Wednesday, September 29, 2010

குறுக்கே வரும் பூனைகள் - சிறுகதை

பெண்களுக்கு அடுத்தபடியா அழகும் சாதுரியமும் ஒரு சேர இருப்பது பூனைகளிடமே ! இங்கு சுவிடீஷ் பெண்கள் அழகு என்றால், அவர்கள் பூனைகளைக் கொஞ்சும் விதம் தனியழகு. இருந்தாலும் பெண்களைப் பிடிக்கும் அளவிற்கு பூனைகளைப் பிடிப்பதில்லை.பூனைகள் என்றாலே தரித்திரம் என்று மனதில் படிந்துவிட்டது.

இதற்கு காரணம் லால்குடியில் நாங்கள் இருந்த பொழுது, பக்கத்து வீட்டு ராகவன் சார் தான். அவர் அலுவலகம் செல்லுவதற்கு வெளியே கிளம்பும்பொழுதுதான் எதிர்த்த கிறிஸ்டோபர் வீட்டில் வளர்க்கும் பூனைகளில் ஏதாவது ஒன்று
வெளியே அவரின் குறுக்க ஓடிவரும். இடமிருந்து வலம் ஓடினாலும் சரி, வலமிருந்து இடம் ஓடினாலும் சரி, கருப்பு, வெளுப்பு, சாம்பல் எந்த நிற பூனையானாலும் சரி, வீட்டிற்குள் திரும்பி போய் தண்ணி குடித்துவிட்டுத்தான் மீண்டும் வெளியே போவார். போகும்பொழுது,

' ஏண்டா, பீடை , தரித்திரம் எத்தனை தடவை சொன்னாலும் உனக்கு அறிவே இருக்காதா!! புள்ளய வளர்க்கத் தெரியல பூனைய வளர்க்குறானுங்களாம்' கிறிஸ்டோபருக்கு குடும்பத்தோட திட்டு கிடைப்பதைப் பார்க்கையில் எனக்கு ஒரு ஆனந்தம்

ராகவன் சாருக்கு ஒரு மகள், நாங்க எல்லோருமே +2 , நானும் கிறிஸ்டோபரும் அரசினர் மேனிலைப்பள்ளி,ராகவன் சாரோட மகள், பெண்கள் மேனிலைப்பள்ளி. ராகவன் சார் வீட்டுல ஸ்டார் ஸ்போர்ட்ஸ் வரும் என்பதால் நான் ராகவன் சார் வீட்டுக்கும், கிறிஸ்டோபர் வீட்டுல பூனைகள் இருப்பதனால் ராகவன் சார் பொண்ணு கிறிஸ்டோபர் வீட்டுக்கும், கரிம வேதியியலுக்காக ராகவன் சார் பொண்ணும் கிறிஸ்டோபரும் என் வீட்டுக்கு வருவார்கள்.

'நாளைக்கு கார்த்தி வீட்டுக்கு படிக்க வர்றச்ச, பூனையையும் கொண்டு வா' இது ராகவன் சாரோட பொண்ணு கிறிஸ்டோபரிடம்.

பூனைகளைப் போய் கொஞ்ச வேண்டும் என்பதற்காகவே ராகவன் சாரோட பொண்ணு கிறிஸ்டோபரிடம் நெருக்கமாக இருப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.

+2 கணக்கு பரிட்சை அன்றைக்குத்தான் பூனை குறுக்கேப் போகும் ராசியை உணர்ந்தேன். ஸ்டைலா கருப்பு பூனை கிறிஸ்டோபர் வீட்டை விட்டு எனக்கு முன்னால் கடந்து போன பின்னர், தேர்வு முடிவுகளில் கணக்கில் மதிப்பெண்கள் 184 என பார்த்த பொழுதுதான் பூனையின் ராசி புரிந்தது.

