திருப்பதால் தான் , தாங்கள் அவர்களில்லை என அவர்கள்  அடிக்கடி உறுதிப் படுத்திக் கொள்கின்றனர்  என நான் நினைப்பதுண்டு.  இந்த அவதானிப்பை யாரிடமாவது பகிர்ந்து கொள்ளும் அளவிற்கு நான் சிந்தனைவாதி இல்லை என்பதால், தோன்றியதை தோன்றியபடியே விட்டு விடுவேன். 

சரி இவருக்கு பதில் சொல்லியாக வேண்டுமே, "நான் தமிழன் சாதி " என பெருமையாக சொல்லலாம். ஆனால் அப்படி ஒன்று இருந்து இருந்தால், இந்த கேள்வி வந்திருக்காதே. ஆகையால் நான் அவருக்கு தெளிவாக சொன்ன பதில், 

"நான், கண்டிப்பாக உங்க சாதி இல்லை சார் "  

Thursday, July 04, 2013

ஸ்மார்ட்போன் அப்ளிகேஷன் - சிறுகதை

மண்டப எழுத்தாளர் "சிக்ஸ்த் சென்ஸ் " எழுதி அனுப்பிய ஒரு சிறுகதை 

---
ஸ்மார்ட்போன் அப்ளிகெஷன்ஸ் உருவாக்குகின்ற நிறுவனங்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடி "இந்தியாவில் , குறிப்பாக தமிழர்கள் , ஏன் அதிக அளவில் காசு கொடுத்து கையடக்க கணினிகளில் மென்பொருள்களை தரவிறக்கம் செய்வதில்லை ... அதனால் அவர்களை கவரும் வகையில் ஓர் அப்ளிகேஷனை உருவாக்க வேண்டும், அதன் மூலம் மிகுந்த லாபம் வர வேண்டும் " என பலத்த விவாதம் செய்தார்களாம்.

நல்ல ஐடியா வைத் தருபவர்களுக்கு மிகுந்த சன்மானம் உண்டு என அவரவர் நிறுவன ஊழியர்களிடம் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டது

கிரிக்கெட், மதம், அரசியல், தமிழ்த் தேசியம் , சினிமா என பலத் தளங்களில் ஐடியா வந்தன. ஆனால் வந்த ஐடியாக்களில் ஒன்று மட்டும் கேலி பேசப்பட்டது . அது அடுத்தவரின் ஜாதி அறியும் அப்ப்ளிகேஷன்.

அடுத்தவரின் பெயர், ஊர், தாத்த பெயர், தாய் மொழி, இட ஒதுக்கீடு பிடிக்குமா பிடிக்காதா, கீழ் கண்டவர்களின் பிடித்த தலைவர் யார் கீழ் கண்டவர்களில் பிடிக்காத தலைவர் யார், அறிய வேண்டியவர் அடிக்கடி பேசும் வழக்கு சொற்கள் , கடைசியாக ஜாதி அறிய வேண்டுபவரின் சமூக வலைத் தள முகவரி, என இவற்றை எல்லாம் கொண்டு உள்ளீட செய்யப்படும் தகவல்களை அடிப்படையாக வைத்து ஜாதி அறியும் அல்காரிதம் எழுதப்பட்டு, அப்ளிகேஷன் உருவாக்கப்படும் என்பதாக இருந்தது.

பெரியாரின் திராவிட பூமியில் இது சாத்தியமே இல்லை, இதை தமிழ்நாட்டில் குப்பைக் கூடைக்குள் வீசி விடுவார்கள் என்றனர் சிலர்

இருந்தாலும் போனால் போகிறது எனறு ஜாதி அப்ளிகெஷனும் ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டது

கலைஞர் சார்ந்த அரசியல் அப்ளிகேஷன் , சீமான் சார்ந்த தமிழ்த் தேசிய அப்ளிகேஷன் , சூப்பர் கிங்ஸ் சம்பந்தப் பட்ட அப்ளிகேஷன் எல்லாவற்றையும் காட்டிலும் ஜாதி அப்ளிகேஷன் செம சக்சஸ் .அவற்றை வாங்கியவர்களில் நிறைய பேர் , ஜாதி அப்ளிகேஷனையும் சேர்த்தே வாங்கினர்

