Friday, May 10, 2013

போர்னோகிராபி பாலியல் சிக்கல்களின் வடிகால் - தடை கோரும் வாதங்கள் ஒரு பார்வை - கட்டுரை

டிவிட்டர், பேஸ்புக், வலையுலகப் பிரபலமும் எனது ஆஸ்தான மண்டப எழுத்தாளரும் ஆன கடலை புகழ் "ராசுக்குட்டி" எழுதிய போர்னோ கிராபி (பாலுணர்வுக் கிளர்ச்சியம் ) பாலியல் சிக்கல்களின் வடிகால் - தடை கோரும் வாதங்கள் ஒரு பார்வை - கட்டுரை 
----
Pornography - படங்களை இணையத்தில் பார்ப்பதை தடை செய்யக்கோரி கமலேஷ் வாஸ்வானி என்பவர் உச்சநீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்கு ஒன்றைத் தாக்கல் செய்துள்ளார். மீறுவோரை பிணையில் வெளிவராத பிரிவுகளில் கைது செய்யவேண்டும் என்றும் கோரியுள்ளார். ஏற்கனவே போர்னோ கிராபி படங்களை தயாரிப்பதும் விற்பனை செய்வதும் சட்டப்படி குற்றம் தான். எனினும் சமீபகாலங்களில் இந்தியா முழுவதும் பரவலாக அறியப்படத் துவங்கியிருக்கும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைச் சம்பவங்களால் போர்னோகிராபி பகுப்பிற்குட்பட்ட எதையும் பார்க்கவே தடை என்ற விசயம் மிக முக்கியமான பேசுபொருளாகியிருக்கிறது.

பாலுணர்வுக் கிளர்ச்சியம் என்பதன் தொடக்கம் என்று தேடப்புகுகையில், 28000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட பாலியல் உறவை சித்தரிக்கும் ஓவியம் ஆஸ்திரேலியாவின் அர்ன்ஹாம் எனும் குகையில் கண்டறியபட்டுள்ளது. இதுவரை கண்டறியப்பட்ட பாலியல் கிளர்ச்சியங்களில் இது மிகப்பழமையானதாக அறியப்படுகிறது. காலக்கோட்டை துல்லியமாய்க் கண்டறிய இயலாத 40000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட ஓவியங்களும் உலகில் உள்ளன. இந்தியாவை பொறுத்தமட்டில் கிபி 9 மற்றும் 10ம் நூற்றாண்டில் சண்டேளா அரசுக்காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட இன்றைய மத்தியப்பிரதேசத்திலுள்ள கஜூராஹோ சிற்பங்கள் மிக முக்கிய மற்றும் பழமையான இந்திய பாலுணர்வுக் கிளர்ச்சியங்கள் எனலாம்.

தமிழகக் கோவில்களின் சுற்றுப்பிரகாரங்களிலும் உடலுறவை விளக்கும் சிற்பங்களைக் காணவியலும். ஆக பாலுணர்வு கிளர்ச்சியம் என்பது அன்றன்றைய நாகரீகங்களுக்கும் சமூக அமைப்பிற்கும் ஏற்ப பாலியல் புரிதலுக்காகவும், பாலியல் வடிகாலுக்காகவும் பரவலாக பயன்பட்டிருக்கின்றன என்பது மறுக்கவியலாதது.

டெல்லியில் மாணவி வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டதற்கு சற்று முன்னர் குற்றவாளிகள் போர்னோ படங்களைப் பார்த்துள்ளனர் என்று விசாரணையில் தெரியவந்தது இந்த வாதத்துக்கு வலு சேர்ப்பதாக போர்னோவைத் தடை செய்யக் கோருவோர் கூறுகின்றனர்.

இணையத்தின் பயன்பாடு உச்சத்திலிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் போர்னோவை தடை செய்வது இந்தியாவில் எந்தளவுக்குச் சாத்தியம் என்பது ஒரு புறமிருக்க, பாலியல் வன்புணர்வுகளைத் தடுக்கும் முகமாகத்தான் இந்நடவடிக்கையில் அரசு இறங்குமாயின் அதிலுள்ள முரண்களைக் கருதவேண்டியது அவசியமாகிறது.

போர்னோ பார்ப்பது என்பது அதனை அடுத்த கட்டமான பாலியல் வன்புணர்வுக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்பதை வாதத்திற்காக எடுத்துக்கொண்டாலும், போர்னோ பார்ப்பவர்களில் எத்தனை சதவீதத்தினர் இத்தகைய குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர் என்று பார்க்க வேண்டாமா? போர்னோகிராபியின் விபரீத வளர்ச்சிக்குக் காரணமான தொழில் நுட்பமும் பதின்ம வயதினருக்கும் பிரத்யேக மொபைல் போன் எனும் நிலையும் அவர்தம் பாலியல் வடிகாலாகப் பயன்படும் சதவீதமே யதார்த்தத்தில் அதிகம் என்பேன்.