பொறியியற் கல்லூரி அனுமதி கிடைத்தவுடன் ராகவன் சாரின் பொண்ணிடம் காதலைச் சொல்லலாம் என நினைத்து, ராகவன் சார் பொண்ணு மட்டும் தனியா இருக்கிற நேரம் பார்த்து அவர் வீட்டுக்குப் போனால், ஒரு பூனைக்கு நான்கு பூனைகள் வீட்டில் இருந்து ஓடிவந்தன. கிறிஸ்டோபர் வீட்டு பூனைகள் இங்கே எப்படி என யோசித்துக்கொண்டே என வீட்டுக்குள் நுழைந்தால், உள்ளே ராகவன் சார் பொண்ணும் கிறிஸ்டோபரும் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அதன் பின்னர் தான் பூனைகள் என்றாலே அலர்ஜி என ஆனது. சிலருக்கு நாயைக் கண்டால் கல்லெடுத்து அடிக்கத் தோன்றும், எனக்கு பூனைகளைப்பார்த்தால் அடி பின்னி எடுக்கனும் போல இருக்கும்.

தியாகராஜர்ல படிக்கிறப்ப, இருபதடிக்கு முன்னால் சாலையைக் கடந்துப் போய் கொண்டிருந்த பூனையைப் பார்த்து, பில்லியனில் உட்கார்ந்திருந்த நான், 'பூனை குறுக்கே போகுதுடா, இன்னக்கிப் போற காரியம் உருப்படாதே' கத்தியதால் வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த நண்பன் கவனம் சிதறி பள்ளத்தில் கவனிக்காமல் ஓட்ட, விழுந்து வாரிக் கொண்டோம்.

சின்ன சின்ன விச்யங்கள் தடைபடும்பொழுதெல்லாம் ஏதாவது ஒரு பூனை காரணமாக இருக்கும். பூனை இல்லாமல் எல்லாம் நல்ல சகுனமாகப் பார்த்து ஒரு நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போன பொழுது, நன்றாகப் பதில் சொல்லி இருந்தபொழுதும், நான் தேர்ச்சி பெறவில்லை. திரும்பும்பொழுதுதான் கவனித்தேன், நிறுவனத்தின் வரவேற்பறையில் ஒரு பூனைப்படம் என்னைப்பார்த்து பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்தது.

காலஓட்டத்தில் சகுனம் பார்ப்பது, மேலும் சில தேவை இல்லாத நம்பிக்கைகளில் இருந்து வெளிவந்துவிட்டாலும், இன்னும் பூனை பயம் மட்டும் போகவில்லை. சுவீடன் வந்து ஆறுமாதம் ஆகின்றது. ரயிலிலும் பேருந்துகளிலும் பூனைகளை சிறிய ஜன்னல் வைத்த பெட்டிகளில் மக்கள் யாராவது எடுத்து வரும்பொழுதெல்லாம் பயம் தொற்றிக்கொள்ளும். இதுவரை எதுவும் பெரிதாக நடக்கவில்லை, சிலப் பலமுறை பெண்களுக்காக , அவர்கள் பூனையைக் கொஞ்சும் அழகிற்காக பூனைகளையும் சேர்த்துப் பார்த்துத் தொலைக்க வேண்டியிருந்தது.

பூனைகளைப் பார்த்து இருந்தாலும் பூனை எதுவும் எனக்கு முன் குறுக்கேப் போனதில்லை என சந்தோசப்பட்டிக்கொண்டிருக்கையில், சாம்பல் நிறப்பூனை சரியாக அந்த சாலையின் திருப்பத்தில் இருந்த வீட்டின் உள்ளே இருந்து எனக்கு குறுக்காகக் கடந்துப்போனது. தரித்திரம் பீடை என ராகவன் சார் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வரும் முன்னர், பூனையின் பின்னாலேயே சுவிடீஷ் மங்கை ஒருத்தி அதைத் துரத்திக்கொண்டே போய் பிடித்து, என்னைப் பார்த்து சிறிய புன்னகை செய்துவிட்டு திரும்ப வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்டாள். வெற்றுப்புன்னகையாக மட்டும் அல்லாமல் அதில் ஒரு உயிர்ப்பு இருந்தது. அன்று அலுவலகத்தில் அவளின் புன்னகையை மட்டும் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். வேலைகள் எதுவும் ஓடவில்லை. இன்னும் நான்கு நாட்களில் ஒரு வேலைய செய்து முடிக்க கெடு வேறு இருந்தது.

மறுநாள் அதே நேரம், அதே பூனை, அதே வீட்டில் இருந்து, பின்னாலேயே அதே சுவிடீஷ் பெண்,புன்னகையுடன் ,கண்களில் கவிதையும்.