புதிதாக காதலிப்பவர்கள், வீடு வாடகைக்கு விடுபவர்கள், அரசியல் கட்சிகளுக்கு கூட்டம் கூட்டுபவர்கள் , கம்பெனிகளுக்கு வேலைக்கு நியமனம் செய்பவர்கள் என கோடிக்கணக்கில் அந்த ஸ்மார்ட் போன் அப்ளிகேஷன் டவுன் லோட் செய்தனர் . அப்ளிகேஷன் எழுதியவர் பணக்காரர் ஆனார். நிறுவனம் மகிழ்ந்தது. இதை ஆரம்பித்தில் நிராகரித்தவர்கள் துறவறம் போனார்கள். எல்லவாற்றையும் பெரியார் பார்த்துக் கொண்டு கோவிலில் சிலையாக சிரித்துக் கொண்டு இருந்தார்.

Wednesday, July 03, 2013

அப்பாவி கணேசனும் விமான அனுபவமும் - சிறுகதை

சுவிடனின் கோத்தன்பர்க்  நகரத்தில் இருந்து  வரும் அம்முவிற்காக , ரோம் சாம்பினோ விமான நிலையத்தில் காத்து இருந்த பொழுது , அப்பாவி கணேசன் நினைவுக்கு வந்தார். கடைசியாக ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்னர், இந்த விமான நிலையத்திற்கு கணேசனுடன் வந்ததுடன் சரி அதன் பின்னர்  இன்றுதான் வருகின்றேன் .  மற்றபடி  என் போக்கு வரத்து எல்லாம்,  ரோமின் மற்றொரு விமான நிலையத்தை மையம் கொண்டு தான். 

சுவீடனில் படித்த பொழுது , அப்பாவி கணேசனுக்கு என்னுடன் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும் என்றாலே பயம். ஒரு முறை கோபன்ஹெகன் ரயிலில் அவருடையை பயணச்சீட்டையும் எடுத்துக்கொண்டு வேண்டும் என்றே அவரைத் தெரியாததைப் போல வேறு  ஓரிடத்தில் போய் அமர்ந்து, பரிசோதகர் வரும் நேரத்தில் பரிதவிக்க விட்டு இருக்கின்றேன். 

மற்றொரு முறை, 

"கணேசன் , நம்ம காலேஜ் கார்டை காமிச்சா, ஒரு பாக்கெட் கடலை , வில்லிஸ் சூப்பர் மார்கெட்டில் கொடுப்பாங்க " 

 என சொல்ல போக , உண்மையிலேயே அட்டையைக் காட்டி கடலையைக் கேட்க , அந்த சூப்பர் மார்கெட்டில் அன்றைய மாலைப் பொழுது சூப்பராக போனது. 

தில்லு முல்லு ரீமேக் படத்தில் வருவதைப் போல, நான் ஒரு முறை விலை குறைந்த கூலிங் கிளாஸின் விலைக் குறிப்பை , விலை அதிகமான ஒன்றிற்கு மாற்றி வைத்து விட்டேன்.   

°கார்த்தி, சூப்பர் மாடல், வெறும் நூறு குரோனர் "  என சொல்லிக் கொண்டு எடுத்துப் போனார் நான் நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டு வெளியே  வந்து விட்டேன்.  

கடைக்காரன் கில்லாடி ... பார்த்தவுடன் நிஜ விலையை கண்டுபிடித்து விட்டான்.
ஆயிரம் குரோனர், பணத்தைக் கட்டிவிட்டு வாங்கி வந்தார். அடுத்து வந்த கோடையில் அவரை விட , நான் தான் அந்தக் கண்ணாடியை அதிகம் அணிந்து இருப்பேன். 

என்னுடைய கெட்டப் பழக்கம் , அப்பாவிகளை , அம்மாஞ்சிகளை ,விளையாட்டுத் தனமாக கிண்டலடிப்பது. அது ,  சுமாரான பவுலர் நல்ல வாட்டமா பவுலிங் போட்டால் சிக்ஸர்களாய் அடிக்கும் பொழுது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியைப் போல இருக்கும் . பேட்ஸ்மேன் களுக்கு தொடர்ந்து அடித்தாடினால் தான் மதிப்பு ... ஆனால் பவுலர்களுக்கு ஒரு பந்து  போதும்.. அத்தனையையும் தரை மட்டமாக்க ... 