மனிதவிலங்கின் இயல்பான வேட்கையான பாலியல் இச்சையைத் தீர்க்க இந்த குறைந்த பட்ச வடிகாலும் இல்லாத பட்சத்தில் இத்தடையே அவர்களை வன்புணர்வுக்கு பெருவாரியாக இட்டுச் செல்ல இருக்கும் வாய்ப்பையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறதல்லவா?

ஆக, மனரீதியான பிரச்சனைகளின் பொருட்டு பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மீது பாலியல் வன்புணர்வில் ஈடுபடுவோர் தவிர ஏனையோரை இவ்விதம் செய்யத்தூண்டுவது எது? இதில் பாலியல் கிளர்ச்சியத்தைத் தாண்டியும் மதுவின் பங்கு எத்தனை விழுக்காடு அதிகமாயிருக்கிறது? இந்நிலையில் அரசே மது விற்பனையை ஊக்குவித்தும் பல மாநிலங்களில் மதுக்கடைகளை அரசே ஏற்று நடத்தியும் இப்பிரச்சனைக்கு மறைமுகமாய் காரணியாக விளங்குவது வசதியாய் மறைக்கப்படுகிறதா?

நாடு முழுக்க எழும் கொந்தளிப்பை அடக்க இது போல ஒரு நடவடிக்கையை பேருக்கு எடுப்பது என்பது எவ்விதத்தில் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வாகும்?

வடமாநிலங்களிலிருந்து தமிழகத்திற்கு கட்டுமானப்பணிகளுக்கும் இன்னபிற கூலி வேலைகளுக்கும் வந்து தங்கியிருக்கும் இளைஞர்கள் தங்கள் பாலியல் வேட்கைக்கு வடிகால் இன்றி கோவை அருகே ஒரு கிராமத்தில் கன்றுக்குட்டியை புணர்ந்து அதைக் கொன்ற சம்பவம் நடந்தது கடந்த ஆண்டில். இதை போர்னோவுடன் பொருத்திப்பார்ப்பது சாத்தியம் தான். ஆனால் ஒரு போர்னோ விடியோ படத்துடனும் சுய இன்பத்துடனும் முடிய வேண்டிய பாலியல் இச்சையை வன்புணர்வுக்கு இட்டுச் செல்வது எது. அதிலும் உச்சமாக இயற்கைக்கு முரணான இது போன்ற புணர்ச்சிகளில் ஈடுபடத் தூண்டுவதன் காரணியை ஆராய வேண்டாவா?

பாலுறவு வேட்கைக்கு வடிகாலற்ற ராணுவத்திலும், சிறைகளிலும் நடைபெறும் ஓரினச் சேர்க்கை உள்ளிட்ட விசயங்கள் வெளியே பரவலாக அறியப்படுவதில்லை. வடிகால் இல்லாது போய்விடின் தான் இது போன்ற குற்றங்கள் பரவலாகும் என்பது யதார்த்தம்.

பீகாரில் கடந்தாண்டில் மட்டும் 870க்கும் மேற்பட்ட பாலியல் வன்புணர்வுச் சம்பவங்கள் நடை பெற்றுள்ளன. அந்த மாநிலத்தில் 85%க்கும் மேலான மக்களுக்கு வீடுகளில் கழிப்பறை கிடையாது. மேற்சொன்ன சம்பவங்களில் பெரும்பாலானவை கழிப்பறை இல்லாத பெண்களும் குழந்தைகளும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறங்களுக்கு அகால வேளைகளில் செல்லும்போது நடைபெற்றவை. இந்தியாவில் 50 கோடி பேருக்கு அடிப்படை சுகாதார வசதிகளே கிடையாது என்கிறது ஒரு அறிக்கை.

உண்மையிலேயே பாலியல் வன்புணர்வுச் சம்பவங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது தான் நோக்கமாயின் அரசு போர்னோ கிராபியை தடை செய்வது அத்துணை முக்கியமான ஒன்றல்ல. மாறாக அரசிடமே உள்ள குறைபாடுகளைக் களைய முன்வரவேண்டும். மதுவிற்பனையை தடைசெய்யவோ குறைந்தபட்சம் முறைப்படுத்தவோ முயலவேண்டும். பெண்களுக்கான பாதுகாப்பை அதிகரிக்க ஆவன செய்ய வேண்டும் அதை விடுத்து ஊடகங்களுக்கு தீனியைப் போட்டு ஏதோ பெரு நடவடிக்கை எடுத்தாற்போல் தோற்ற மாயையை ஏற்படுத்த பாலுணர்வுக் கிளர்ச்சியத்துக்கு தடை என்பதாக நடிக்கக் கூடாது. உண்மையில், போர்னோ கிராபியையும் இவர்கள் தடை செய்ய மாட்டார்கள் என்பதுதான் கொடுமை. இவர்களுக்குத் தேவை ஊர்வாயை மூடல்; தற்காலிகமாகவேணும்.