அடுத்த நாள் வேறு நிற பூனையைப் பின் தொடர்ந்து வந்தாள், பூனை அவளுக்குப் போக்குக் காட்டிவிட்டு வேறு எங்கோ சென்றுவிட்டது, பூனையைப் பிடிக்க முடியவில்லை என்ற சோகத்தைக் கண்களில் சொன்னாள். எனக்கும் வருத்தமாக இருந்தது.

பூனை வெளியே வருவதும் இவள் பின் தொடர்ந்து வருவதும் தற்செயலானதா , இல்லை எனக்காகவா என்பதை தெரிந்துகொள்ள, 15 நிமிடங்கள் தாமதமாகவே போனேன். வழக்கமாக இல்லாமல் அவளின் வீட்டிற்கு நேர் எதிரே இருக்கும் குறுக்குப்பாதையின் வழியாக வரும்பொழுது அவளின் வீட்டு மாடியைக் கவனித்தேன், குளிர்காற்று அடித்தாலும் கையில் பூனையுடன், நான் வழக்கமாக வரும் பாதையைப் பார்த்தபடி பால்கனியில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் என் பக்கம் திரும்புவதற்கும் நான் சாலையைப் பார்த்து செல்வதற்கும் சரியாக இருந்தது. பூனை குறுக்கே ஓடியது, அவள் பிடிக்கப்போகவில்லை. வாசலிலேயே நின்றபடி சிரித்தாள்.

ஒரு நாளில் முடிக்கப்பட வேண்டிய வேலை மூன்று நாட்களாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சுவிடீஷ் மேலாளர்கள் கெடு நாள் வரை எதுவுமே கேட்க மாட்டார்கள்,சரியாக முடிக்கப்பட வேண்டிய நாளன்று தோண்டித் துருவுவார்கள்.மேலாளரை காலையிலேயே சந்திக்க வேண்டும் என்ற யோசனையுடன் வேகவேகமாக ரயிலைப்பிடிக்க வழக்கமான நேரத்தில் சென்றுக்கொண்டிருக்கையில், பூனைவீட்டு சுவிடீஷ் பெண், வாசலிலேயே நின்று கொண்டிருந்தாள், கிட்டத்தட்ட அவளின் வீட்டை கடக்கப்போகும்பொழுது, கையில் இருந்த பூனை கீழே குதித்து எனக்கு குறுக்காக ஓடிப்போனது. சின்னப்புன்னகையை நான் கொடுத்துவிட்டு நகர நினைக்கும்பொழுது,

'உர்ஷக்தா, யாக் வில் பிராத்தா மெட் தெய்க்' உன்னிடம் பேச விரும்புகின்றேன் என்பதை சுவிடீஷில் சொன்னாள். காலக்கெடு, சுவிடீஷ் மேலாளர் எதுவுமே தோன்றவில்லை, பூனைகள் குறுக்கே நெடுக்கே வந்து போவதை அலட்சியப்படுத்தி அவளிடம் பேச ஆரம்பித்தேன்.

Monday, September 27, 2010

சத்யா - குறும்படம் - ஒரு பார்வை

மனக்கண்ணில் விரிவதை குறுந்திரையில் விவரித்து, அதை விசிடிங் கார்டாக வைத்து எப்படியாவது கனவுத் தொழிற்சாலையில் காலடி எடுத்து வைத்து சாதித்து விடமாட்டோமா என ஏங்கும் நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்களில் நண்பர் திரு பிரபுவும் ஒருவர். என்னுடன் கல்லூரியில் படிக்கும் தமிழ் நண்பரான பிரபு , சத்யா எனற குறும்படத்தை எடுத்துள்ளார். மெல்லிய புன்னகையை வரவழைக்கும் முடிவு என்றாலும் , முடிவு முன்பாதியின் வலியை நீர்த்துப் போக செய்துவிடுகிறது. வாழ்க்கையில் சீரியஸாக இல்லாத , அல்லது சீரியஸாக இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பாத ஒருவனின் காதல் எப்படி கைகூடும் என குறும்படத்தைப் பார்த்தவுடன் யோசிக்க வைக்கிறது. இதுதான் இந்த குறும்படத்தின் பின்னடைவோ !!