தொடர்ந்த ஓட்டலில் களைப்படைந்து வெறுப்படையும் அப்பாவிகள்  என்னை ஒரு கட்டத்தில் எதிரியாக பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். சந்தர்ப்பம் அமையும் பொழுது , மூக்கில் குத்தி விட்டு ஓடி விடுவார்கள். 

ஆனால் இந்த அப்பாவி கணேசன் அவர்களைப் போல அல்லாதவர். 
என் தொடர் கலாய்த்தலை தாங்கிக் கொண்டதால் தான், அன்று ரோம் நகரத்திற்கு நான் குடி பெயர்ந்த பொழுது, அவருக்கும் டிக்கெட் போட்டு அழைத்து வந்தேன். அதில் கூட ஒரு சுயநலம் உண்டு. இரண்டு பெட்டிகள் எடுத்து வர வேண்டும். மேலதிக சுமைகளுக்கு ஆகும் செலவிற்கு இவரைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்தால், பெட்டி தூக்க ஒரு ஆள் இருக்கும் என்பதுதான். 

ஊர்ப்புறங்களில் பேருந்து கடைசி நிறுத்தத்தில் வந்து நின்றவுடன், அடுத்து ஐந்து நிமிடங்களில் திரும்ப எடுப்பார்கள். மக்கள் இறங்குவதற்கு முன்னரே கூட்டம் ஏறத் தொடங்கும். இது விமானம் என்பதால் அரை மணி நேரம். வந்த விமானமே திரும்ப பறக்கும். 

டவுன் பஸ்ஸில் இடம் பிடிப்பதைப் போல இடம் பிடித்தோம். 10 எ 10 பி , 10 சியில் யாரும் இல்லை.  மலிவு வகை விமான சேவை என்பதால், வண்டியை வளைத்து கிளம்பத் தொடங்கியதும் லாட்டரி சீட்டு முதற்கொண்டு சாராயம் , சிகரெட் வரை  அனைத்தையும் விற்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அப்படி விற்றுக் கொண்டு இருக்கையில் 

ஒரு விமானப் பணிப் பெண்ணைக் கூப்பிட்டு , கணேசனை சுட்டி,

"இவர், காண்டம் கிடைக்குமா என கேட்கிறார்"  என்றேன் 

இருவரும் என்னை முறைத்தனர். பின்னர் கணேசனை , சமாதானப் படுத்தும் முயற்சியாக பேச்சை ஆரம்பித்தேன். 

°கணேசன் , நான் பிளைட்டோட லைஃப் ஜாக்கெட்டை திருடப்  போறேன்" 

"வேண்டாம் கார்த்தி, தப்பு ...மாட்டினால் மானம் போயிடும் " 

கைசுமைகளுக்கான பைகளை  கால் மாட்டில் தான் வைத்து இருந்தோம். விமானம் தரையிறங்கும் சமயத்தில் , எல்லோருடைய கவனமும் அதில் இருந்த பொழுது இருக்கைக்கு கீழ் இருந்த  உயிர் காப்பு கவசங்களை கையை விட்டு எடுத்து ஒன்றை அவரின் பையிலும் மற்றொன்றை என் பையிலும் வைத்துக் கொண்டேன்.  கணேசனுக்கு வெளியில் வரும் வரை வியர்த்துக் கொட்டியது. அன்று எனக்கு ரோமில் உதவி செய்து விட்டு போனவர் தான், அதன் பின்னர் என்னுடன் பேசவே இல்லை. அந்த லைஃப்  ஜாக்கெட்டுகளை இன்றும் பாதுகாத்து வருகின்றேன். 

எதோ ஓர் அறிவிப்பில் விமான நிலையம் வருகைப் பகுதி சலசலப்பானதும், அப்பாவி கணேசன் நினைவுகளை விட்டு நிகழ் காலத்திற்கு வந்தேன். கோத்தன்பார்க் விமானத்தைப் பற்றிதான் சொல்லுகின்றனர். கோத்தன்பார்க்கில் இருந்து வரும்  விமானத்தில் தொழில் நுட்பக் கோளாறு காரணமாக நகரத்திற்கு வெளியே கடலில் விழுந்து விட்டது  எனவும் மீட்புக் குழுக்கள் விரைந்து இருக்கின்றனர் எனவும் அந்த அறிவிப்பு சொன்னது. 
                                                                 ---