நடுவில் வரும் நாயகனின் நண்பருக்கு தேவையில்லாத பின்னணி இசை , சட்டென உணர்வுப்பூர்வமான சூழலில் இருந்து அனாவசிய இயல்பற்ற மனநிலைக்கு மாற்ற முயற்சிக்கிறது. அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் தேவையும் குறும்படத்தில் இல்லை.
காதலி சத்யாவின் மனதை ஊடுருவும் குரல் பிரமாதம். பிரிவுக்கு காரணம் நாயகனின் பெண் பித்து என நானாகவே ஊகித்துக் கொண்டேன்.

முடிவில் வரும் வசனங்கள் நாளைய இயக்குனர் புகழ் நளன் எடுத்த ஒரு குறும்படத்தை நினைவுப்படுத்துகிறது.

குறும்படத்தின் நீளம் அதிகமாக இருந்தாலும், கோர்வையாக இணைத்துள்ள இசைத்துணுக்குகள், இதமான ஒளிப்பதிவுடன் தொடர்ந்து பார்க்க வைக்கிறது. பங்கேற்றிருக்கும் அனைவருக்கும் இது முதல் முயற்சி என்பதால் என் சார்பில் பாராட்டுக்களைப் பதிவு செய்கின்றேன். நீங்களும் ஒரு எட்டு எட்டிப்பார்த்துவிட்டு அபிப்ராயங்களைச் சொல்லிவிட்டு போய்விடுங்கள்.


SATHYA--Tamil Short Film--2010
Uploaded by prabhuhearts. - Classic TV and last night's shows, online.

Friday, September 17, 2010

பிறன்மனை நோக்கா - சிறுகதை (தமிழோவியத்திற்காக எழுதியது)

எண்ட காதலி உங்களுக்கு மனைவி ஆகலாம், ஆனால் உங்க மனைவி எனக்கி திரும்ப காதலியாகாது சாரே , அந்த ஏழு நாட்கள் பாக்யராஜ் மாதிரி வாழ்ந்து கொண்டிருந்த நான் இப்பொழுதெல்லாம் மற்றவர்களுக்கு உரிமையான பெண்களிடம் அடிக்கடி சஞ்சலப்படுகின்றேன். சாதரண அழகுடையப் பெண்கள் கூட அடுத்தவனின் காதலி என அறியப்படும் பொழுது அவர்களின் மேல் இருக்கும் கவர்ச்சி மேலும் அதிகமாகுகிறது. வயது கடை இருபதுகளில் இருப்பது கூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அம்மு நீங்கலாக முன்னாள் காதலிகள் அனைவருமே அவர்களின் திருமண நிச்சயதார்த்ததிற்குப்பின்னர் “கார்த்தி, நீ ஒரு ஜெண்டில்மேன்” ஒரு முறையாவது சொல்லியதுண்டு. அம்முவின் திருமணத்திற்குப்பின்னர் அவளைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு இன்னும் கிடைக்கவில்லை. கிடைத்திருந்தால் அவளும் சொல்லி இருப்பாள்.

சபலங்களாலும் சஞ்சலங்களாலும் நிறைந்து இருந்து மனது, கிருஷ்ணமூர்த்தியின் காதலியைப் பார்த்தபின்னர் , அவளைக் கவர்ந்து ஒட்டு மொத்தமாக தனதாக்கிக் கொள்ளும் எண்ணங்களையும் விதைத்தது. பார்த்த மாத்திரத்தில் அடுத்தவனின் காதலியிடம் காதல் வயப்பட்டது கேவலமானதுதான், இருந்தாலும் என்ன செய்வது, ஆதிமனிதனின் ஜீன்கள் எங்கோ ஒளிந்து இருக்கின்றனவே!!

அம்முவைப்போல இருக்கும் பெண்களிடம் மட்டுமே அதீத ஈர்ப்பு வந்து கொண்டிருந்ததற்கு மாற்றாக , துளிகூட அம்முவின் தோற்றத்திற்கோ குரலுக்கோ நடை உடை பாவனைக்கோ சம்பந்தமில்லாத கிருஷ்ணமூர்த்தியின் சோமாலியா நாட்டுக் காதலி முதல் பார்வையிலேயே என்னை தடுமாற வைத்துவிட்டாள்.

வற்றிய வயிறு , ஒட்டியக் கண்ணங்கள் என பஞ்ச தேசம் அறியப்படும் சோமாலியாவில் இருந்து இப்படி ஒரு அழகியா ! மாநிறத்திற்கும் சற்றும் அதிகமான நிறத்தில் இருக்கும் பெண்களால் மட்டுமே ஈர்க்கப்பட்ட நான், முதன் முறையாக கருப்பும் அழகுதான் என அவளை டென்மார்க் தலைநகரான கோபன்ஹேகன் விமானநிலையத்தில் ரசித்துக் கொண்டிருதேன். கிளியோபட்ரா கருப்பு என்ற கூற்று நிஜமெனில், கிளியோபட்ரா இவளைப்போலத்தான் இருந்திருப்பாள்.

“கார்த்தி, பிரயாணம் எல்லாம் சௌகரியமாக இருந்ததா !! இது என் காதலி ஆமினோ” என என்னுடைய மனதுக்கினியவளை கிருஷ்ணமூர்த்தி அறிமுகப்படுத்தினான்.

கைக்குலுக்குவதா, கைகூப்பி வணக்கம் சொல்லுவதா என்ற ஒரு வித தயக்கத்திற்குப்பின்னர், தொட்டுப்பார்த்துவிடவேண்டும் என அழுத்தமாக ஆமினோவின் கைகளைக்குலுக்கினேன்.

நானும் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் ஆத்மார்த்தமான நண்பர்கள் எல்லாம் கிடையாது , ஒரே கல்லூரியில் படித்தவர்கள், தேவைப்படும்பொழுது ஒருவரை ஒருவர் தங்களுக்கு சாதகமான விசயங்களுக்குப் பயன்படுத்துக் கொள்வதில் நாங்கள் இருவரும் சளைத்தவர்கள் இல்லை. நெதர்லாந்தில் நான் இருந்தபொழுது டி வால்லன் பகுதியைச் சுற்றிப்பார்க்க கிருஷ்ணமூர்த்தி வந்திருந்தான். தேவையான உபசரிப்புகள் அளித்ததன் பயன், நான் இப்பொழுது சுவீடன் செல்லும் முன்னர், கோபன்ஹேகனின் செலவில்லாமல் இரண்டு நாட்கள் தங்க இடம் கிடைத்திருக்கின்றது. இரண்டாமாண்டில் சுபத்ரா ரங்கனாதனையும் கடைசிவருடத்தில் ராகினி வாசுதேவனையும் காதலித்த கிருஷ்ணமூர்த்தி, கருப்பாய் இருக்கும் பெண்களின் மீதும் மோகம் கொள்வான் என்பது உறுத்தலாகவே இருந்தது. ஆமினோ அருகில் இல்லாதபொழுது அவனிடம் /என்னடா, உனக்கு கருப்பே ஆகாதே ‘ என நேரிடையாகவே கேட்டுவிட்டேன்.

“கருப்பா இருந்தா என்ன? வெளுப்பாய் இருந்தா என்ன? சிவப்பு பாஸ்போர்ட் கிடைக்கனும்னுதான் இந்தக் கருவாச்சியை ரூட் போட்டேன்”

ஆமினோ வின் பெற்றோர்கள் சோமாலியா நாட்டில் பணக்காரக் குடும்பங்களில் ஒன்று, பஞ்சமும், உள்நாட்டு பிரச்சினைகளும் தலைவிரிக்க ஆரம்பித்தபொழுது அகதிகளாக இங்கு வந்து ஒரு பதினைந்து வருடங்கள் ஆகின்றதாம். ஆப்பிரிக்கா பூர்வீக வளமும், டென்மார்க்கில் தட்டுக் கழுவி சேர்த்த பணமும் கோபன்ஹேகன் அகதிகளில் முதல் பணக்காரக் குடும்பம் என்ற நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கின்றது என கிருஷ்ணமூர்த்தி விவரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அன்றிரவு மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் சாப்பிடும் உணவகத்தில் சாப்பிட்டோம். சுமாரான பெண்களே ஜொலிக்கும் மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியில் ஆமினோ தேவதையைப்போல தெரிந்தாள். சிறிய அளவில் வைனுக்குப்பின்னர் ஆமினோவின் வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து கதை பேச ஆரம்பித்தோம்.

ஆமினோ மனித உரிமைகள் படிப்பதாக சொன்னாள். ஈழம் பற்றி பேசினாள். ஈழத்தை எரித்ரியாவுடனும் கொசாவோ உடனும் ஒப்பிட்டு பேசினாள். சில தமிழ் படங்கள் பார்த்திருப்பதாக சொன்னாள் .பிடித்த படம் அன்பே சிவம் என்றாள். டென்மார்க் தமிழர்கள் நம்பகமானவர்கள் என்றாள். தத்துவங்களில் பொதுவுடமைப் பிடிக்கும் என்றாள். கிரிக்கெட் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டிருப்பதாக சொன்னாள். இந்திரா காந்தியை மானசீகமாக தலைவியாக ஏற்றுக்கொண்டதாவும் சொன்னாள். வெறும்பார்வையைக் காட்டிலும் பேசும் பாவங்களுடன் மேலும் அழகாகத் தெரிந்தாள். ஆமினோ என்றால் நம்பிக்கையானவள் எனப்பொருள் என்றாள். கிருஷ்ணமூர்த்தி தூங்கியபின்னரும் நாங்களிருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். இரவோடு இரவாக, இவளை சுவீடனுக்குக் கடத்திக் கொண்டு போய்விடலாமா என ஒருக் கணம் யோசித்தேன். தெளிவான பேச்சு, வார்த்தைகளில் கண்ணியம் , கருத்துகளில் நேர்மை. தூங்குவதற்கு முன் கட்டியணைத்து “குட் நைட்” சொன்னாள்.

கிருஷ்ணமூர்த்தி அடுத்த நாள் நானும் ஆமினோவும் பேசுவதைத் தடுக்கும் வகையிலேயே ஏதாவது செய்துகொண்டிருந்தான். சுவீடனுக்கு கிளம்பும் அன்று ஆமினோவைப் பார்க்க முடியவில்லை. சுவீடன் வந்த முதல் வேளையாக அவளை பேஸ்புக்கில் இணைத்துக் கொண்டேன். தொடர்ந்து அவளின் புகைப்படங்களுக்கு அபிப்ராயங்களைத் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்த ஒரு நாள், கிருஷ்ணமூர்த்தி மின்னரட்டையில் வந்தான்.

எடுத்தவுடனேயே சோறுபோட்டு சாப்பிடுபவன் அடுத்தவனின் பொண்டாட்டியைப் பார்க்க மாட்டான் என்றான். ஏதோ குடித்துவிட்டு பேசுகிறான் என, “உனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா” எனக்கேட்டபொழுது கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டான்.
நான் எதிர்த்து பேசவில்லை, தவறு என் மேல்தானே !! பாம்பின் காலை பாம்பறிந்துவிட்டது. எனக்கும் ஏதோ அசிங்கத்தை மிதித்தது போல இருந்தது. தன் துணையை அடுத்தவன் பார்க்கிறேன் எனும்பொழுது வரும் ஆத்திரத்தின் வெளிப்பாடாகவே நான் உணர்ந்து கொண்டேன் . அதன் பின்னர் ஆமினோவையும் கிருஷ்ணமூர்த்தியுடன் பேஸ்புக்கில் உரையாடுவதை நிறுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல் பிறன் மனை நோக்குவதையும் அடியோடு நிறுத்தினேன்.

ஆறுமாதங்கள் ஓடி இருக்கும், திடீரென ஆமினோவிடம் இருந்து நலம் விசாரித்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்து இருந்தது. ஆமினோவின் பேஸ்புக்கில் ”ஸ்டேடஸ்” சிங்கிள் என மாறி இருந்தது. கிருஷ்ணமூர்த்தியை பொதுவான நண்பனாகவும் காட்டவில்லை.
முதல் வேளையாக கிருஷ்ணமூர்த்தியை ஒட்டுமொத்தமாக தடைசெய்து ஆமினோவிடன் பேச ஆரம்பித்தேன்.

--------------------




Sunday, September 05, 2010

கிரிக்கெட் நிகழ்வுகளின் நிகழ்கால ஊழல் - ஸ்பாட் பிக்ஸிங்

பாகிஸ்தானைப் பொருத்தமட்டில் மீண்டும் அதே பல்லவி, வெறும் குற்றச்சாட்டுகள், நிருபிக்கப்படவில்லை, நிருபிக்க போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை. கிரிக்கெட் குற்றச்சாட்டுகளை விசாரித்த நீதிபதி கய்யாம் பின்னொரு நாளில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களில் பலரைத் தனக்குப் பிடிக்கும் என்பதால் கடினமான தண்டனைகளைத் தர மனம் ஓப்பவில்லை என்றதில் இருந்து பாகிஸ்தானின் விசாரணை எந்த லட்சணத்தில் நடந்தது எனத் தெரியும்

தொடர்ந்து தமிழோவியத்தில் வெளிவந்துள்ள கட்டுரையைப்படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

Friday, September 03, 2010

அம்மு வெர்ஷன் 2 - சிறுகதை

வாசுகிரெட்டிக்கு இன்னும் செல்லப்பெயர் வைக்கவில்லை, வைக்கவும் தோன்றவில்லை. அம்மு, பொம்மு , குட்டிம்மா என வகையான வகையான பெயர்கள் முந்தைய காதலிகளுக்கே வைத்தே தீர்ந்துவிட்டது. புஜ்ஜிம்மா என கூப்பிடலாம் என்றால் “புஜ்ஜி பஜ்ஜின்னிட்டு “ என அம்மு திட்டினது நினைவுக்கு வந்தது.

”தீஸ்கோ” என ஒரு சின்ன டிபன் பாக்ஸை என்னிடம் கொடுத்தபடி, வாசுகி அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். வாசுகியை எனக்கு ஏன் பிடிக்கும் என்றால் அச்சில் வார்த்தது போல அம்முவின் முகமும் குரலும். அம்முவைத் தொலைத்து ஒரு வருடம் ஆகிய நிலையில் அவளின் நகலிடம் மனம் மீண்டும் ஒரு முறை தொலைந்துப்போனது.

”வாசுகி, நீ ஒரு சின்னப் பொட்டு நெற்றியில் வைத்துக்கொண்டால் இன்னும் அழகாக இருப்பாய்” என்றேன் ஆங்கிலத்தில்.

சுவீடன் வருவதற்கு முன்னர் அம்மு என்னிடம் கேட்டது சின்ன ஸ்டிக்கர் பொட்டுகள் தான். அம்முவின் சின்ன ஸ்டிக்கர் பொட்டு, முழுக்கை சுடிதார், சிம்ரானைப்போல முன்பக்கமா துப்பட்டா என வாசுகிக்கும் கற்பனை செய்துபார்த்தேன்.

“கார்த்தி, தட் வோண்ட் கோ வெல் வித் ஜீன்ஸ் அண்ட் டீஷர்ட்” வாசுகியின் பதில் நான் நினைத்ததற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. ஒரு மாதம் தானே ஆகின்றது, போகப்போக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இவளை முழு அம்முவாகவே மாற்றிவிடலாம்.

வாசுகிக்கு அடுத்தவாரம் பிறந்தநாள், வாசுகிக்கு கைக்கடிகாரம் கட்டும் பழக்கம் இல்லாததால், இந்தியாவில் இருந்து ஒரு கைக்கடிகாரமும் முழுக்கை சுடிதாரும் வரவழைத்து இருந்தேன்.
அம்முவிற்கும் என்னுடம் பழகுவதற்கு முன்னர் கைக்கடிகாரம் கட்டும் பழக்கம் இல்லை, ஆனால் நான் வாங்கிக் கொடுத்த கைக்கடிகாரத்தை, என்னைப்போல வலது கையில் கட்டிக்கொண்டாள். அம்மு செய்ததையே வாசுகியும் செய்வாள் என உள்மனது சொல்லியது.

பிறந்த நாளன்று, கார்ல்ஸ்க்ரோனா ரயில்நிலையத்தில் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். முதல் வருத்தம், கடிகாரத்தை இடது கையில் கட்டி இருந்தாள், அடுத்தது முழுக்கை சுடிதாரை அரைக்கையாக மாறி இருந்தது. அடுத்த நான்கு மணி நேரத்திற்கு வாசுகி முழுப்பாசத்துடன் என்னுடன் நடந்து கொண்டாலும், என் மனம் முழுக்க வெட்டப்பட்ட சுடிதார் கையிலும், கடிகாரத்திலுமே இருந்தது. அம்மு எப்படியெல்லாம் போட்டோவிற்கு போஸ் கொடுப்பாளோ அதைப்போல வாசுகியை நிற்க வைத்து நடக்க வைத்து வித விதமாக படம் பிடித்துக் கொண்டேன்.

“ஷோ மி யுவர் எக்ஸ் கேர்ல் அம்மு`ஸ் போட்டோ” மற்றொரு நாள் கல்லூரியில் வாசுகியுடன் அமர்ந்து மின்னஞ்சல்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபொழுது கேட்டாள்.

உடனே அவளை கல்லூரியின் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி சுவர்களின் முன் கொண்டு போய் நிறுத்தி, நீ தான் அவள், அவள் தான் நீ என சொல்லிவிடலமா என நினைத்தேன். தன்னை நேசிக்கவில்லை, யாரொ ஒருத்தியின் பிம்பமாக தன்னை நேசிக்கின்றான் என அவள் நினைத்து விட்டால் முதலுக்கே மோசமாகிவிடுமே என, எனது பிஈ கல்லூரித் தோழி ஒருத்தியின் புகைப்படத்தை மானசீகமாக, தோழியிடம் மன்னிப்புக் கேட்டபடியே இது தான் அம்மு எனக் காட்டினேன்.

வாசுகியின் என் மீதான அக்கறை சில சமயங்களில் அம்முவை விட அதிகமாக இருந்தாலும்,பல பழக்க வழக்கங்கள் அம்முவிற்கு நேரெதிரிடையாக இருந்தது. சுத்த சைவ அம்முவின் முகம் ஹம்பர்கர், போர்க் என கலந்து கட்டி அடிப்பதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

சிலநாள் கெஞ்சி, கொஞ்சி பின்னர் ஒரு வாரம் பேசாமல் இருந்து, வாசுகியை பொட்டு வைக்க வைத்துவிட்டேன். கைக்கடிகாரத்தை வலது கையில் கட்ட வைத்துவிட்டேன். சத்தம் போட்டு சிரிக்கக்கூடாது , மென்மையாக சிரிக்கவேண்டும், ஆண்களைத் தொட்டுப் பேசக்கூடாது, மாட்டிறைச்சி, பன்றிக்கறிக்கு தடை என கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாசுகியை அம்முவாக மாற்றிக்கொண்டிருந்த பொழுது என் ஆளுமையை நினைத்து எனக்கே பெருமையாக இருந்தது.

கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் கழித்து வாசுகியையும் அம்மு எனக்கூப்பிட ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்தில் காரணத்தை ஊகித்து முகம் சுழித்தாலும் அதையும் தமிழுடன் பழகிக்கொண்டாள்.

“அம்மு, எனக்கொரு செல்லப்பேரு வையேன்”

சில நிமிடங்கள் யோசித்துவிட்டு “பிரஸி” என்றாள். அடுத்த சில நொடிகளுக்கு என் மனது பிரஸி என்பதற்கு காரணம் என்னவாக இருக்கும் என , சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் வேகத்தில் சிந்திக்க ஆரம்பித்தது, பிரசாத் , பிரசன்னா என இவளுக்கு ஏற்கனவே காதலர்கள் யாரவாது இருந்திருப்பார்களா, அதைத் தான் சுருக்கி பிரஸி எனக்கூப்பிடுகிறாளோ !! அவள் எதிர்ப்பக்கம் அமர்ந்திருந்ததால் , இந்தப் பெயர்களில் யாராவது அவளுக்கு நண்பர்கள் இருக்கின்றனரா என அவளின் பேஸ்புக்கில் மேய்ந்தேன். அவள் சென்ற பின்னர், சந்தேகத்தின் உச்சத்தில், அவளின் மின்னஞ்சலிலும் நுழைந்து ஒவ்வொன்றாக துழாவ ஆரம்பித்தேன். வாசுகியின் அப்பா அவளுக்கு அனுப்பி இருந்திருந்த மின்னஞ்சலின் மூலமாக, வாசுகியின் முழுப்பெயர் வாசுகி பிரசாத் ரெட்டி என்பது நினைவுக்கு வர ஆறு மணி நேரம் ஆகியது. படபடப்பு அடங்கிய பின்னர் மறுநாளில் இருந்து அம்முவை வாசுகியிடம் தேடுவதில்லை. அசலை சுத்தமாக மறந்து விட்டு நகலைக் காதலிக்க ஆரம்பித்தேன்.